Enarei

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Enareus (l.mn. Enarei) (stgr. ἐναρής) był szamanem scytyjskim; enarei byli opisywani jako zniewieściali lub androgyniczni. Szamanizm scytyjski wiązał się z ekstazą religijną osiąganą za pomocą enteogenów; Scytowie nie mieli świątyń i czcili siły natury.

Według Herodota, Scytowie, którzy splądrowali świątynię Afrodyty w Aszkelonie, i wszyscy ich potomkowie, zostali dotknięci przez boginię „kobiecą” chorobą. Scytowie twierdzili, że enarei byli dotknięci konsekwencją tego czynu oraz że ci, którzy odwiedzają terytorium Scytów, widzieli tych szamanów[1]. Herodot kojarzy ich boginię patronkę, Argimpasę, z Afrodytą Uranią. Nazywa on enarei hermafrodytami i opisuje ich praktyki wróżbiarskie, wykorzystujące m.in. różdżki wierzbowe[2].

Grecki lekarz Hipokrates w swojej pracy Περί αέρων, υδάτων, τόπων wysunął teorię, że chociaż mieszkańcy Scytii uważali, że przyczyna zniewieściałości enarei jest boska, to według niego cierpieli na impotencję przez ciągłą jazdę konną i z tego powodu przyjmowali kobiece role[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Herodotus, The Histories I. 105. § 4
  2. Herodotus, The Histories IV. 67
  3. Hippocrates, On Airs, Waters, Places, Part XXII