Ekstynkcja atmosferyczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Ekstynkcja atmosferyczna – zjawisko polegające na osłabieniu natężenia światła ciał niebieskich, powstałe w atmosferze na skutek pochłaniania i rozpraszania światła. Jej wartość zmienia się w zależności od położenia i wysokości. W zakresie światła widzialnego przez atmosferę ziemską przechodzi około 80% światła padającego pionowo.

Najważniejszym źródłem absorpcji promieniowania w atmosferze ziemskiej jest ozon, który silnie absorbuje promieniowanie w zakresie ultrafioletu.

Zobacz też[edytuj]