Emil Bratro

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Emil Bratro
Data i miejsce urodzenia 31 października 1878
KrakówPodgórze
Data i miejsce śmierci 21 grudnia 1944
Lwów
Miejsce spoczynku Cmentarz Łyczakowski we Lwowie
Narodowość  Polska
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Kawaler Orderu Franciszka Józefa (Austro-Węgry)
Grobowiec rodziny Bratro

Emil Bratro (ur. 31 października 1878 w Krakowie, zm. 21 grudnia 1944 we Lwowie) – inżynier budowy dróg, profesor zwyczajny robót ziemnych, budowy dróg i tuneli Politechniki Lwowskiej, dziekan Wydziału Inżynieryjnego PLw., długoletni redaktor Czasopisma Technicznego, członek korespondent Akademii Nauk Technicznych, członek Rady Technicznej przy Min. Komunikacji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w 1878 w Krakowie-Podgórzu[1]. Ukończył szkołę realną z egzaminem dojrzałości[1]. W 1896 ukończył we Lwowie szkołę średnią i podjął studia na Wydziale Inżynierii Politechniki Lwowskiej[1]. W lipcu 1898 złożył I egzamin rządowy[2]. Dyplom inżyniera uzyskał w 1901. W latach 1901–1929 był zatrudniony w państwowej administracji technicznej (do 1929 jako dyrektor robót publicznych we Lwowie[3]), od 1922 do 1929 był wykładowcą kosztorysowania inżynieryjnego na Wydziale Inżynieryjnym PLw, a od 1929 profesorem zwyczajnym robót ziemnych, budowy dróg i tuneli. W roku 1931/32 pełnił funkcję dziekana Wydziału Inżynieryjnego, był członkiem Polskiego Towarzystwa Politechnicznego we Lwowie[4]. Był członkiem zwyczajnym Kasyna i Koła Literacko-Artystycznego we Lwowie[5].

Został pochowany w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie.

Jego żoną była Helena z domu Bielska (1876–1933, zmarła wskutek obrażeń po potrąceniu przez taksówkę na Placu Akademickim we Lwowie[6]). Był stryjecznym bratem ojca inż. Adama Bratro[7].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]