Emu małe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Emu małe
Dromaius baudinianus[1]
(S. A. Parker, 1984)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd paleognatyczne
Rząd kazuarowe
Rodzina kazuarowate
Podrodzina emu
Rodzaj Dromaius
Gatunek emu małe
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 EX pl.svg

Emu małe[3] (Dromaius baudinianus) – wymarły ptak nielotny z rodziny emu (Dromaiidae). Podobnie jak w przypadku emu czarnego (Dromaius ater) kwestią sporną pozostaje, czy był to osobny gatunek, czy też podgatunek emu zwyczajnego (Dromaius novaehollandiae). Zamieszkiwał niegdyś Wyspę Kangura leżącą we wschodniej części Wielkiej Zatoki Australijskiej, u południowych wybrzeży Australii.

Opis i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Był, podobnie jak spokrewniony z nim emu czarne, znacznie mniejszy od kontynentalnego emu zwyczajnego.

Oficjalnie został odkryty przez angielskiego podróżnika Matthew Flindersa w 1802, jednak jest wielce prawdopodobne, że ptaki tego gatunku spotykane były już wcześniej przez łowców fok i wielorybów, którzy mogli sporadycznie na nie polować.

Ekologia tych ptaków została słabo poznana. Wiadomo tylko, że zamieszkiwały najbardziej niedostępne, lesiste części wyspy, a wieczorami wychodziły także na wybrzeże.

Przyczyny i okoliczności wymarcia[edytuj | edytuj kod]

Zostały wytępione przez europejskich osadników, którzy dotarli tu wkrótce po odkryciu wyspy w przez Matthew Flindersa (wcześniej wyspa była niezamieszkana). Możliwe również, że do wyginięcia tych ptaków przyczyniło się zmniejszenie ich siedlisk wskutek pożarów lasów. Z 1837 pochodzi wzmianka, że nie spotkano żadnego osobnika od 10 lat; za datę wymarcia przyjmuje się rok 1827.

Znany jest wyłącznie z relacji obserwatorów oraz ze szczątków kostnych, przechowywanych m.in. w South Australian Museum w Adelaide; pierwsze znalezisko (1903) pochodzi ze wzgórz w zachodniej części przylądka Gantheaume na Wyspie Kangura.

Domniemany okaz tego ptaka znajduje się w Geneve Museum w Genewie, lecz nie jest do końca pewne, czy jest to emu mały, czy tylko młody osobnik emu zwyczajnego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dromaius baudinianus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Dromaius baudinianus. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. Zgodnie z "Wielkim słownikiem poprawnej polszczyzny PWN" pod red. Andrzeja Markowskiego, Warszawa 2006, wyraz emu może być traktowany zarówno jako rzeczownik rodzaju męskiego, jak i nijakiego. Można więc mówić albo emu mały, albo emu małe.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dromaius baudinianus [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] [dostęp 2010-05-08] (ang.).. Baza danych zawiera uzasadnienie, dlaczego gatunek jest wymarły (EX).
  • Howchin, W., 1926; Some references to the literature concerning the extinct emus of Kangaroo Island and elsewhere',. S. Aust. Ornithol. 8: 244-253.
  • Marchant, S. and Higgins, P. J., ed., 1993; Handbook of Australian, New Zealand and Antarctic birds, 2: raptors to lapwings, Oxford University Press, Melbourne.
  • Stattersfield, A. J., Crosby, M. J., Long, A. J. and Wege, D. C., 1998; Endemic bird areas of the world: priorities for bird conservation, BirdLife International (BirdLife Conservation Series 7), Cambridge, U.K.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]