Egzoksiężyc

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Artystyczna wizja egzoksiężyca podobnego do Ziemi na orbicie planety pozasłonecznej podobnej do Saturna
Artystyczny widok macierzystej planety orbitującej potrójny układ gwiazd z powierzchni egzoksiężyca

Egzoksiężycnaturalny satelita orbitujący wokół planety pozasłonecznej lub innego podobnego obiektu nieznajdującego się w Układzie Słonecznym. Dotychczas (grudzień 2013) odkryto prawdopodobnie jeden egzoksiężyc dzięki metodzie soczewkowania grawitacyjnego, oznaczony jako MOA-2011-BLG-262[1], ale, biorąc pod uwagę istnienie licznych księżyców w naszym układzie planetarnym, wnioskuje się, że najprawdopodobniej istnieją one także wokół wielu innych planet pozasłonecznych. Większość dotychczas odkrytych planet pozasłonecznych należy do typu gazowych olbrzymów, które w Układzie Słonecznym mają liczne naturalne satelity (zobacz listy naturalnych satelitów Jowisza i Saturna)[2].

Wykrycie egzoksiężyców przy użyciu obecnych technologii jest niezmiernie trudne, ale jest uważane za możliwe[3]. W 2012 roku rozpoczęto projekt badawczy The Hunt for Exomoons with Kepler mający na celu poszukiwanie księżyców pozasłonecznych z użyciem obserwacji Teleskopu Kosmicznego Kepler[4]. Jest to pierwsze tego typu przedsięwzięcie naukowe[5].

Możliwe jest, że istnieją egzoksiężyce o innych właściwościach fizycznych niż księżyce Układu Słonecznego. Rozważa się na przykład istnienie dużych, podobnych do Ziemi księżyców gazowych olbrzymów znajdujących się w ekosferze, na powierzchni których może istnieć życie (ang. habitable moon)[6].

Do wykrywania egzoksiężyców może być użytych kilka sposobów podobnych do tych, jakie są stosowane przy wykrywaniu planet pozasłonecznych, na przykład:

Przypisy

  1. Astronomowie twierdzą, że odkryli pierwszy egzoksiężyc. tylkonauka.pl, 2013-12-26. [dostęp 2013-12-30].
  2. C. G. Tinney i inni. The Anglo-Australian Planet Search. XXI. A Gas-giant Planet in a One Year Orbit and the Habitability of Gas-giant Satellites. „The Astrophysical Journal”. 732 (1), 2011 (ang.). [dostęp 2012-01-30]. 
  3. David M. Kipping: Transit timing effects due to an exomoon (ang.). arXiv:0810.2243 (ang.), 2012-01-05. [dostęp 2012-01-06].
  4. J. Voisey: Exomoons? Kepler's On The Hunt (ang.). Universe Today, 2012-01-06. [dostęp 2012-01-06].
  5. About HEK (ang.). The Hunt for Exomoons with Kepler (HEK). [dostęp 2013-12-30].
  6. Robin M. Canup, William R. Ward: A common mass scaling for satellite systems of gaseous planets (ang.). Nature, 2006-05-26. [dostęp 2012-01-06].
  7. Cheongho Han, Wonyong Han: On the Feasibility of Detecting Satellites of Extrasolar Planets via Microlensing (ang.). arXiv:astro-ph/0207372 (ang.), 2002-07-17. [dostęp 2012-01-06].
  8. A. Simon, K. Szatmary, G.M. Szabo: Determination of the size, mass, and density of "exomoons" from photometric transit timing variations (ang.). arXiv:0705.1046 (ang.), 2007-05-08. [dostęp 2012-01-06].
  9. J. Cabrera, J. Schneider: Detecting companions to extrasolar planets using mutual events (ang.). arXiv:astro-ph/0703609 (ang.), 2007-03-23. [dostęp 2012-01-06].
  10. Karen M. Lewis, Penny D. Sackett, Rosemary A. Mardling: Possibility of Detecting Moons of Pulsar Planets Through Time-of-Arrival Analysis (ang.). arXiv:0805.4263 (ang.), 2008-05-28. [dostęp 2012-01-06].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons