Emil Antoniszyn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Emil Antoniszyn
Data i miejsce urodzenia 13 marca 1942
Lwów
Zawód, zajęcie nauczyciel akademicki, ekonomista, bankowiec, lekkoatleta, polityk
Alma Mater Wyższa Szkoła Ekonomiczna we Wrocławiu
Partia Polskie Stronnictwo Ludowe

Emil Antoniszyn (ur. 13 marca 1942 we Lwowie) – polski ekonomista, doktor habilitowany nauk humanistycznych, nauczyciel akademicki, bankowiec, lekkoatleta, działacz związkowy i polityczny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

W młodości był sportowcem. Biegał na średnich dystansach (na 800 m) i wchodził w skład lekkoatletycznej kadry narodowej.

Wykształcenie i praca zawodowa[edytuj | edytuj kod]

W 1968 ukończył studia w Wyższej Szkole Ekonomicznej we Wrocławiu. W 1974 uzyskał stopień naukowy doktora nauk ekonomicznych, a w 1992 otrzymał stopień doktora habilitowanego nauk humanistycznych.

W latach 1966–1968 był referentem ds. planowania finansowego Wydziału Rolnictwa PWRN we Wrocławiu. Następnie krótko pracował jako ekonomista we Wrocławskich Zakładach Drobiarskich. Od 1975 do 1977 był dyrektorem ekonomicznym w Polmozbycie. Przez kolejne trzy lata pracował na stanowisku inspektora w Wojewódzkiej Radzie Związków Zawodowych we Wrocławiu.

W 1981 został adiunktem na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach, w 1986 objął tą samą funkcję na Akademii Wychowania Fizycznego w Katowicach, zaś w 1987 na Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu. W 1989 został dyrektorem oddziału w Łódzkim Baku Rozwoju w Jeleniej Górze, a w 1992 został zatrudniony na tym samym stanowisku w Pomorskim Banku Kredytowym. W latach 1993–1994 kierował oddziałem Banku Cukrownictwa we Wrocławiu. Od 1995 do 2002 pracował w BZ SA.

Od 1996 zaczął też wykładać na uczelniach wyższych. Był profesorem Wyższej Szkoły Zarządzania w Warszawie (1996–1997), Wyższej Szkoły Bankowej w Poznaniu (1997–1998), Wyższej Szkoły Bankowej we Wrocławiu (1998–1999) oraz Wyższej Szkoły Zarządzania i Finansów (1999–2003). W latach 2004–2005 był dziekanem Wydziału Nauk Społecznych Wyższej Szkoły Humanistycznej we Wrocławiu.

W 1998 został kierownikiem Zakładu Teorii Finansów na Uniwersytecie Opolskim.

Działalność polityczna i związkowa[edytuj | edytuj kod]

Należał do Zrzeszenia Studentów Polskich i Związku Młodzieży Wiejskiej. Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego oraz NSZZ „Solidarność” (w latach 2000–2002 zasiadał w Sekcji Bankowej Komisji Krajowej związku).

W wyborach parlamentarnych w 1993 bezskutecznie ubiegał się o mandat poselski z listy komitetu „NOT – Stowarzyszenia Techniczne”. Następnie wstąpił do Krajowej Partii Emerytów i Rencistów. Bez powodzenia kandydował z jej listy do Sejmu w wyborach parlamentarnych w 1997 oraz w wyborach uzupełniających do Senatu w 2000. W wyborach w 2001 także bezskutecznie ubiegał się o mandat senatora z ramienia Komitetu Wyborczego Wyborców Emerytów i Rencistów. W 2003 przeszedł do Samoobrony RP. Objął funkcję przewodniczącego Wojewódzkiego Zespołu Lektorskiego tego ugrupowania[1]. Był też ekspertem tej partii m.in. w sprawie ustawy o NBP[2]. Kandydował z jej rekomendacji w wyborach uzupełniających do Senatu w okręgu wrocławskim w 2004. Zajął w nich szóste miejsce spośród dziesięciu kandydatów. W 2006 wystąpił z Samoobrony RP.

Następnie związany z Polskim Stronnictwem Ludowym, z listy którego bez powodzenia kandydował do rady miasta Wrocławia w wyborach samorządowych w 2006, a w wyborach parlamentarnych w 2007 ubiegał się o mandat posła w okręgu opolskim (otrzymał 339 głosów). Był członkiem honorowego komitetu Waldemara Pawlaka jako kandydata w wyborach prezydenckich w 2010[3].

W wyborach samorządowych w tym samym roku ponownie bez powodzenia kandydował na radnego rady miasta Wrocławia z listy PSL[4]. W wyborach parlamentarnych w 2011 również bez powodzenia kandydował z ramienia tej partii do Senatu. Otrzymując 4001 głosów, uzyskał ostatnie miejsca spośród pięciu kandydatów[5]. W wyborach samorządowych w 2014 bezskutecznie kandydował na prezydenta Wrocławia, zajmując przedostatnie, 9. miejsce[6], a także do sejmiku województwa dolnośląskiego[7].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Koordynacja terenowa a system władzy politycznej PRL (1988),
  • System gospodarki regionalnej w warunkach reformy gospodarczej (1990) – współautor.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest żonaty, ma trzy córki. Jest ojcem Ilony Antoniszyn-Klik, wiceminister gospodarki z PSL.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]