Eklererzy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Figury eklererów Gwardii Cesarskiej 1813-1815 w Muzeum Figur Historycznych w Compiègne

Eklererzy (franc. éclaireurs - zwiadowcy) – rodzaj jazdy utworzonej przez Napoleona dekretem z dnia 9 grudnia 1813 roku[1].

Sformowano trzy pułki eklererów, które wraz z pułkami starej gwardii utworzyć miały doborowe brygady jazdy. Zadaniem pułków eklererów miała być przede wszystkim służba ubezpieczeniowa. Pod względem organizacji, umundurowania i uzbrojenia eklererzy podobni byli do gwardii lekkokonnych.

Ostatecznie sformowano dwie brygady francuskie (1. i 2.) oraz jedną brygadę polską (3.). W skład polskiej brygady weszły: 1 Pułk Szwoleżerów-Lansjerów Gwardii Cesarskiej oraz 3 Pułk Eklererów utworzony na bazie resztek 6. i 7. szwadronu pułku lekkokonnego przyprowadzonego z Krakowa przez majora Jana Kozietulskiego.

Eklererzy wzięli udział w obronie Francji przed inwazją sprzymierzonych podczas kampanii w 1814 roku.

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  • Włodzimierz Kwaśniewicz: Od rycerza do wiarusa czyli słownik dawnych formacji, funkcji, instytucji i stopni wojskowych. Zielona Góra: Lubuska Oficyna Wydawnicza, 1993.
  • Mała Encyklopedia Wojskowa, 1967, Wydanie I.