Elżbieta Witek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Elżbieta Witek
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Elżbieta Barbara Witek
Imię i nazwisko po urodzeniu Elżbieta Zbanuch
Data i miejsce urodzenia 17 grudnia 1957
Jawor
Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej
Okres od 9 sierpnia 2019
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Poprzednik Marek Kuchciński
Minister spraw wewnętrznych i administracji
Okres od 4 czerwca 2019
do 9 sierpnia 2019
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Poprzednik Joachim Brudziński
Następca Mariusz Kamiński
Szef Gabinetu Politycznego Prezesa Rady Ministrów
Okres od 16 listopada 2015
do 18 grudnia 2017
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Poprzednik Marcin Kierwiński
Następca Marek Suski
Minister-członek Rady Ministrów
Okres od 16 listopada 2015
do 18 grudnia 2017
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Rzecznik prasowy Rządu RP
Okres od 16 listopada 2015
do 8 stycznia 2016
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Poprzednik Cezary Tomczyk
Następca Rafał Bochenek
Odznaczenia
Krzyż Wolności i Solidarności
Elżbieta Witek składająca wpis do księgi kondolencyjnej po śmierci Kornela Morawieckiego, marszałka seniora Sejmu VIII kadencji (2019)

Elżbieta Barbara Witek i z domu Zbanuch (ur. 17 grudnia 1957 w Jaworze) – polska polityk i nauczycielka, z wykształcenia historyk. Od 2019 marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej VIII i IX kadencji.

Posłanka na Sejm V, VI, VII, VIII i IX kadencji (od 2005). W latach 2015–2016 rzecznik prasowy rządu, w latach 2015–2017 minister-członek Rady Ministrów i szef gabinetu politycznego premiera w rządach Beaty Szydło oraz Mateusza Morawieckiego, w 2019 minister spraw wewnętrznych i administracji w pierwszym rządzie Mateusza Morawieckiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i działalność zawodowa[edytuj | edytuj kod]

W 1980 ukończyła studia magisterskie na kierunku historia na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Wrocławskiego, a w 1996 studia podyplomowe w zakresie wiedzy o Unii Europejskiej w Instytucie Historycznym Uniwersytetu Wrocławskiego.

Od 1980 do 2006 pracowała w Jaworze jako nauczycielka; od 1991 pełniła funkcję dyrektora w Szkole Podstawowej nr 2 w Jaworze, a później w Zespole Szkół Ogólnokształcących w Jaworze. Przez cztery lata była ławnikiem w sądzie pracy[1]. W latach 2004–2008 pełniła funkcję wiceprezesa jaworskiego Klubu Sportowego „Olimpia”[2].

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

W 1980 została członkiem „Solidarności”. W 1982 za działalność opozycyjną została tymczasowo aresztowana na trzy miesiące. Na początku lat 90. należała do Ruchu Obywatelskiego Akcja Demokratyczna[3]. Od 2002 do 2005 zasiadała w jaworskiej radzie miejskiej[4], w 2002 bezskutecznie kandydowała na urząd burmistrza[5].

Z listy Prawa i Sprawiedliwości w wyborach parlamentarnych w 2001 bez powodzenia kandydowała do Sejmu, a w wyborach w 2005 została wybrana do Sejmu V kadencji w okręgu legnickim. W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz drugi uzyskała mandat poselski, otrzymując 9666 głosów. W wyborach w 2011 z powodzeniem ubiegała się o reelekcję, dostała 9381 głosów[6].

W listopadzie 2011 została wybrana przez radę polityczną PiS w skład komitetu politycznego swojego ugrupowania[7]. W lipcu 2015 objęła funkcję rzecznika prasowego PiS[8]. W wyborach w tym samym roku została ponownie wybrana do Sejmu, otrzymując 22 168 głosów[9].

16 listopada 2015 powołana na ministra bez teki w rządzie Beaty Szydło[10]. Objęła także funkcje szefa gabinetu politycznego premiera oraz rzecznika prasowego Rady Ministrów[11]. Funkcję rzecznika sprawowała do 8 stycznia 2016, zastąpił ją Rafał Bochenek[12]. 11 grudnia 2017 objęła stanowisko ministra bez teki w nowo utworzonym rządzie Mateusza Morawieckiego[13]. 18 grudnia 2017 została odwołana ze składu Rady Ministrów[14].

