Egzarchat Kartaginy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mapa Egzarchatu Kartaginy w granicach Wschodniego Cesarstwa Rzymskiego w roku 600.

Egzarchat Kartaginy – historyczna prowincja bizantyńska utworzona w około roku 591 roku przez cesarza Maurycjusza w Afryce Północnej wobec stałego zagrożenia Maurami.

W jej skład weszły następujące prowincje: Proconsularis, Byzacena, Numidia, Mauretania Prima, Mauretania Secunda (obszar wokół Septem (Ceuta), część południowej Hiszpanii, Majorka, Minorka i Sardynia). Do Egzarchatu Kartaginy zwanego też Egzarchatem Afryki nie należała Trypolitania. Stolicą egzarchatu była Kartagina. Na czele tej jednostki stał egzarcha, który miał władzę cywilną i wojskową. W 698 po zdobyciu Kartaginy przez Arabów egzarchat przestał istnieć. Nieco dłużej przetrwały położone na zachodzie eparchie Egzarchatu. Ostatnia Septem (Ceuta) upadła w roku 711.

Egzarchowie Kartaginy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]