Elżbieta Helena Sieniawska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Elżbieta Helena Sieniawska
Ilustracja
Elżbieta Sieniawska jako Minerwa
Herb
Szreniawa bez Krzyża
Rodzina Lubomirscy
Data i miejsce urodzenia 1669/1670
Końskowola
Data i miejsce śmierci 1729
Oleszyce
Ojciec Stanisław Herakliusz Lubomirski
Matka Zofia Opalińska
Mąż

Adam Mikołaj Sieniawski

Dzieci

Zofia Sieniawska

Elżbieta Helena Sieniawska (ur. 1669 lub 1670, zm. 1729) – córka Stanisława Herakliusza Lubomirskiego i Zofii Opalińskiej. Dwórka królowej Marii Kazimiery. Od 1687 roku żona Adama Mikołaja Sieniawskiego - później hetmana wielkiego koronnego. Po zawirowaniach wokół następstwa tronu polskiego i po jego zrzeczeniu się przez Augusta II, działała na rzecz porozumienia między carem Piotrem I i królem Szwecji Karolem XII. 8 sierpnia 1707 roku rozpoczęła obrady Rada Lubelska, ale w związku z rabunkami i innymi nadużyciami wojsk rosyjskich, Sejm zaczął popierać Ferenca Rákóczego, kandydata Elżbiety Sieniawskiej. W 1711 roku zaprosiła na uroczystości chrzcin swej córki Zofii – Piotra I, Augusta II i Rakoczego. Od królewicza Konstantego Sobieskiego kupiła Olesko i Tarnopol, a w 1720 roku dobra wilanowskie, gdzie owocem jej działalności są boczne skrzydła pałacu. Pałac wilanowski i pałac w Puławach przekazała w spadku swej córce Zofii (wówczas nazywającej się po mężu Dönhoff), która następnie wniosła go w posagu drugiemu mężowi - Augustowi Czartoryskiemu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dariusz Bąkowski-Kois, Zarządcy dóbr Elżbiety Sieniawskiej – studium historii mentalności 1704–1726. Kraków 2005. ISBN 83-88737-97-X.
  • Andrzej K. Link-Lenczowski i Bożena Popiołek, Sieniawska Elżbieta Helena z Lubomirskich (1669–1729) [w:] Polski Słownik Biograficzny, Kraków: Zakład Narodowy Imienia Ossolińskich, Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk 1996, t. XXXVII/1, zeszyt 152, s. 90-96.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]