Emil Kardin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Emil Kardin
Władimir Kardin
Data i miejsce urodzenia 3 sierpnia 1921
Moskwa
Data i miejsce śmierci 28 maja 2008
Moskwa
Narodowość  ZSRR /  Rosja
Odznaczenia
Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Wojny Ojczyźnianej II klasy Order Czerwonej Gwiazdy Medal Medal „Za obronę Moskwy” Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945” Medal Zwycięstwa i Wolności 1945
Odznaka „Zasłużony dla Sanoka”

Emil Władimirowicz Kardin, ros. Эмиль Владимирович Кардин (ur. 3 sierpnia 1921 w Moskwie, zm. 28 maja 2008 tamże) – radziecki i rosyjski oficer, krytyk literacki i filmowy, prozaik, eseista.

Brał udział w II wojnie światowej (także w szeregach NKWD). Od 1943 członek KPZR. Uczestniczył w walkach na Froncie Karelskim oraz na froncie wschodnim, w stopniu starszego lejtnanta[1] w szeregach 140 Syberyjskiej Dywizji Piechoty nacierającej od Przemyśla w stronę Sanoka[2]. Do 1953 służył w Armii Czerwonej dostępując stopnia podpułkownika.

Później związał się z czasopismem „Nowyj Mir”, gdzie był początkowo krytykiem literackim i filmowym. Później został pisarzem. Był autorem dzieła o charakterze dokumentalnym dotyczących walk na ziemi sanockiej w 1944 roku: Odsłonięte skrzydło (w akcji książki opisane jest uratowanie przez personel szpitala rannych żołnierzy radzieckich w czasie ponownego wejścia Niemców do miasta w 1944 oraz usiłowanie odnalezienia przez autora uczestników tych wydarzeń 28 lat później[2])[3][4]. Po odwiedzinach na Podkarpaciu w 1979 (odwiedził Sanok, Rzeszów, Leżajsk, Łańcut) planował tworzenie kolejnej książki o wydarzeniach na tym terenie[4]. Kolejnym dziełem była Sanocka kronika, powstała po odwiedzinach na Podkarpaciu, gdy w 1979 odwiedzał w towarzystwie red. Adolfa Jakubowicza miejsca działań wojennych[2][1]. Ponadto był autorem książki biograficznej o gen. Karolu Świerczewskim z 1977 (w wolnym tłum. Jak długo trwa pół wieku?)[5][2][4].

Został członkiem Związku Pisarzy ZSRR (w ramach współpracy tego stowarzyszenia ze Związkiem Literatów Polskich odwiedzał Polskę[6]). Był żonaty[7].

Został pochowany na Cmentarzu Wostriakowskim w Moskwie[8].

Publikacje (wybór)[edytuj | edytuj kod]

  • Odsłonięte skrzydło (ros. Открытый фланг, 1964; 1978, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, tłum. Jerzy Pleśniarowicz, Jacek Jarkowski)[9][10]
  • Powrót („Profile” nr 1, 2, 3 z 1976; reportaż – wspomnienie z walk o wyzwolenie Sanoka; przeł. Jerzy Pleśniarowicz)[11]
  • Ile trwa półwiecze? (Сколькo длятся полвека?, 1977)[12]
  • Минута пробуждения (1984)
  • Wyzwolenie południa
  • Sanocka kronika

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Witold Szymczyk. Styczniowe refleksje. „Nowiny”, s. 5, Nr 9 (9680) z 11-13 stycznia 1980. 
  2. a b c d Witold Szymczyk. Emila Kardina spotkania z Polską. „Nowiny”, s. 3, Nr 248 (9627) z 3-4 listopada 1979. 
  3. Wiesław Koszela. W uśmiechu dziecka odnaleźć swoje powołanie. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 4, Nr 12 (447) z 20-30 kwietnia 1988. 
  4. a b c d Radziecki pisarz pracuje nad książką o Polsce. „Nowiny”, s. 1, Nr 252 (9631) z 8 listopada 1979. 
  5. Książka o Świerczewskim. „Nowiny”, s. 3, Nr 69 (9448) z 28 marca 1979. 
  6. Zbigniew Krempf. Pisarskie zbliżenia. „Nowiny”, s. 4, Nr 84 (9755) z 14 kwietnia 1980. 
  7. Emil Kardin pisze.... „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 1, Nr 19 (184) z 1-10 lipca 1980. 
  8. Кардин Эмиль Владимирович (1921-2008) (ros.). bozaboza.narod.ru. [dostęp 2015-12-23].
  9. Bibliografia województw: krośnieńskiego, przemyskiego, rzeszowskiego i tarnobrzeskiego. Za rok 1978. Rzeszów: Wojewódzka Biblioteka Publiczna w Rzeszowie, 1985, s. 39.
  10. Witold Szymczyk. Powrót lejtnantów. „Nowiny”, s. 7, Nr 37 z 17-18 lutego 1979. 
  11. Bibliografia województw: krośnieńskiego, przemyskiego, rzeszowskiego i tarnobrzeskiego. Za lata 1 VI 1975-31 XII 1976. Rzeszów: Wojewódzka Biblioteka Publiczna w Rzeszowie, 1981, s. 42.
  12. Książka o Świerczewskim. „Nowiny”, s. 3, Nr 69 z 28 marca 1979. 
  13. Spotkanie z „Zasłużonymi dla Sanoka”. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 1, Nr 16 (181) z 1-10 czerwca 1980. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]