Elżbieta Wittelsbach (Bawaria-Monachium)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Elżbieta Wittelsbach
Ilustracja
księżna elektorowa Saksonii
Okres od 7 września 1464
do 5 maja 1484
Jako żona Ernesta
Poprzedniczka Małgorzata Habsburg
Następczyni Małgorzata Anhalcka
Dane biograficzne
Dynastia Wittelsbachowie
Data urodzenia 2 lutego 1443
Data i miejsce śmierci 5 maja 1484
Lipsk
Ojciec Albrecht III Wittelsbach
Matka Anna Welf
Mąż Ernest Wettyn
Dzieci Krystyna
Fryderyk
Ernest
Albrecht
Jan
Małgorzata
Wolfgang

Elżbieta Wittelsbach (ur. 2 lutego 1443, zm. 5 maja 1484 w Lipsku) – księżniczka bawarska z dynastii Wittelsbachów, księżna elektorowa Saksonii.

Jedna z córek księcia Bawarii-Monachium Albrechta III Wittelsbacha i księżniczki brunszwickiej Anny z dyn. Welfów[1].

19 listopada 1460 roku została wydana za mąż (10 lat po zawarciu zaręczyn) za księcia saskiego Ernesta z dynastii Wettynów (założyciela linii ernestyńskiej), późniejszego elektora Saksonii, któremu urodziła siedmioro dzieci:

  • Krystynę (1461-1521), późniejszą królową Danii, Norwegii i Szwecji jako żonę Jana z dyn. Oldenburgów,
  • Fryderyka (1463-1525), późniejszego elektora Saksonii (następcę swojego ojca),
  • Ernesta (1464-1513), późniejszego arcybiskupa Magdeburga,
  • Albrechta (1467-1484), późniejszego arcybiskupa Moguncji,
  • Jana (1468-1532), późniejszego elektora Saksonii (następcę swojego brata),
  • Małgorzatę (1469-1528), późniejszą księżną lüneburską jako żonę Henryka II z dyn. Welfów,
  • Wolfganga (1473?-1478?)[2].

W 1471 roku para królewska wprowadziła się do nowego zamku, zbudowanego na Górze Zamkowej w Miśni, który stał się miejscem zamieszkania dla rodziny elektorskiej. Elżbieta miała decydujący wpływ na staranną edukację swoich dzieci, a zwłaszcza ich kształcenie naukowe. Małżeństwo pary elektorskiej uchodziło za udane i szczęśliwe.

Księżna elektorowa, która jest nazywana matką linii ernestyńskiej Wettynów, zmarła w wieku 41 lat. Pod koniec swego życia była przykuta do łóżka, do którego przymocowano koła i podnośnik, aby móc się opiekować chorą.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]