Einstossflammenwerfer 46

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Einstossflammenwerfer 46miotacz ognia konstrukcji niemieckiej z okresu II wojny światowej.

Broń została skonstruowana w 1944 roku. Początkowo planowano wprowadzenie jej na uzbrojenie oddziałów powietrznodesantowych. Później uznano, że może być ona masowo stosowana w walkach obronnych, nawet przez oddziały Volkssturmu. Z tego powodu nosiła ona także nazwę: Volksflammenwerfer 46 lub Abwehrflammenwerfer 46.

Od października 1944 miotacze były produkowane przez zakłady D.W.M w Borsigwalde. Do wiosny 1945 roku wyprodukowano 30 700 egzemplarzy broni. Została ona prawdopodobnie użyta w obronie Berlina w kwietniu i maju 1945 roku.

Konstrukcja[edytuj]

Einstossflammenwerfer 46 był miotaczem ognia jednorazowego użytku. Tworzył ją cylindryczny zbiornik mieszanki zapalającej o pojemności 1,7 l. Był on zakończony dyszą o średnicy 9 mm z zapalnikiem nabojowym. Pod dyszą był umieszczony chwyt pistoletowy ze spustem. Na pojemniku znajdowały się dwie zawieszki do pasa nośnego. Całkowita masa broni wynosiła 3,6 kg. Maksymalny zasięg "strzału ogniowego" wynosił 40 m. Zasięg skuteczny – 27 m.

Linki zewnętrzne[edytuj]