4 czerwca 2019 powróciła do rządu Mateusza Morawieckiego, została tego dnia powołana na urząd ministra spraw wewnętrznych i administracji[15]. W tym samym miesiącu prezydent powołał ją w skład Rady Dialogu Społecznego[16]. 9 sierpnia została odwołana ze składu Rady Ministrów[17] w związku z wysunięciem jej kandydatury na urząd marszałka Sejmu[18][19]. Tego samego dnia została wybrana na to stanowisko, otrzymując 245 głosów[20].

Elżbieta Witek oraz spiker Izby Reprezentantów Nancy Pelosi (2020)

W październikowych wyborach parlamentarnych uzyskała poselską reelekcję, zdobywając 46 171 głosów[21]. 12 listopada 2019 na pierwszym posiedzeniu Sejmu IX kadencji została wybrana na marszałka Sejmu, otrzymując 314 głosów[22].

11 sierpnia 2021 jako Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, Elżbieta Witek zarządziła głosowanie nad reasumpcją głosowania o odroczenie posiedzenia, podczas którego procedowany był wniosek grupy posłów PiS, zakładający budzące społeczne kontrowersje zmiany w ustawie o radiofonii i telewizji (przeciw projektowi nowelizacji ustawy wystąpiło kilkadziesiąt tysięcy osób, a protesty przeciwników nowelizacji były masowe)[23]. Wniosek o odroczenie posiedzenia podczas pierwszego głosowania poparli wyłącznie posłowie i posłanki macierzystego klubu parlamentarnego Witek oraz dwóch posłów niezależnych (Prawo i Sprawiedliwość owe głosowanie przegrało)[24]. Decyzja Elżbiety Witek była szeroko komentowana przez polskie media[25][26], została negatywnie oceniona przez część środowiska dziennikarskiego[27], a część prawników uznała, że nie było podstaw do reasumpcji głosowania[28][29].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Córka piekarza Floriana i krawcowej Eleonory. W 1980 zawarła związek małżeński ze Stanisławem Witkiem. Mają dwie córki: wuefistkę Martę (ur. 1988) i przedszkolankę Gabrielę (ur. 1991)[30].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 2013 odznaczona Krzyżem Wolności i Solidarności[31].

Wyniki wyborcze[edytuj | edytuj kod]

