Emalia siedmiogrodzka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Emalia siedmiogrodzka – stosowany od czasów średniowiecza na Węgrzech, Kaukazie i w południowej Rosji rodzaj emalii komórkowej, w której zamiast paska metalu używano drutu srebrnego lub złotego. Powstałe komórki wypełniano tylko częściowo emalią po to, by podkreślić dekoracyjność złota lub srebra.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mieczysław Knobloch: Złotnictwo. Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1977.