Energetyk Gryfino

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Energetyk Gryfino
Przydomek Energia
Barwy niebiesko-czerwone
Data założenia czerwiec 1945 jako Polonia Gryfino, od 1974 jako Energetyk Gryfino
Liga III liga, grupa II
Adres ul. Sportowa 1, 74-100 Gryfino
Stadion Stadion Miejski w Gryfinie
Właściciel Urząd Miasta i Gminy w Gryfinie
Prezes Polska Marek Hipsz
Trener Polska Łukasz Cebulski
Asystent trenera Polska Zbigniew Długosz
Strona internetowa

Energetyk Gryfino – polski klub piłkarski. Jest częścią wielosekcyjnego klubu sportowego o tej samej nazwie.

Historia[edytuj]

Lata 1945-1948[1][edytuj]

Klub założono w czerwcu 1945 jako Klub Sportowy Polonia Gryfino z inicjatywy Juliana Puszki, Feliksa Rogozińskiego oraz Edwarda Krynickiego. Pierwszy, historyczny mecz Polonia rozegrała 22 lipca 1945 ze stacjonującą w Chojnie reprezentacją lotnictwa radzieckiego. Od 8 do 9 września 1945 roku w Koszalinie odbyły się I Okręgowe Zawody Sportowe na Pomorzu Zachodnim, na których Polonia odniosła swój pierwszy sukces. Po pokonaniu drużyn ze Szczecina (1:0) i Stargardu (2:1) klub awansował do finału, w którym zmierzył się z mocną reprezentacją Wojska Polskiego. Zawodnicy z Gryfina nie mieli jednak żadnych szans na zwycięstwo i ulegli żołnierzom aż 7:1. Mimo wysokiej porażki do domów wrócili ze srebrnymi medalami. Jednocześnie w ramach klubu działalność rozpoczęło kilka innych sekcji, w tym bokserska, tenisa stołowego oraz gier zespołowych. Powstała też drużyna piłkarska złożona z juniorów. W listopadzie 1945 roku wybrano pierwszy zarząd klubu, w którego skład weszli: prezes Gieroj, sekretarz Władysław Bara, skarbnik Józef Podleśny oraz Julian Puszka. Najważniejszym zadaniem działaczy było doprowadzenie zniszczonych za sprawą wojny obiektów do stanu używalności. Udało się to w niedługim czasie. Wokół boisk zakopano okopy i nisze przeciwlotnicze, a i same boiska zostały uporządkowane[2].

Trzon ówczesnej Polonii stanowili Puszka, bracia Bara, Sakowski, Bejchart, Krawiec, Sprzączko, Krajewski, Władysław Obrzanowski, a także Krynicki oraz Domażalski, którzy najczęściej przywdziewali kapitańską opaskę. W skład drużyny wchodzili nie tylko zawodnicy z Gryfina, ale również z okolicznych miejscowości. Był w niej m.in. Jerzy Bechan z Lisiego Pola, Waldek Rusiecki z Mniszek oraz grający w ataku Zbigniew Teleszewski, który w latach 50. założył w Baniach funkcjonującą do dziś dnia Iskrę Banie. Byli również piłkarze z Radziszewa i Daleszewa.

W sezonie 1947/1948, gdy opiekę nad klubem objęła Organizacja Młodzieży Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego, drużyna awansowała do B-klasy. Klub rywalizował w tym czasie m.in. z Osadnikiem Myślibórz, Dębem Dębno, Pogonią Barlinek, a także drużynami ze Szczecina: Pionierem grającym swoje mecze na Jasnych Błoniach oraz Żydowskim Klubem Sportowym, skupionym w ramach Wojewódzkiego Komitetu Żydów Polskich. Ten drugi klub swoją siedzibę miał w miejscu dzisiejszej Arkonii. Mecze z lokalnymi drużynami wzbudzały w Gryfinie spore zainteresowanie. Miasto liczyło wtedy ok. 3 tys. mieszkańców, a na spotkania przychodziło ok. 1,5 tys. Na mecze wyjazdowe do Szczecina Polonia udawała się statkiem, a na pozostałe spotkania jeździła autobusami, które jednak prawie zawsze się psuły, a i były dość kosztowne.

