Emeryk August Hutten-Czapski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Emeryk August Hutten-Czapski
Ilustracja
Emeryk Czapski w 1935
Data i miejsce urodzenia 21 sierpnia 1897
Stańkawa
Data i miejsce śmierci 31 stycznia 1979
Rzym
Poseł IV kadencji Sejmu (II RP)
Okres od 8 września 1935
do 13 października 1938
Przynależność polityczna Koło Emigracyjno-Kolonialne
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (od 1941) Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Komandorski z Gwiazdą Węgierskiego Orderu Zasługi (cywilny) Wielki Oficer Orderu Korony Włoch Oficer Orderu Kolonialnego Gwiazdy Włoch Baliw Wielkiego Krzyża Honoru i Dewocji w Posłuszeństwie Baliw Wielkiego Krzyża Honoru i Dewocji Kawaler/Dama Honoru i Dewocji Krzyż Wielki Orderu Świętego Grzegorza Wielkiego

Emeryk August Wojciech Hutten-Czapski herbu Leliwa (ur. 21 sierpnia 1897 w Stańkawie k. Mińska Litewskiego, zm. 31 stycznia 1979 w Rzymie) – polski hrabia i polityk, dyplomata i wojskowy, baliw polskiej prowincji Zakonu Maltańskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Emeryk August był synem ziemianina z Mińszczyzny, prezydenta miasta Mińska Litewskiego, Karola Czapskiego i Marii Leontyny z Pusłowskich. Był wnukiem wielkiego kolekcjonera Emeryka Hutten-Czapskiego, kuzynem Józefa i Marii Czapskich. W wieku lat siedmiu utracił ojca. Nauki pobierał w internacie Benedyktynów w Ettal w Bawarii i na wydziale prawa uniwersytetu w Petersburgu. W czasie wojny bolszewickiej lat 1919–1921 pracował w Misji Żywnościowej im. Hoovera, potem jako delegat Zarządu Terenów Przyfrontowych i Etapowych przy Dowództwie 4 Armii generała Skierskiego. Traktat ryski (1921) przyniósł utratę większości rodzinnych majątków, które znalazły się na terenie sowieckiej Białorusi i Czapski (w 1922 adoptowany przez bezdzietnego Bogdana Czapskiego) wstąpił do polskiej służby państwowej, działając także w prywatnych organizacjach, m.in. jako:

Okres II Rzeczypospolitej

Druga wojna światowa

80. urodziny Bogdana Czapskiego w 1931, E. A. Czapski 2. od lewej

Na emigracji

  • referent Rządu RP na wygnaniu w sprawach polskich więźniów obozów KZ Oberlangen, Mauthausen, Gusen i Dachau,
  • przedstawiciel II Korpusu Polskiego przy Allied High Commission we Włoszech,
  • Przeor (Baliw) polskich rycerzy maltańskich, prezes Związku Kawalerów Maltańskich w Polsce (1946–1975), kanclerz światowej organizacji Zakonu Maltańskiego,
  • inicjator zbiórki pieniężnej na cele odbudowy zamku warszawskiego (1972),
  • delegat Związku Rodziny Czapskich do spraw Muzeum im. Emeryka Hutten-Czapskiego w Krakowie (1962–1970). Jako taki przekazał muzeum cenne egzemplarze rycin i starodruków polskich,
  • jeden z inicjatorów powstania Cmentarza Polskiego w Rzymie, na którym spoczywa wraz z matką (zm. 1965).

Rodziny nie założył.

Najważniejsze odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 27 marca 1944 Dz.U.R.P. z 1945 r. Nr 1. s. 7.
  2. a b c d e f g Emeryk Hutten-Czapski jr: życiorys. czapscy.org.pl. [dostęp 2017-05-26].
  3. a b c Stefan Krzysztof Kuczyński (red.): Zakon Maltański w Polsce. Warszawa: DiG, 2000, s. 205.
  4. Nadany przez papieża Jana Pawła II (Edward Borowski: Emeryk Hutten Czapski 1897–1979: Szkic biograficzny i wspomnienia współczesnych. Londyn: Oficyna Poetów i Malarzy, 1986, s. 54. ​ISBN 0-948-668-30-X​)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]