Embraer KC-390

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Embraer C-390)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Embraer KC-390
Embraer KC-390
Dane podstawowe
Państwo Brazylia Brazylia
Producent Embraer
Typ transportowy do użytku militarnego
Załoga 2
Historia
Data oblotu 3 lutego 2015[1]
Dane techniczne
Napęd dwa silnik turbowentylatorowe International Aero Engines V2500-E5 o ciągu 75-100 kN każdy
Wymiary
Rozpiętość 35,05 m
Długość 35,20 m
Wysokość 12,15 m
Masa
Użyteczna ładunek nominalny 19 ton; ładunek maksymalny 23 tony; ładunek skoncentrowany 26 ton
Osiągi
Prędkość maks. 870km/h
Prędkość dopuszczalna 0,8 Ma
Pułap 11 000 m
Zasięg z 23 tonami ładunku - 2590km, z 19 tonami - 3700km,
Dane operacyjne
Użytkownicy
Brazylia
Rzuty
Rzuty samolotu

Embraer KC-390 – dwusilnikowy wojskowy samolot transportowy, projektowany przez brazylijską wytwórnię lotniczą Embraer. Będzie najcięższym samolotem wyprodukowanym przez tą firmę do tej pory. Będzie zdolny przenieść nawet do 23,5 tony ładunku.

21 października 2014 roku z nowej hali zakładu Embrarera w Gavião Peixoto w Brazylii zademonstrowano największy samolot kiedykolwiek zbudowany w Ameryce Południowej w modelu KC-390.

Pierwszy projekt, wtedy jeszcze z oznaczeniem C-390, miał wiele wspólnych elementów z samolotem komunikacyjnym Embraer E-190. Założeniem było zmniejszenie kosztów projektowania i produkcji. Po wstępnych rozmowach konsultacyjnych z Siłami Powietrznymi Brazylii, w końcu października 2008r. Embraer otrzymał od FAB formalne zapytanie ofertowe. Projekt podlegał więc modernizacjom tracąc podobieństwo do E-190 i uzyskał nawet możliwość pełnienia roli tankowca powietrznego. 19 kwietnia 2009r. Embraer podpisał z Siłami Powietrznymi Brazylii kontrakt na zaprojektowanie wojskowego samolotu transportowego, zbudowanie dwóch prototypów i ich przebadania z procedurami certyfikacji. Pierwszy lot zaplanowany był na 2014 rok, a pierwszą dostawę na 2016. Wszystkie koszty etapu badawczo-rozwojowego były finansowane z budżetu państwa, które miały zostać oddane honorariami od każdego sprzedanego egzemplarza.

Od 11 do 22 marca 2013r. wspólna komisja FAB i Embraera przeprowadziła obronę projektu i ostatecznie zatwierdziła konstrukcje z podstawowymi instalacjami samolotu. Na międzynarodowej wystawie lotniczej Farnborough International w lipcu 2010r. dowódca Sił Powietrznych Brazylii Lieutenant-Brigadier Juniti Saito poinformował, że brazylijskie lotnictwo wojskowe składa zamówienie wstępne na 28 samolotów, z których większość ma zastąpić Lockheed C-130 Hercules, a pozostałe pełnić funkcję tankowców. Wstępne zamówienie zamieniono w kontrakt 22 maja 2014r. Pięć innych krajów podpisało deklarację zakupu łącznie 32 samolotów - Chile3 szt., Kolumbia 12 szt., Portugalia 6 szt., Czechy 2szt., Argentyna 6 szt. z możliwością podpisania kontraktów w ciągu 2 lat.

Specjalnie do produkcji nowych samolotów wybudowano nowy hangar, w którym w maju 2014 roku rozpoczęto budowę pierwszego samolotu. W filii Embraera tam się znajdującej koncentruje się produkcja wojskowa. Wszystkie 28 sztuk samolotów dla Brazylii ma zostać dostarczone do 2023r. Dwa prototypu mają być, jako własność rządowa, po ukończeniu prób doprowadzone do postaci seryjnej. Na pierwszym prototypie namalowane są trzy inne flagi oprócz Brazylijskiej które biorą udział w programie: Portugalii, Argentyny i Czech. Portugalska OGMA - Indústria Aeronáutica de Protugal produkuje środkową część kadłuba oraz sponsony i pokrywy podwozia głównego, zaprojektowanego przez inną portugalską firmę Empresa de Engengaria (EEA). Argentyńska Fabrica Argentina de Aviones (FAdeA) robi przerywacze, pokrywy podwozia przedniego, boczne drzwi rampy tylnej, osłony siłowników klap, stożek ogonowy. Czeska Aero Vodochody robi drugą tylną sekcję kadłuba, tylną rampę drzwi i pokrywy luków. Wreszcie sam Embraer w pięciu swoich zakładach w Brazylii i dwóch w Portugalii robi przednią i jedną z tylnych sekcji kadłuba, skrzydła i usterzenia. Montaż podzespołów i montaż końcowy oraz obloty wykonuje się w Gavião Peixoto.

Silnik to International Aero Engines V2500-E5 z Airbusa A320, z niewielką adaptacją systemu sterowania do specyficznych zadań. Pomocniczą jednostkę napędową dostarcza Hamilton Sundstrand ze Stanów Zjednoczonych, DRS Defense Solutions zaprojektowała i produkuje systemy obsługiwania ładunku i jego desantowania z powietrza. Brazylijska ELEB Equipamentos robi podwozie, elementy podwozia dostarcza francuska Messier-Bugatti-Dowty. Brazylijska AEL Sistemas robi komputer zadaniowy, wyświetlacze przezierne oraz system samoobrony, w tym system zakłóceń, w podczerwieni. Rockwell Collins dostarcza awionikę i radiostacje, Thales system nawigacyjny Selex Galileo stację radiolokacyjną Gabbiano T-20, BAE Systems elektronikę systemu sterowania samolotem, Goodrich wzmacniacze i silniki elektryczne dla systemu sterowania, Liebherr-Aerospace system kontroli środowiska w kabinie, Safran Hispano-Suiza zapasowy generator elektryczny.

Założeniem było stworzenie wydajnej i taniej jednostki alternatywnej dla amerykańskiego C-130J. Szacowanie mówiło o 30% mniejszym koszcie dzięki wykorzystaniu gotowych komponentów z E-Jets. Zmiana promocji dała nowe możliwości dla samolotu. Wysoka prędkość dzięki silnikom odrzutowym i skośnym skrzydłom, skrócony start i lądowanie z lotnisk przygodnych, bezpieczeństwu i niewielkiemu obciążeniu załogi oraz niskim kosztem cyklu życiowego.

Użytkownicy[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Embraer oblatał KC-390, "Lotnictwo", nr 3 (2015), s. 11, ISSN 1732-5323

Embraer KC-390 Piotr Butowski, "Lotnictwo", nr 12 (2014), s. 39, ISSN 1732-5323