Równie wiele kłopotów sprawiało skompletowanie sprzętu sportowego (butów, piłek itp.). Klub posiadał jedną własną piłkę, natomiast działacze załatwili z centrali jedenaście par używanych korków. Cały sprzęt był reperowany, zszywany, klejony, aby wytrzymał jak najdłużej. Jedną z form finansowania klubu była organizacja zabaw oraz festynów. Ciężar finansowania drużyny wzięli także na swoje barki sponsorzy. Dzięki nim piłkarze zyskali lepszy sprzęt czy też mieli opłacone koszty podróży. Zawodnicy nie otrzymywali wynagrodzenia za grę, ale sponsorzy fundowali im jedzenie i picie przed i po meczach[3].

Lata 1948-1950[1][edytuj]

Tłuste lata dla Polonii skończyły się wraz z tzw. "bitwą o handel" (eliminacja sektora prywatnego i na jego miejsce utworzenie Państwowych Domów Towarowych) datowaną na lata 1946-49. W związku z tym lokalni przedsiębiorcy musieli zrezygnować z finansowania klubu. Ich pomoc skończyła się w 1948 roku. W tym samym czasie na sportową scenę miasta wkroczyła nowa piłkarska siła w postaci Klubu Sportowego Gwardia Gryfino. Był on oczkiem w głowie Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego, zatem opływał w niemałe bogactwo i dostatek. Dzięki temu szybko zajął miejsce Polonii, stając się tym samym najważniejszym klubem w mieście. Z czasem zaczął również podkupować najlepszych zawodników Polonii. Najstarszy gryfiński zespół, chociaż nigdy formalnie nie został rozwiązany, w praktyce zawiesił swoją działalność.

Lata 1950-1956[1][edytuj]

Wybawieniem okazała się reforma struktur organizacyjnych ruchu sportowego. Powołany do życia 7 lipca 1950 roku Powiatowy Komitet Kultury Fizycznej położył nacisk na kontynuowanie tradycji sportowych w mieście. Dzięki temu, przy części lokalnych przedsiębiorstw i urzędów, zaczęły powstawać Zrzeszenia Sportowe. W ten sposób na fundamentach Polonii, a raczej w ramach współpracy z nią, powstała Unia Gryfino. To właśnie do niej trafili zawodnicy, którzy z różnych względów nie znaleźli dla siebie miejsca w milicyjnej Gwardii[4].

Unia nie rywalizowała w rozgrywkach z Gwardią, która ze względu na bogate, nie tylko sportowo zaplecze, otrzymała miejsce Polonii w klasie wojewódzkiej. Jednak w 1953 roku gryfińska Gwardia przestała istnieć, natomiast kilka miesięcy wcześniej Unia zaniechała dalszej współpracy z Polonią. Ich miejsce na sportowej mapie zajęły ZS Spójnia oraz założone w 1951 roku przez Kazimierza Milewskiego ZS Ogniwo, które od tej pory skupiało w swoich szeregach połowę członków miejskich stowarzyszeń. Zrzeszenie to sprawowało także pieczę nad wciąż istniejącą Polonią. Najstarszemu klubowi w mieście ostatecznie udało się przetrwać trudne czasy i po październikowej Odwilży, w 1956 roku, wrócić na należyte miejsce głównego reprezentanta sportu wyczynowego w Gryfinie[5].

Zmiana nazwy klubu (rok 1974)[edytuj]

Po wybudowaniu elektrowni Dolna Odra, która stała się wtedy głównym sponsorem klubu, w 1974 roku zmieniono nazwę na Energetyk Gryfino.

Lata 2008-2015[edytuj]

