Emerytura olimpijska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Emerytura olimpijska – potoczna nazwa świadczenia pieniężnego, które Ministerstwo Sportu i Turystyki wypłaca od roku 2000 polskim medalistom Igrzysk olimpijskich[1], a od 2006 medalistom Igrzysk paraolimpijskich oraz Igrzysk głuchych. Jego wypłacanie reguluje ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie[2].

Emerytura wypłacana jest sportowcom, którzy spełniają łącznie następujące warunki[1]:

  • posiadają obywatelstwo polskie i mieszkają w Polsce lub innym państwie Unii Europejskiej,
  • zdobyli medal na igrzyskach (od 2007 włączani są też medaliści zawodów Przyjaźń-84, które zastępowały Igrzyska w Los Angeles, gdzie Polska nie brała udziału),
  • ukończyli 35 lat,
  • nie uprawiają już czynnie sportu,
  • nie są karani za przestępstwo popełnione umyślnie.

W 2009 emerytury olimpijskie otrzymywało 261 medalistów Igrzysk Olimpijskich oraz 198 medalistów Igrzysk paraolimpijskich oraz Igrzysk głuchych[1].

Świadczenie przyznawane jest na wniosek sportowca[2]. W 2010 jego wysokość wynosiła 2483,77 zł miesięcznie, była to kwota brutto, od której sportowcy samodzielnie odprowadzali podatek. Nie płacili od niej składek ZUS[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Katarzyna Izdebska: Comiesięczny dodatek do medalu. Wirtualna Polska, 2010-02-09. [dostęp 2011-05-10].
  2. 2,0 2,1 Witold Walkowski: Emerytura olimpijska. lexvin.pl. [dostęp 2014-02-23].