Emil Gilels

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Emil Grigorjewicz Gilels, ros. Эмиль Григорьевич Гилельс (ur. 6 października?/19 października 1916 w Odessie, zm. 14 października 1985 w Moskwie) – radziecki pianista[1], uznawany za jednego z najwybitniejszych pianistów XX w.

Urodził się w muzykalnej rodzinie pochodzenia żydowskiego. Jego ojciec był urzędnikiem w cukrowni, a matka zajmowała się domem. Jego starsza siostra, Elizawieta, była skrzypaczką i późniejszą żoną Leonida Kogana [2].

Absolwent konserwatorium w Odessie (Ukraina), założonego przez Witolda Maliszewskiego. Później uczył się pod okiem Heinricha Neuhausa w Moskwie.

Zdobywca licznych nagród. Podczas wojny odbywał recitale na froncie, które służyć miały podniesieniu morale żołnierzy. Przyjaciel Swiatosława Richtera. Przez wiele lat przewodniczył jury Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Piotra Czajkowskiego w Moskwie. Dokonał też wielu wysoko cenionych nagrań płytowych[3].

Został odznaczony m.in. Medalem „Sierp i Młot” Bohatera Pracy Socjalistycznej, trzykrotnie Orderem Lenina, Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy, Orderem Przyjaźni Narodów i Orderem „Znak Honoru”. Posiadacz tytułu Ludowy Artysta ZSRR oraz laureat Nagrody Stalinowskiej i Nagrody Leninowskiej.

Przypisy

  1. Gilels Emil G. - Encyklopedia PWN. encyklopedia.pwn.pl. [dostęp 2015-09-25].
  2. Emil Gilels. Narodowy Instytut Fryderyka Chopina
  3. Emil Gilels - dyskografia. Emil Gilels Foundation (ang.)