Elektrorecepcja
Elektrorecepcja, elektropercepcja, zmysł elektryczny – zdolność odbierania bodźców elektrycznych z otoczenia, wykrywanie obecności oraz zmian pola elektrycznego za pomocą elektroreceptorów. Zdolność elektrorecepcji posiadają stekowce i niektóre gatunki ryb, m.in. rekiny, płaszczki, piła zwyczajna, drętwy i chimera pospolita, a z ryb kostnoszkieletowych jesiotry, prapłetwiec i mrukokształtne. Narządem zmysłu chrzęstnoszkieletowych są ampułki Lorenziniego.
Wśród ssaków do elektrorecepcji zdolne są stekowce oraz przynajmniej jeden z gatunków delfinów – Sotalia guianensis.
Odbieranie zewnętrznych sygnałów elektrycznych określane jest jako elektrorecepcja bierna. Niektóre gatunki, dzięki obecności narządów elektrycznych, mogą generować własne pole elektryczne i odbierać jego zakłócenia. Jest to aktywna forma elektrorecepcji. Szczególną formę aktywnej elektrorecepcji zaobserwowano u trąbonosa[1].
Ruch zwierząt wywołany elektrorecepcją określany jest jako elektrotaksja i wykorzystywany jest w elektropołowach[2].
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Gottwald et al.. Electric-color sensing in weakly electric fish suggests color perception as a sensory concept beyond vision. „Current Biology”. 28, s. 1–6, 2018. DOI: 10.1016/j.cub.2018.09.036. (ang.).
- ↑ Gaétan Pottier i inni, Optimising electrofishing settings for shrimp and fish in shallow tropical streams, „Fisheries Research”, 256, 2022, s. 106457, DOI: 10.1016/j.fishres.2022.106457, ISSN 0165-7836 [dostęp 2025-12-05].
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Zygmunt Grodziński: Anatomia i embriologia ryb. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1981.
- John D. Pettigrew. Electroreception in Monotremes (pdf). „The Journal of Experimental Biology”. 202, s. 1447–1454, 1999. (ang.).
- Nicole U. Czech-Damal et al. Electroreception in the Guiana dolphin (Sotalia guianensis). „Proceedings of the Royal Society B”, 2011. DOI: 10.1098/rspb.2011.1127. (ang.).