Emil Gołogórski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Emil Gołogórski
generał porucznik generał porucznik
Data i miejsce urodzenia 27 lutego 1862
Wiedeń
Data i miejsce śmierci 7 lutego 1921
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1881-1921
Siły zbrojne cesarska i królewska Armia Wojsko Polskie
Jednostki Okręg Generalny „Kraków”
Okręg Generalny „Lwów”
Ministerstwo Spraw Wojskowych
Stanowiska dowódca okręgu generalnego
szef departamentu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Zasługi Wojskowej Order Korony Żelaznej II klasy (Austro-Węgry) Kawaler Orderu Leopolda Order Korony Żelaznej III klasy (Austro-Węgry) Krzyż Zasługi Wojskowej Signum Laudis (w czasie wojny) Odznaka za Służbę Wojskowy Krzyż Jubileuszowy

Emil Gołogórski (ur. 27 lutego 1862 w Wiedniu, zm. 7 lutego 1921 w Warszawie) – generał porucznik inżynier Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj]

W 1880 roku, po ukończeniu 6-klasowego gimnazjum realnego we Lwowie, rozpoczął studia na Politechnice Lwowskiej. Po roku przeniósł się do Wojskowej Akademii Technicznej. 18 sierpnia 1883 roku ukończył studia z wynikiem bardzo dobrym i rozpoczął zawodową służbę wojskową w cesarskiej i królewskiej Armii, w stopniu podporucznika. Pierwszy przydział służbowy otrzymał do 1 Pułku Inżynieryjnego.

Na przełomie 1893 i 1894 ponownie przeniesiony został do Krakowa w celu wykonania zadań projektowych i nadzorczych przy budowie obiektów fortecznych Twierdzy Kraków. Jego dziełem są forty pancerne: 44a "Pękowice", 45a "Bibice", 48a "Mistrzejowice", 50 ½ OST "Barycz" / "Kosocice", 50 1/2 WEST "Kosocice" i fort pomocniczy piechoty 50a "Lasówka". Do 1889 był referentem do spraw telefonów fortecznych, obiektów mostowych i min demolujących.

13 listopada 1918 roku przyjęty został do Wojska Polskiego w stopniu generała porucznika i mianowany dowódcą Okręgu Generalnego „Kraków”. Od marca do czerwca 1919 roku, w wojny z Ukraińcami obowiązki dowódcy okręgu generalnego łączył z funkcją zastępcy dowódcy Grupy Operacyjnej generała Iwaszkiewicza. 30 maja 1919 roku został mianowany dowódcą Okręgu Generalnego „Lwów” we Lwowie[1]. W tym czasie Komisja Weryfikacyjna dla oficerów byłej armii austriackiej proponowała jego awansowanie na generała broni. 23 lutego 1920 roku zakończył służbę we Lwowie i został przeniesiony do stolicy. 10 marca tego roku wyznaczony został na stanowisko szefa Departamentu II Wojsk Technicznych Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie[2]. Na tym stanowisku odpowiadał za organizację wojsk inżynieryjnych i saperów, wojsk łączności, wojsk kolejowych i wojsk samochodowych. We wrześniu powierzono mu szefostwo Grupy Technicznej Ministerstwa Spraw Wojskowych. 21 kwietnia 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu generała porucznika, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej[3]. Zmarł 7 lutego 1921 roku w Warszawie. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

Emil Gołogórski miał córkę Marię (1900-1968) i syna Leona Jerzego (21 lutego 1894 – 1956), majora, magistra praw, przemysłowca[4].

Awanse[edytuj]

  • porucznik (niem. Leutnant) – 1883
  • starszy porucznik (niem. Oberleutnant) – 1888
  • kapitan II klasy (niem. Hauptmann 2. Klasse) – 1893
  • kapitan II klasy (niem. Hauptmann 1. Klasse) – 1895
  • major (niem. Major) – 1900
  • podpułkownik (niem. Oberstleutnant) – 1904
  • pułkownik (niem. Oberst) – 1 listopada 1907
  • generał major (nien. Generalmajor) – 31 października 1912 ze starszeństwem z 25 listopada 1912
  • marszałek polny porucznik (niem. Feldmarschalleutnant) – 1 września 1915 ze starszeństwem z 2 września 1915
  • generał porucznik – 21 kwietnia 1920 zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Polska
Austro-Węgry

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 68 z 21 czerwca 1919 roku, poz. 2168.
  2. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 27 marca 1920 roku, poz. 385.
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 17 z 8 maja 1920 roku, poz. 488.
  4. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 118, 592.
  5. a b c Pamiętnik Historyczny Bojowników o Niepodległość Śląska Zaolzańskiego. Cieszyn: 1938.

Bibliografia[edytuj]

  • Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa, 1934. [dostęp 2016-06-11].
  • Jan Rydel: W służbie cesarza i króla: generałowie i admirałowie narodowości polskiej w siłach zbrojnych Austro-Węgier w latach 1868-1918, Księgarnia Akademicka, Kraków 2001, ​ISBN 83-7188-235-1​, s. 201-202,
  • Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski: Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione, s. 37,
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa 1994, ​ISBN 83-11-08262-6​, s. 123,