W 2008 roku nastąpiła reorganizacja całej polskiej ligi. Powstała Ekstraklasa jako najwyższa klasa rozgrywkowa, I liga stała się drugim poziomem ligowym, II liga trzeci poziomem ligowym itd. Energetyk w sezonie 2007/2008 nie zdołał zająć miejsca premiowanego "awansem" do III ligi, w związku z czym wciąż występował w IV lidze. W praktyce jednak "spadł" o jeden poziom ligowy. Sztuka ta udała się dopiero w sezonie 2008/2009 i po 10 latach klub ponownie zawitał do III ligi. Na tym poziomie rozgrywek nie utrzymał się jednak długo, bo tylko dwa sezony. W sezonie 2011/2012 zespół IV ligę przeszedł wygrywając 21 spotkań, 4 remisując i 5 przegrywając, przewodząc w tabeli od pierwszej do ostatniej kolejki. Kolejny sezon, ponownie w III lidze, miał być wyjątkowy. Prezes klubu zapowiedział walkę o awans do II ligi, a do drużyny przyszło wielu czołowych zawodników z regionu. Z zapowiedzi tych nic jednak nie wyszło. Z powodu olbrzymich długów miasta i obcięcia dotacji na klub, Energetyka zaczęli opuszczać kolejni zawodnicy. W sezonie 2012/2013 zespół jeszcze się utrzymał, wygrywając na wyjeździe w ostatniej kolejce 4:3 ze zdecydowanie wyżej notowaną Lechią II Gdańsk, ale już w następnym ta sztuka się nie powiodła. W rundzie jesiennej sezonu 2013/2014 Energetyk wygrał tylko 1 spotkanie, a 8 zremisował i z 11 punktami zajmował ostatnią, 16 pozycję. Nadzieję przyniósł początek rundy wiosennej, w której klub w 4 meczach zdobył 9 punktów, grając już praktycznie tylko juniorami i młodymi, niedoświadczonymi zawodnikami z regionu. Potem jednak przyszło pasmo porażek, również z sąsiadami w tabeli w tzw. meczach o 6 punktów, co pogrążyło zespół. Jednym z nielicznych osiągnięć sezonu 2013/2014 było zwycięstwo w finale Pucharu Polski ZZPN okręgu szczecińskiego z Dębem Dębno po serii rzutów karnych. W finale wojewódzkim Energetyk jednak nie sprostał kołobrzeskiej Kotwicy przegrywając 0:3. Od sezonu 2014/2015 zespół grał w IV lidze grupie zachodniopomorskiej. Mimo budżetu sięgającego 500 tys. zł, Energetyk zaliczył kolejny z rzędu spadek do wojewódzkiej okręgówki. Wpływ na to miała przede wszystkim fatalna runda jesienna, gdzie drużyna przegrywała mecz za meczem.

Lata 2015-obecnie[edytuj]

Od sezonu 2015/16 Energetyk występował na szóstym poziomie rozgrywek krajowych - w Szczecińskiej Lidze Okręgowej. Drużyna spędziła tutaj tylko jeden rok, szybko powracając na wyższy szczebel rozgrywkowy, pewnie zajmując 1 miejsce w tabeli (24 wygrane, 5 remisów, 1 porażka). Od sezonu 2016/17 Energetyk ponownie więc występował w IV lidze grupie zachodniopomorskiej. I ponownie zanotował awans, mimo że przed ostatnią kolejką sezonu nawet wygrana nic nie dawała (mecz z Olimpem Gościno zakończył się zwycięstwem Energetyka 2:1). Wpływ na to miały słabe wyniki drużyny we wcześniejszych meczach przez co gryfinianie zostali wyprzedzeni przez Bałtyk Koszalin. Ci jednak sensacyjnie ulegli w ostatnim meczu spadkowiczowi Dębowi Dębno 1:0 i zostali wyprzedzeni przez Energetyka. Po radości z awansu przyszedł jednak zimny prysznic. Gryfińska drużyna z powodów finansowych długo nie decydowała się na zgłoszenie do III ligi. Udało się jednak pozyskać środki na ten cel i od sezonu 2017/18 Energetyk Gryfino występuje w zreorganizowanej, silnej III lidze grupie II.

Sukcesy[edytuj]

- gra w III lidze, najwyższej klasie w jakiej grał klub
- 1994/95 - III Runda finału Pucharu Polski
- 1998/99 - II Runda finału Pucharu Polski

Klub w rozgrywkach ligowych[edytuj]

