Elijjahu Sason

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Elijjahu Sason
אליהו ששון
Eliahu sasson.jpeg
Data i miejsce urodzenia 2 lutego 1902
Damaszek, Imperium Osmańskie
Data i miejsce śmierci 8 października 1978
Izrael
Minister komunikacji Izraela
Okres od 1961
do 1967
Przynależność polityczna Mapai
Poprzednik Binjamin Minc
Następca Jisra’el Jeszajahu
Minister bezpieczeństwa wewnętrznego Izraela
Okres od 1967
do 1969
Przynależność polityczna Koalicja Pracy
Poprzednik Bechor-Szalom Szitrit
Następca Szelomo Hillel

Elijjahu Sason (ur. 2 lutego 1902 w Damaszku, zm. 8 października 1978 w Izraelu) – izraelski polityk, poseł do Knesetu w latach 1965–1974, minister.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Sason urodził się w Damaszku w Syrii, wówczas w Imperium osmańskim. Odebrał tradycyjne wykształcenie żydowskie, a następnie ukończył Uniwersytet Świętego Józefa w Bejrucie[1].

W 1919 był zaangażowany w arabskim ruchu nacjonalistycznym, dążącym do wyzwolenia Syrii. Edytował w Damaszku żydowsko-arabski dziennik „Al-Hayat”, który promował dobre stosunki pomiędzy Żydami a Arabami. W 1920 wyjechał do brytyjskiego Mandatu Palestyny, gdzie rozpoczął pracę jako elektryk. Bardzo szybko został zauważony przez Agencję Żydowską, która zatrudniła go jako dziennikarza i wykładowcę stosunków na Bliskim Wschodzie.

Kariera polityczna[edytuj | edytuj kod]

W latach 1933-1948 kierował Departamentem Arabskim Agencji Żydowskiej i odbył wiele podróży oraz spotkań z arabskimi przywódcami. Podczas tych podróży gromadził informacje wywiadowcze o stanie gospodarki i nastrojów społecznych. W 1948 został dyrektorem generalnym Departamentu Bliskiego Wschodu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych Izraela (do 1950). W 1949 był członkiem izraelskiej delegacji negocjującej Porozumienia z Rodos, a następnie na Konferencji w Lozannie[2].

W latach 1950-1952 prowadził rozmowy izraelsko-tureckie. W latach 1953-1960 był ambasadorem we Włoszech, a następnie 1960-1961 w Szwajcarii. Po powrocie do kraju, premier Dawid Ben Gurion powołał go na funkcję ministra komunikacji (1961-1967). Podczas wyborów parlamentarnych w 1965 wszedł w skład VI Knesetu z ramienia Koalicji Pracy. W rządzie Lewiego Eszkola otrzymał ponownie tekę ministra komunikacji (do 2 stycznia 1967) oraz od 2 stycznia 1967 ministra bezpieczeństwa wewnętrznego (1967-1969). Wszedł także w skład VII Knesetu. Pracował jako członek parlamentarnej komisji spraw wewnętrznych, komisji pracy oraz komisji spraw zagranicznych i obrony[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Amikam Nachmani: Israel, Turkey and Greece: Uneasy Relations in the East Mediterranean. Routledge, 1987, s. 4. ISBN 0-7146-3321-6.
  2. Attitude of the parties on the territorial issue (ang.). W: Israel Ministry of Foreign Affairs [on-line]. 1950-10-23. [dostęp 2012-02-01].
  3. Elijjahu Sason (ang.) – profil na stronie Knesetu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]