Endel Puusepp

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Endel Puusepp
Ilustracja
pułkownik lotnictwa pułkownik lotnictwa
Data i miejsce urodzenia 1 maja 1909
Noj, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 18 stycznia 1996
Tallinn, Estonia
Przebieg służby
Lata służby 1928–1938 i 1941–1946
Siły zbrojne Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Armia Czerwona,
Wojskowe Siły Powietrzne
Główne wojny i bitwy II wojna światowa (front wschodni)
Późniejsza praca działacz polityczny
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order LeninaOrder Czerwonego SztandaruOrder Suworowa III klasy (ZSRR)Order Aleksandra Newskiego (ZSRR)Order Wojny Ojczyźnianej I klasyOrder Wojny Ojczyźnianej I klasyOrder Czerwonego Sztandaru PracyOrder Czerwonego Sztandaru PracyOrder Czerwonego Sztandaru PracyOrder Przyjaźni NarodówOrder Czerwonej GwiazdyOrder Czerwonej GwiazdyOrder Znak HonoruMedal „Za Zasługi Bojowe”Medal „Za zdobycie Berlina”

Endel Puusepp (ros. Э́ндель Ка́рлович Пу́сэп, ur. 1 maja 1909 we wsi Noj w Kraju Krasnojarskim, zm. 18 stycznia 1996 w Tallinie) – radziecki lotnik wojskowy narodowości estońskiej, pułkownik, Bohater Związku Radzieckiego (1942).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Skończył 8 klas szkoły i jeden kurs technikum pedagogicznego w Leningradzie, 1928-1938 i ponownie od 1941 służył w Armii Czerwonej. W 1929 ukończył Leningradzką Wojskowo-Teoretyczną Szkołę Sił Wojskowo-Powietrznych Armii Czerwonej, a w 1931 3 wojskową szkołę lotników im. Woroszyłowa w Orenburgu, od 1938 pracował w Zarządzie Lotnictwa Polarnego Głównego Zarządu Północnej Drogi Morskiej. W 1938 jako drugi pilot samolotu TB-3 (dowódcą był Michaił Wodopianow) uczestniczył w poszukiwaniach załogi samolotu Zygmunta Lewoniewskiego zaginionego w Arktyce, prowadząc rozpoznanie powietrzne nad północną Jakucją. Od 1941 uczestniczył w wojny z Niemcami jako lotnik 412/432/746 pułku bombowców ciężkich 81 Dywizji Bombowców Dalekiego Zasięgu w stopniu kapitana. 10 sierpnia 1941 jako drugi pilot załogi dowódcy 81 Dywizji Lotniczej Wodopianowa wyleciał z aerodromu Puszkin w obwodzie leningradzkim na bombardowanie Berlina, a od kwietnia 1942 jako dowódca statku powietrznego przeprowadził 300 nocnych nalotów bojowych na ważne obiekty wojskowe na głębokich tyłach wroga, m.in. w Berlinie, Gdańsku i Królewcu. W maju 1942 jako dowódca załogi przewiózł na pokładzie bombowca TB-7 delegację państwową ZSRR z ministrem spraw zagranicznych Wiaczesławem Mołotowem do USA przez Niemcy, z postojem w Szkocji, Islandii i Kanadzie, kończąc misję lądowaniem z powrotem 12 czerwca 1942 na centralnym lotnisku w Moskwie. Od października 1942 do maja 1946 dowodził 890 pułkiem lotniczym dalekiego zasięgu w stopniu podpułkownika, następnie pułkownika. W marcu 1943 jako dowódca załogi przewiózł delegację władz ZSRR do Anglii i z powrotem. W 1946 przeszedł do rezerwy, następnie w stan spoczynku. Później był zastępcą przewodniczącego Prezydium Rady Najwyższej Estońskiej SRR, członkiem KC Komunistycznej Partii Estonii, ministrem ubezpieczeń społecznych Estońskiej SRR i przewodniczącym Republikańskiego Komitetu Obrońców Pokoju. Został wybrany deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR 4 kadencji.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

I medale.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]