Elektroda wskaźnikowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Elektroda wskaźnikowaelektroda będąca głównym elementem ogniw galwanicznych (półogniwo), stosowanych w instrumentalnej analizie chemicznej (przede wszystkim w potencjometrii); jej potencjał dostarcza informacji o rodzaju lub ilości analitu w analizowanej próbce.

Analiza potencjometryczna[edytuj | edytuj kod]

W czasie analizy potencjometrycznej zmierza się do stosowania elektrod wskaźnikowych selektywnie reagujących na obecność badanego składnika próbki – w takim przypadku wartość potencjału elektrody jest związana ze stężeniem analitu (zob. np. równanie Nernsta).

W czasie pomiarów pH w praktyce laboratoryjnej najczęściej są stosowane[1]:

Popularne są również[1]:

Analiza woltamperometryczna[edytuj | edytuj kod]

W czasie pomiarów woltamperometrycznych stężenie analitu określa się na podstawie wielkości mierzonego natężenia prądu, a jego rodzaj jest związany z wartością potencjału. Jedną z metod woltamperometrycznych jest polarografia, w której elektrodą wskaźnikową jest kroplowa elektroda rtęciowa (KER). W innych technikach tej grupy stosowane są np. elektrody rtęciowe stacjonarne, elektrody węglowe (grafit, pasty, węgiel szklisty) – nieruchome lub ruchome, często pokrywane substancjami zwiększającymi selektywność reakcji na określone składniki badanych roztworów[1].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Bywa również stosowana w czasie oznaczeń stężenia innych jednowartościowych kationów.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Elektroda wskaźnikowa, [w:] Encyklopedia techniki. Chemia, Władysław Gajewski (red.), Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1965, s. 579–580, OCLC 33835352.
  2. Jerzy Minczewski: op. cit. Chemia analityczna. s. 270.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]