Elkhund szary

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Elkhund szary
Norwegian Elkhound.jpg
Elkhund szary
Inne nazwy Norweski elghund szary, Norwegian Elkhound Grey, Norsk Elghund Grå
Kraj patronacki Norwegia
Kraj pochodzenia Norwegia[1]
Wymiary
Wysokość max. 52 cm(psy), ok. 47 cm(suki)
Masa ok. 23 kg
Klasyfikacja
FCI Grupa V, Sekcja 2,
nr wzorca 242
AKC Hound
ANKC Grupa 4 (Hounds)
CKC Grupa 2 (Hounds)
KC(UK) Hound
NZKC Hounds
UKC Grupa 5 – Northern Breed
Wzorce rasy
FCIAKCANKCCKCKC(UK)NZKCUKC

Elkhund szary – jedna z ras psów, należąca do grupy szpiców i psów pierwotnych, zaklasyfikowana do sekcji północnych szpiców myśliwskich. Typ wilkowaty[2]. Podlega próbom pracy w Szwecji, Norwegii i Finlandii[1].

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Pies myśliwski – wystawiający zwierzynę, używany do polowań na łosie (ang. elk – łoś)

Temperament[edytuj | edytuj kod]

W wykonywaniu swoich zadań na polowaniu jest bardziej niezależny i samodzielny niż jego bliski krewniak elkhund czarny.

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Jest to typowy szpic o sylwetce zbliżonej do kwadratu. Ma mocną szyję i silny, wysoko osadzony ogon, który jest zakręcony do góry. Sprawia wrażenie elastycznego. Powinien mieć zwarte ciało, ale nie powinien zatracić szybkości i zwinności. Szeroka klatka piersiowa. Kufa powinna mieć taką samą długość jak mózgoczaszka, ale wymiary idealne rzadko się zdarzają.

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Umaszczenie występuje w różnych odmianach szarości.

Włos okrywowy często ma zabarwione na czarno końcówki. Jest też twardy i gruby, gdyż jego ojczyzna jest krajem chłodnym.

Utrzymanie[edytuj | edytuj kod]

Potrzebuje pożywienia bogatego w białko,jak również regularnego szczotkowania.Źle znosi upał i nie nadaje się do mieszkania.

Popularność w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Rasa bardzo rzadko spotykana.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 172.
  2. Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. s. 121.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.
  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 142. ISBN 83-7073-122-8.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]