Wybory Komitet wyborczy Organ Okręg Wynik
2001 Prawo i Sprawiedliwość Sejm IV kadencji nr 1 1244 (0,38%)N[32][33]
2002 KWW „Prawo i Samorządność” Burmistrz Miasta Jawora 1660 (18,67%)N[5]
Rada Miejska w Jaworze nr 3 217 (10,82%)T[34]
2005 Prawo i Sprawiedliwość Sejm V kadencji nr 1 7476 (10,65%)T[35]
2007 Prawo i Sprawiedliwość Sejm VI kadencji nr 1 9666 (8,24%)T[36]
2011 Prawo i Sprawiedliwość Sejm VII kadencji nr 1 9381 (2,73%)T[6]
2015 Prawo i Sprawiedliwość Sejm VIII kadencji nr 1 22 168 (6,21%)T[9]
2019 Prawo i Sprawiedliwość Sejm IX kadencji nr 1 46 171 (10,68%)T[21]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. O mnie. elzbietawitek.pl. [dostęp 2019-08-10].
  2. Elżbieta Witek. mamprawowiedzieć.pk. [dostęp 2020-05-07].
  3. KATALOG zespołu „Kolekcja Unii Wolności”. archiwa.org. [dostęp 2015-11-24].
  4. Serwis PKW – Wybory 2002. [dostęp 2015-10-23].
  5. a b Serwis PKW – Wybory 2002. [dostęp 2019-09-18].
  6. a b Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2020-05-07].
  7. Mariusz Kamiński nowym wiceszefem PiS. tvn24.pl, 26 listopada 2011. [dostęp 2020-02-15].
  8. Jarosław Kaczyński: Elżbieta Witek nowym rzecznikiem PiS. wp.pl, 6 lipca 2015. [dostęp 2015-07-06].
  9. a b Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2020-05-07].
  10. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 listopada 2015 r. o powołaniu w skład Rady Ministrów (M.P. z 2015 r. poz. 1091).
  11. Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra – Członka Rady Ministrów Elżbiety Witek (Dz.U. z 2015 r. poz. 1913).
  12. Rafał Bochenek nowym rzecznikiem rządu Beaty Szydło. onet.pl, 8 stycznia 2016. [dostęp 2016-01-08].
  13. Powołanie rządu Morawieckiego. tvn24.pl, 11 grudnia 2017. [dostęp 2017-12-11].
  14. Prezydent RP odwołał Elżbietę Witek ze składu Rady Ministrów. prezydent.pl, 18 grudnia 2017. [dostęp 2017-12-18].
  15. Prezydent Andrzej Duda powołał nowych ministrów. prezydent.pl, 4 czerwca 2019. [dostęp 2019-06-04].
  16. Nowi członkowie Rady Dialogu Społecznego. prezydent.pl, 27 czerwca 2019. [dostęp 2019-12-08].
  17. Elżbieta Witek odwołana ze składu Rady Ministrów. prezydent.pl, 9 sierpnia 2019. [dostęp 2019-08-09].
  18. Elżbieta Witek kandydatką PiS na stanowisko marszałka Sejmu. tvp.info, 9 sierpnia 2019. [dostęp 2019-08-09].
  19. Zmiany w składzie Rady Ministrów. Elżbieta Witek odwołana. wprost.pl, 9 sierpnia 2019. [dostęp 2019-08-09].
  20. Głosowanie nr 25 na 85. posiedzeniu Sejmu. sejm.gov.pl, 9 sierpnia 2019. [dostęp 2019-08-09].
  21. a b Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 2020-05-07].
  22. Elżbieta Witek wybrana marszałkiem Sejmu. onet.pl, 12 listopada 2019. [dostęp 2019-11-12].
  23. Reasumpcja po przegranym przez PiS głosowaniu. „Oszuści, ile zapłaciliście”, tvn24.pl, 11 sierpnia 2021 [dostęp 2021-08-11] (pol.).
  24. Głosowanie nr 16 na 36. posiedzeniu Sejmu, sejm.gov.pl, 11 sierpnia 2021 [dostęp 2021-08-11] (pol.).
  25. Powtórka przegranego przez PiS głosowania. Posłowie zarządzili reasumpcję, wiadomosci.onet.pl, 11 sierpnia 2021 [dostęp 2021-08-11] (pol.).
  26. Sejm wznowił obrady. Elżbieta Witek o reasumpcji: „To moja wina”, money.pl [dostęp 2021-08-11] (pol.).
  27. Witek zarządziła reasumpcję przegranego głosowania. „Upadek parlamentaryzmu” [KOMENTARZE], wiadomosci.gazeta.pl, 11 sierpnia 2021 [dostęp 2021-08-11] (pol.).
  28. Hołownia o Witek: Popełniła zamach stanu. Relacja na żywo, wydarzenia.interia.pl [dostęp 2021-08-11] (pol.).
  29. Trybunał Stanu dla marszałek Witek? Prof. Chmaj rozwiewa wątpliwości, tokfm.pl, 11 sierpnia 2021 [dostęp 2021-08-11] (pol.).
  30. Kamil Rakosza: Nowa marszałek Sejmu prywatnie. Oto rodzina Elżbiety Witek. natemat.pl, 9 sierpnia 2019. [dostęp 2020-05-07].
  31. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 21 stycznia 2013 r. o nadaniu odznaczeń (M.P. z 2013 r. poz. 366).
  32. Obwieszczenie Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 26 września 2001 r. o wynikach wyborów do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej przeprowadzonych w dniu 23 września 2001 r. (Dz.U. z 2001 r. nr 109, poz. 1186).
  33. Serwis PKW – Wybory 2001. [dostęp 2020-05-07].
  34. Serwis PKW – Wybory 2002. [dostęp 2021-06-21].
  35. Serwis PKW – Wybory 2005. [dostęp 2020-05-07].
  36. Serwis PKW – Wybory 2007. [dostęp 2020-05-07].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]