Elżbieta Rafalska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Elżbieta Rafalska
Ilustracja
Elżbieta Rafalska (2016)
Data i miejsce urodzenia 22 czerwca 1955
Wschowa
Minister rodziny, pracy i polityki społecznej
Okres od 16 listopada 2015
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Poprzednik Władysław Kosiniak-Kamysz[1]
Sekretarz stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej
Okres od 24 sierpnia 2007
do 3 grudnia 2007
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Sekretarz stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej
Okres od 6 czerwca 2006
do 5 kwietnia 2007
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Węgierskiego Orderu Zasługi (cywilny)

Elżbieta Rafalska i z domu Kajzer (ur. 22 czerwca 1955 we Wschowie) – polska polityk i samorządowiec.

Senator VI kadencji, posłanka na Sejm VI, VII i VIII kadencji, w latach 2006–2007 sekretarz stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej, od 2015 minister rodziny, pracy i polityki społecznej w rządach Beaty Szydło oraz Mateusza Morawieckiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Uprawiała koszykówkę, była zawodniczką Pogoni Wschowa[2]. W 1978 ukończyła studia w Akademii Wychowania Fizycznego w Poznaniu – Filia w Gorzowie Wielkopolskim, a następnie w 1998 podyplomowe studia na Uniwersytecie Szczecińskim w zakresie pedagogiki rewalidacyjnej oraz w 2001 w zakresie organizacji i zarządzania pomocą społeczną i pracą socjalną. Ukończyła liczne szkolenia z zakresu zarządzania zasobami ludzkimi, zarządzania jakością w urzędzie i zarządzania opieką zdrowotną. Uzyskała uprawnienia państwowe do sprawowania funkcji członka rady nadzorczej w spółkach Skarbu Państwa.

Była nauczycielem akademickim w AWF w Gorzowie Wielkopolskim, a następnie wizytatorem w kuratorium oświaty. W 1998 została dyrektorem Wojewódzkiego Zespołu Pomocy Społecznej. W latach 1999–2002 pracowała na stanowisku dyrektora Wydziału Spraw Społecznych Lubuskiego Urzędu Wojewódzkiego. Była także wykładowcą w Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej w Gorzowie Wielkopolskim.

W latach 1994–2005 sprawowała mandat radnej rady miasta Gorzowa Wielkopolskiego (m.in. z ramienia AWS). Od 2002 do 2005 pełniła funkcję przewodniczącej Komisji Rodziny i Spraw Społecznych, a następnie wiceprzewodniczącej rady miasta. Była również przewodniczącą klubu radnych Prawa i Sprawiedliwości.

W 2004 wstąpiła do Prawa i Sprawiedliwości, została członkiem lubuskiego zarządu regionalnego tej partii. W wyborach w 2005 z listy PiS uzyskała mandat senatora VI kadencji w okręgu lubuskim. Była przewodniczącą Komisji Samorządu Terytorialnego i Administracji Państwowej. Od 6 czerwca 2006 do 5 kwietnia 2007 i ponownie od 24 sierpnia 2007 do 3 grudnia 2007 zajmowała stanowisko sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej.

W wyborach parlamentarnych w 2007 uzyskała mandat poselski, otrzymując 16 922 głosy. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2009 bezskutecznie ubiegała się o mandat europosłanki w okręgu gorzowskim, uzyskując 8390 głosów. W wyborach do Sejmu w 2011 z powodzeniem ubiegała się o reelekcję, dostała 14 812 głosów[3]. W wyborach w 2014 ponownie ubiegała się bezskutecznie o mandat eurodeputowanej, otrzymując 13 683 głosy.

W 2015 została ponownie wybrana do Sejmu, otrzymując 22 898 głosów[4]. 16 listopada tego samego roku powołana na ministra rodziny, pracy i polityki społecznej w rządzie Beaty Szydło[5]. 11 grudnia 2017 objęła to stanowisko w nowo utworzonym rządzie Mateusza Morawieckiego[6].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

W 2017 otrzymała Nagrodę im. Grzegorza Palki (za wdrożenie, wspólnie z samorządami gmin, strategicznego dla Polski ze względów demograficznych, Programu 500+)[7][8] oraz nagrodę hiszpańskiej Platformy dla Rodzin Katalonia-ONU w kategorii międzynarodowej (za implementację programu „Rodzina 500+” jako istotnego instrumentu promującego rodzinę)[9][10][11].

Również w 2017 prezydent Węgier János Áder nadał jej Krzyż Komandorski Orderu Zasługi[12] w dowód uznania za działalność na rzecz umacniania i rozwój relacji węgiersko-polskich w obszarze polityki rodzinnej i społecznej[13].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Córka Adama i Albiny. Jest mężatką, ma dwóch synów.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Władysław Kosiniak-Kamysz zajmował stanowisko ministra pracy i polityki społecznej.
  2. Elżbieta Rafalska. encyklopedia.wimbp.gorzow.pl. [dostęp 2015-12-09].
  3. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2015-06-03].
  4. Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2015-10-27].
  5. Prezydent powołał rząd. prezydent.pl, 2015-11-16. [dostęp 2015-11-16].
  6. Powołanie rządu Morawieckiego. tvn24.pl, 11 grudnia 2017. [dostęp 2017-12-11].
  7. Laureaci Nagrody im. Grzegorza Palki w 2017 r.. ligakrajowa.org.pl, 23 października 2017. [dostęp 2017-12-07].
  8. Nagroda im. G. Palki dla minister Rafalskiej. mpips.gov.pl, 2017-10-22. [dostęp 2017-12-07].
  9. Nagroda „Walczący o rodzinę” dla min. Rafalskiej. mpips.gov.pl, 2017-02-07. [dostęp 2017-12-07].
  10. Nagroda „Walczący o rodzinę”. mpips.gov.pl, 2017-03-18. [dostęp 2017-12-07].
  11. Minister odebrała nagrodę „Walczący o rodzinę”. mpips.gov.pl, 2017-02-07. [dostęp 2017-12-07].
  12. Krzysztof Podwójcic. Diariusz Polityki Społecznej. „Polityka Społeczna”. Nr 1/2018. s. 3 (okł.). ISSN 0137-4729. 
  13. Elżbieta Rafalska odznaczona przez Węgrów. Minister otrzymała Krzyż Średni Orderu Węgierskiego. tvp.info, 4 grudnia 2017. [dostęp 2018-08-09].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]