Egzoksiężyc

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Artystyczna wizja egzoksiężyca podobnego do Ziemi na orbicie planety pozasłonecznej podobnej do Saturna
Artystyczny widok macierzystej planety orbitującej potrójny układ gwiazd z powierzchni egzoksiężyca

Egzoksiężycnaturalny satelita orbitujący wokół planety pozasłonecznej lub innego podobnego obiektu nieznajdującego się w Układzie Słonecznym. Dotychczas (grudzień 2013) odkryto prawdopodobnie jeden egzoksiężyc dzięki metodzie soczewkowania grawitacyjnego, oznaczony jako MOA-2011-BLG-262[1], ale, biorąc pod uwagę istnienie licznych księżyców w naszym układzie planetarnym, wnioskuje się, że najprawdopodobniej istnieją one także wokół wielu innych planet pozasłonecznych. Większość dotychczas odkrytych planet pozasłonecznych należy do typu gazowych olbrzymów, które w Układzie Słonecznym mają liczne naturalne satelity (zobacz listy naturalnych satelitów Jowisza i Saturna)[2].

Wykrycie egzoksiężyców przy użyciu obecnych technologii jest niezmiernie trudne, ale jest uważane za możliwe[3]. W 2012 roku rozpoczęto projekt badawczy The Hunt for Exomoons with Kepler mający na celu poszukiwanie księżyców pozasłonecznych z użyciem obserwacji Kosmicznego Teleskopu Keplera[4]. Jest to pierwsze tego typu przedsięwzięcie naukowe[5].

Możliwe jest, że istnieją egzoksiężyce o innych właściwościach fizycznych niż księżyce Układu Słonecznego. Rozważa się na przykład istnienie dużych, podobnych do Ziemi księżyców gazowych olbrzymów znajdujących się w ekosferze, na powierzchni których może istnieć życie (ang. habitable moon)[6].

Do wykrywania egzoksiężyców może być użytych kilka sposobów podobnych do tych, jakie są stosowane przy wykrywaniu planet pozasłonecznych, na przykład:

Przypisy

  1. Astronomowie twierdzą, że odkryli pierwszy egzoksiężyc. tylkonauka.pl, 2013-12-26. [dostęp 2013-12-30].
  2. C. G. Tinney i inni. The Anglo-Australian Planet Search. XXI. A Gas-giant Planet in a One Year Orbit and the Habitability of Gas-giant Satellites. „The Astrophysical Journal”. 732 (1), 2011 (ang.). [dostęp 2012-01-30]. 
  3. David M.D. M. Kipping David M.D. M., Transit timing effects due to an exomoon, „Monthly Notices of the Royal Astronomical Society”, 392 (1), 2008, s. 181-189, DOI10.1111/j.1365-2966.2008.13999.x, arXiv:0810.2243 [astro-ph] (ang.).
  4. J. Voisey: Exomoons? Kepler's On The Hunt (ang.). Universe Today, 2012-01-06. [dostęp 2012-01-06].
  5. About HEK (ang.). The Hunt for Exomoons with Kepler (HEK). [dostęp 2013-12-30].
  6. Robin M. Canup, William R. Ward: A common mass scaling for satellite systems of gaseous planets (ang.). Nature, 2006-05-26. [dostęp 2012-01-06].
  7. CheonghoCh. Han CheonghoCh., WonyongW. Han WonyongW., On the Feasibility of Detecting Satellites of Extrasolar Planets via Microlensing, „The Astrophysical Journal”, 580 (1), 2002, s. 490-493, DOI10.1086/343082, arXiv:astro-ph/0207372 [dostęp 2017-01-14] (ang.).
  8. A.A. Simon A.A., K.K. Szatmary K.K., G.M.G. Szabo G.M.G., Determination of the size, mass, and density of "exomoons" from photometric transit timing variations, „Astronomy & Astrophysics”, 470 (2), 2007, s. 727-731, DOI10.1051/0004-6361:20066560, arXiv:0705.1046 [astro-ph] [dostęp 2017-01-14] (ang.).
  9. J.J. Cabrera J.J., J.J. Schneider J.J., Detecting companions to extrasolar planets using mutual events, „Astronomy & Astrophysics”, 464 (3), 2007, s. 1133-1138, DOI10.1051/0004-6361:20066111, arXiv:astro-ph/0703609 [dostęp 2017-01-14] (ang.).
  10. Karen M.K. M. Lewis Karen M.K. M., Penny D.P. D. Sackett Penny D.P. D., Rosemary A.R. A. Mardling Rosemary A.R. A., Possibility of Detecting Moons of Pulsar Planets Through Time-of-Arrival Analysis, „The Astrophysical Journal Letters”, 685 (2), 2008, s. L153-L156, DOI10.1086/592743, arXiv:0805.4263 [astro-ph] [dostęp 2017-01-14] (ang.).

Linki zewnętrzne[edytuj]