Ehecatl

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bóg Ehecatl (Kodeks Magliabechiano)

Ehécatl (náhuatl: ehēcatl) („Wiatr” lub „Powietrze”) – w mitologii azteckiej bóg wiatru, najczęściej występujący jako emanacja boga Quetzalcoatla.

Ehecatl najczęściej przedstawiany był w masce z dziobem ptaka, z pektorałem w kształcie, przeciętej pionowo muszli zwanej „Klejnotem Wiatru”. Maski tego rodzaju do dziś są przywdziewane przez tancerzy podczas lokalnych świąt w Meksyku. Według mitów był synem bogini Tlaltecutli/Tlaltecuhtli, „Pan(i) Ziemi”, która wypluła go wraz z bogiem Tezcatlipoca. Im przypisuje się ostatnie stworzenie świata. Obaj stworzyli niebo o dużej wadze, co spowodowało, że inni bogowie musieli im pomóc, aby unieść je do góry. Gdy już tam zostało umieszczone kilku z nich pozostało, aby je podtrzymywać. Inna wersja mówi, iż wspomniany bogowie przeistoczyli się w węże i rozdarli Tlaltecuhtli na pół, aby z dwóch części utworzyć nowe niebo i ziemię. Z pozostałych części ciała np. z włosów, powstały drzewa, kwiaty zioła, ze skóry łąki i drobniejsze kwiaty, z nosa – wąwozy i łańcuchy górskie, z ust – rzeki i jaskinie.

Jako Quetzalcoatl-Ehecatl był synem Ometeotl i Tonacacihuatl, którzy zrodzili czterech synów – najważniejszych bogów azteckich. Ehecatlowi był synem drugim i przypisywano mu w kodeksach kolor biały.

Mity związane z Ehecatl:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Maria Frankowska: Mitologia Azteków. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1987.
  • George Vaillant: Aztekowie z Meksyku. Warszawa: PWN, 1965.
  • Irena Curyło-Gonzalez: Człowiek i świat wartości w Mezoameryce. Warszawa: Scholar, 2001.
  • Marjorie Leach: Uniwersalny leksykon bóstw. Poznań: Atena, 1998.