Sezon Liga Pozycja Punkty Bramki Uwagi
1972/73 IV liga awans Increase2.svg
1973/74 III liga
1974/75 III liga
1975/76 III liga spadek Decrease2.svg
1976/77 IV liga
1977/78 IV liga
1978/79 IV liga
1979/80 IV liga
1980/81 IV liga
1981/82 IV liga
1982/83 IV liga
1983/84 IV liga awans Increase2.svg
1984/85 III liga (grupa wielkopolska) 9 27 26-30
1985/86 III liga (grupa wielkopolska) 6 25 31-32
1986/87 III liga (grupa wielkopolska) 8 25 28-25
1987/88 III liga (grupa wielkopolska) 11 22 28-39 spadek Decrease2.svg
1988/89 IV liga
1989/90 IV liga awans Increase2.svg
1990/91 III liga (grupa szczecińska) 9 23 31-31
1991/92 III liga (grupa szczecińska) 5 32 45-26
1992/93 III liga (grupa poznańska) 9 34 47-40
1993/94 III liga (grupa poznańska) 14 36 42-44
1994/95 III liga (grupa poznańska) 17 21 36-55 spadek Decrease2.svg
1995/96 IV liga
1996/97 IV liga
1997/98 IV liga awans Increase2.svg
1998/99 III liga (grupa zachodnia) 18 18 26-79 spadek Decrease2.svg
1999/00 IV liga
2000/01 IV liga
2001/02 IV liga (grupa zachodniopomorska) 17 32 46-78 spadek Decrease2.svg
2002/03 Liga okręgowa (grupa Szczecin II) 2 77 83-21
2003/04 V liga (grupa Szczecin) 3 67 71-24 awans Increase2.svg
2004/05 IV liga (grupa zachodniopomorska) 11 49 44-42
2005/06 IV liga (grupa zachodniopomorska) 5 52 55-51
2006/07 IV liga (grupa zachodniopomorska) 12 43 47-44
2007/08 IV liga (grupa zachodniopomorska) 14 41 53-56
2008/09 IV liga (grupa zachodniopomorska) 1 68 82-35 awans Increase2.svg
2009/10 III liga (grupa pomorsko-zachodniopomorska) 10 37 41-51
2010/11 III liga (grupa pomorsko-zachodniopomorska) 14 28 25-41 spadek Decrease2.svg
2011/12 IV liga (grupa zachodniopomorska) 1 67 79-28 awans Increase2.svg
2012/13 III liga (grupa pomorsko-zachodniopomorska) 13 36 34-42
2013/14 III liga (grupa pomorsko-zachodniopomorska) 15 23 23-46 spadek Decrease2.svg
2014/15 IV liga (grupa zachodniopomorska) 12 36 47-56 spadek Decrease2.svg
2015/16 Szczecińska Liga Okręgowa 1 77 86-24 awans Increase2.svg
2016/17 IV liga (grupa zachodniopomorska) 1 81 80-27 awans Increase2.svg
2017/18 III liga (grupa II)
Legenda
Oznaczenie kolorami
drugi poziom ligowy
trzeci poziom ligowy
czwarty poziom ligowy
piąty poziom ligowy
szósty poziom ligowy

Skład zespołu[edytuj]

Najbardziej znanymi piłkarzami, którzy grali w klubie byli m.in. Wojciech Tomasiewicz, Jan Daniec, Paweł Drumlak, Bartosz Fabiniak, Bogusław Baniak, Maciej Mysiak, Łukasz Kosakiewicz.

Stan na jesień sezonu 2017/2018
Imię i nazwisko Pozycja
Polska Patryk Brzozowski Bramkarze
Polska Piotr Rusek
Polska Wiktor Krzywiak
Polska Sebastian Szych Obrońcy
Polska Dawid Bidny
Polska Paweł Marczuk
Polska Adrian Krzywicki
Polska Paweł Bielecki
Polska Łukasz Piskorowski
Polska Mikołaj Karbowiak
Polska Dawid Bisewski Pomocnicy
Polska Łukasz Łazarz
Polska Łukasz Cebulski
Polska Łukasz Aleksandrowicz
Polska Oskar Fijałkowski
Polska Gracjan Żeglin
Polska Kamil Makuła
Polska Tomasz Borucki
Polska Marek Lipka
Polska Szymon Wierzchowski
Polska Mateusz Toporkiewicz Napastnicy
Ukraina Dmytro Donos
Polska Konrad Prawucki

Przypisy

  1. a b c Początki piłki nożnej w powojennym Gryfinie
  2. G. Racinowski, Puszka, Rogoziński i Krynicki, czyli pionierzy gryfińskiego sportu, "Gazeta Gryfińska", 2015, nr 1 (292), s. 30.
  3. G. Racinowski, Polonia, Gwardia i Unia, czyli jak wyglądały początki piłki nożnej w powojennym Gryfinie, "Gazeta Gryfińska", 2014, nr 8 (248), s. 30.
  4. Tamże.
  5. G. Racinowski, Kiedy naprawdę powstał Energetyk?, "Gazeta Gryfińska", 2015, nr 20 (311), s. 30.