Elimelech z Leżajska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wnętrze ohelu Elimelecha z Leżajska

Elimelech Weissblum z Leżajska (ur. 1717 w Tykocinie, zm. 11 marca[1] 1787 w Leżajsku)[2]rabin żydowski, jeden z pierwszych cadyków w historii judaizmu, jeden z najwybitniejszych przedstawicieli chasydyzmu.

Był uczniem, a później następcą Dow-Bera z Międzyrzeca. Po latach wędrówki i nauczania w I Rzeczypospolitej, w 1772 osiadł w Leżajsku. Uczniami Elimelecha byli m.in. Jakub Icchak Horowic, Naftali z Ropczyc i Menachem Mendel z Rymanowa.

W 1787 r. napisał dzieło Noam Elimelech (pol. „Łagodność Elimelecha”), jedno z podstawowych dzieł chasydyzmu[3]. W dziele tym umieszczał wiele gwiazdek (asterysków) nad wyrazami, które miały oznaczać nieokreślone i ograniczone znaczenie słów drukowanych. Jeden z rabinów powiedział, że gwiazdy na niebie są tylko komentarzem do gwiazdek w Noam Elimelech.

Jego postać obrosła wieloma legendami. Jeszcze za życia miał leczyć nieuleczalnie chorych i rozmawiać ze zwierzętami[4].

Rocznica jego śmierci, 21 dnia żydowskiego miesiąca adar, gromadzi przy jego ohelu w Leżajsku tysiące chasydów z całego świata[5].

Przypisy

  1. [1]
  2. [2]
  3. Introduction to Noam Elimelech (ang.). [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-18)].
  4. Ohel-cadyk Elimelech z Leżajska. [dostęp 2014-06-04].
  5. Elimelech. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-22)].

Linki zewnętrzne[edytuj]