Emmanuel Nunes

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Emmanuel Nunes
Imię i nazwisko Emmanuel Tito Ricoca Nunes
Data i miejsce urodzenia 31 sierpnia 1941
Lizbona
Pochodzenie portugalskie
Data i miejsce śmierci 2 września 2012
Paryż
Instrumenty fortepian
Gatunki muzyka poważna, muzyka współczesna
Zawód kompozytor, pedagog
Odznaczenia
Komandor Orderu św. Jakuba od Miecza (Portugalia)

Emmanuel Tito Ricoca Nunes (ur. 31 sierpnia 1941 w Lizbonie, zm. 2 września 2012 w Paryżu)[1]portugalski kompozytor i pedagog.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1959-1963 studiował kompozycję w Academia de Amadores de Música w Lizbonie u Francine Benoît[1][2], a następnie w latach 1962–1964 na Uniwersytecie Lizbońskim muzykologię pod kierunkiem Fernanda Lopesa-Graçy[1] oraz filologię grecką i germańską[2]. W 1962 i 1964 uczestniczył kursach mistrzowskich prowadzonych w ramach Darmsztadzkich Międzynarodowych Letnich Kursów Nowej Muzyki przez Henriego Pousseura i Pierre’a Bouleza[2]. W 1964 zamieszkał na stałe w Paryżu[1][2].

Od 1965 kontynuował naukę w Hochschule für Musik und Tanz Köln, gdzie studiował kompozycję u Henriego Pousseura, muzykę elektroniczną u Jaapa Speka i fonetykę u Georga Heikego. W latach 1965–1967 uczestniczył także w kursach mistrzowskich prowadzonych przez Karlheinza Stockhausena[1][2]. Po powrocie d Paryża studiował estetykę muzyki w Paryskim Konserwatorium pod kierunkiem Marcela Beaufilsa i w 1971 otrzymał nagrodę Premier Prix d'Esthetique Musicale[1][2].

Od lat 80. działał jako pedagog muzyczny, wykładając kompozycję m.in. w Fundacji Galusta Gulbenkiana w Lizbonie, na Harvardzie, w Konserwatorium Paryskim i podczas Letnich Kursów Darmsztadzkich[1][2].

W 1991 został odznaczony Orderem Świętego Jakuba od Miecza w stopniu Komandora[3].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Twórczość Nunesa można podzielić na trzy okresy[4]:

  • Pierwszy, zaczynający się od utworu Degrés (1965) i kończący na Impromptu pour un voyage I (1973), wykazuje preferencję dla otwartych form i przestrzennego rozmieszczenia instrumentów.
  • Drugi, począwszy od The Blending Season (1973), charakteryzuje się zastosowaniem elektroakustyki (na żywo lub na taśmie) i wzmocnionymi efektami instrumentalnymi. W tym czasie zaczęły powstawać pierwsze kompozycje wokalne.
  • Trzeci okres, liczony jest od utworu Nachtmusik I (1977–1978), dającego początek dużemu cyklowi zatytułowanemu Die Schöpfung, którego istotnymi cechami są aspekty agogiczne, czasowe i przestrzenne. Najważniejszą kompozycją tego okresu jest Tif'ereth (1978–1985).

W całej jego twórczości widoczne są dwie stałe tendencje. Pierwszą z nich jest łączenie dzieł parami, w których jeden utwór jest niejako pozytywnym lub negatywnym dopełnieniem drugiego, na przykład Purlieu i Dawn Wo lub Fermata i Ruf. Drugą tendencją jest rewizja lub rozbudowa ukończonych już dzieł, co z jednej strony powoduje powstawanie nowych wersji, a z drugiej – nową komplementarność utworu. Przykładem jest 73 Oeldorf 75 – I i 73 Oeldorf 75 – II , gdzie powiększenie instrumentarium modyfikuje dyskursywny zarys dzieła, tworząc nową kompozycję ściśle związaną z pierwszą, a nie tylko zmodyfikowaną jej wersję[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Publikacja o płatnym dostępie – wymagana płatna rejestracja lub wykupienie subskrypcji Adriana Latino: Nunes, Em(m)anuel (Tito Ricoca) (ang.). W: Oxford Music Online. Grove Music Online [on-line]. 2001-01-20. [dostęp 2018-05-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-12)]. via Oxford University Press.
  2. a b c d e f g Emmanuel Nunes (fr.). W: Ressources IRCAM Centre Pompidou [on-line]. 2012-09-02. [dostęp 2018-05-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-12)].
  3. Cidadãos Nacionais Agraciados com Ordens Portuguesas (port.). W: Ordens Honoríficas Portuguesas [on-line]. [dostęp 2018-05-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-09)].
  4. a b Latino 2004 ↓.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Adriana Latino: Nunes, Emmanuel (Tito Ricoca). W: The New Grove Dictionary of Music and Musicians, vol. N. Oxford University Press, 2004. ISBN 978-0-19-517067-2. (ang.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]