Emerytura olimpijska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Emerytura olimpijska – potoczna nazwa świadczenia pieniężnego, które Ministerstwo Sportu i Turystyki wypłaca od roku 2000 polskim medalistom igrzysk olimpijskich[1], a od 2006 także medalistom igrzysk paraolimpijskich oraz igrzysk głuchych. Jego wypłacanie reguluje ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie[2].

Emerytura wypłacana jest sportowcom, którzy spełniają łącznie następujące warunki[1]:

  • posiadają obywatelstwo polskie i mieszkają w Polsce lub innym państwie Unii Europejskiej,
  • zdobyli medal na igrzyskach (od 2007 włączani są też medaliści zawodów Przyjaźń-84, które zastępowały igrzyska w Los Angeles, w których Polska nie brała udziału),
  • ukończyli 40 lat[3],
  • nie uprawiają już czynnie sportu,
  • nie są karani za przestępstwo popełnione umyślnie.

W 2009 emerytury olimpijskie otrzymywało 261 medalistów igrzysk olimpijskich oraz 198 medalistów igrzysk paraolimpijskich i igrzysk głuchych[1].

Świadczenie przyznawane jest na wniosek sportowca[2]. W 2010 jego wysokość wynosiła 2483,77 zł miesięcznie, była to kwota brutto, od której sportowcy samodzielnie odprowadzali podatek. Nie płacili od niej składek ZUS[1].

W 2015 r. emerytury olimpijskie pobierało 266 medalistów igrzysk olimpijskich, 241 paraolimpijczyków i 61 medalistów zawodów Przyjaźń-84.

W 2015 r. wysokość świadczenia wynosiła 2623,38 zł miesięcznie[4].

Przypisy[edytuj]

  1. a b c d Katarzyna Izdebska: Comiesięczny dodatek do medalu. Wirtualna Polska, 2010-02-09. [dostęp 2011-05-10].
  2. a b Witold Walkowski: Emerytura olimpijska. lexvin.pl. [dostęp 2016-07-03].
  3. Ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie Dz. U. z 2010 r. Nr 127, poz. 857
  4. AgataA. Kalińska AgataA., Ile wynoszą emerytury olimpijskie? Poza chwałą, medal daje też pieniądze, 15 sierpnia 2016 [dostęp 2016-08-15] (pol.).