Engelbert Humperdinck (piosenkarz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Engelbert Humperdinck
Ilustracja
Imię i nazwisko Arnold George Dorsey
Pseudonim Engelbert Humperdinck, Engelbert, Gerry Dorsey
Data i miejsce urodzenia 2 maja 1936
Madras,  Indie
Pochodzenie Wielka Brytania
Instrument fortepian
Gatunek adult contemporary, soft rock, pop tradycyjny, easy listening
Zawód piosenkarz, prezenter telewizyjny
Aktywność od 1956 roku
Strona internetowa

Engelbert Humperdinck, właśc. Arnold George Dorsey (ur. 2 maja 1936 w Madrasie) – brytyjski piosenkarz pochodzenia hinduskiego, znany przede wszystkim z przebojów, takich jak m.in. „Release Me”, „The Last Waltz”, „After the Lovin'” czy „A Man Without Love”. Prowadził swój własny program zatytułowany „The Engelbert Humperdinck Show”.

W 2012 roku reprezentował Wielką Brytanię podczas 57. Konkursu Piosenki Eurowizji organizowanego w Baku z utworem „Love Will Set You Free”, z którym zajął przedostatnie, 25. miejsce w finale[1].

Dzieciństwo[edytuj | edytuj kod]

Dorsey wychował się w Leicester razem z dziesięciorgiem rodzeństwa. Jego ojciec, Marvin Dorsey, był oficerem w armii brytyjskiej, a matka Olive była hinduską piosenkarką operową i skrzypaczką. On sam zainteresował się muzyką w wieku 11 lat, kiedy rozpoczął grę na saksofonie. Na początku lat 50. zaczął śpiewać w nocnych klubach, gdzie prezentował m.in. kompozycje z oper Engelberta Humperdincka, które wpłynęły na niego w taki sposób, że przyjął pseudonim po tym artyście. W połowie lat 50. przeniósł się do Stanów Zjednoczonych.

Początki kariery[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze lata w Ameryce nie były pomyślne, ale zainteresowali się nim menadżerowie z Decca Records, którzy szukali nowego nazwiska. Ostatecznie, z początkiem lat 60. udało mu się wydać kilka przebojów, które jednak zostały przytłumione przez innych brytyjskich wykonawców tego okresu, w tym m.in. przez zespół The Beatles.

Humperdinck po raz pierwszy osiągnął prawdziwy sukces w lipcu 1966 roku w Belgii, gdzie reprezentował Anglię (wraz z czterema innymi artystami) podczas corocznego fesiwalu piosenki Knokke[2] W listopadzie tego samego roku wystąpił na scenie w Mechelen. Humperdinck pojawił się też na belgijskiej liście przebojów z utworem „Dommage, Dommage”, a teledysk do piosenki został nagrany w porcie wZeebrugge[3].

W połowie lat 60. odwiedził w Hiszpanii niemieckiego autora tekstów Berta Kaempferta, z którym napisał trzy utwory – „Spanish Eyes”, „Strangers in the Night” i „Wonderland by Night”. Powrócił do Londynu, gdy nagrał wszystkie trzy kompozycje. Kiedy zdał sobie sprawę z potencjału „Strangers in the Night”, skonsultował się ze swoim managerem Gordonem Millsem, czy piosenka mogłaby zostać wydana jako singiel. Niestety, ten odmówił, a utwór został wydany przez Franka Sinatrę[4].

W 1967 roku Humperdinck nagrał balladowy singel „Release Me”, który przyniósł mu wielką popularność. Piosenka cieszyła się powodzeniem zarówno w Wielkiej Brytanii, jak i w Stanach Zjednoczonych. Engelbert natychmiast zdobył rzesze fanów, w większości kobiet. Krytycy jednak wydawali nieprzychylne recenzje: uważano, że jest tanim śpiewakiem, dążącym do zdobycia popularności (większość jego piosenek to piosenki miłosne). Zarzucano mu brak własnego stylu, także to, że nie wprowadził do sztuki nic nowego. Wydawał się jednym z wielu mu podobnych wówczas piosenkarzy z Hollywood.

Engelbert Humperdinck na koncercie w Orleans Showroom (Las Vegas 31 października 2008 roku).

W 1968 roku singiel „A Man Without Love” trafił na drugie miejsce brytyjskiej listy przebojów, a album o tej samej nazwie osiągnął trzecie miejsce na liście najlepiej sprzedających się albumów[5] Pod koniec lat 60. lista piosenek Humperdincka zawierała utwory takie jak „Am I That Easy to Forget”, „A Man Without Love”, „Les Bicyclettes de Belsize”, „The Way It Used To Be”, „I’m A Better Man” i „Winter World of Love”. Nagrał też albumy, które przyniosły mu sławę: Release Me, The Last Waltz, A Man Without Love oraz Engelbert Humperdinck. Jego własny program telewizyjny „The Engelbert Humperdinck Show”[6] nie osiągnął już takiego sukcesu i został wycofany po sześciu miesiącach.

Humperdinck tworzył sprzedające się w milionach egzemplarzy przeboje z romantycznymi piosenkami. Liczba jego występów na żywo sięgała nawet 100 rocznie. Jednak jego piosenki nie były nadawane przez rozgłośnie radiowe, nastawione raczej na rock’n’rolla i to właśnie koncerty pomagały mu utrzymać kontakt z fanami. Te przedstawienia cechowała niespotykana dotychczas ekstrawagancja, która nałożyła w konsekwencji analogiczne wymagania producentom takich spektakli w różnych klubach na całym świecie. Najbardziej widoczne jest to w przedstawieniach w Las Vegas. „Nie chcę dawać ludziom tego, co już widzieli” – mówił w 1992 roku – „Traktuję bardzo poważnie moją rolę na estradzie. Chcę dać iskrę, której ludzie się nie spodziewają, i wielkiego kopa komuś, kto mówi nie wiedziałem, że to można zrobić!”.

Pod koniec lat 60. fankluby Humperdincka ogarnęły już cały świat. Jego członkowie wyznawali niemal nową religię: „Nasz świat to Engelbert” czy „Engelbert... Wierzymy w Ciebie”. Setki fanek twierdziło, że jest w ciąży z muzykiem.

Na początku lat 70. Humperdinck miał bardzo napięty harmonogram nagrań, a na koncie miał już takie hity, jak „We Made It Happen”, „Sweetheart”, „Another Time, Another Place” czy „Too Beautiful To Last”.

Wydany w 1976 roku album After the Lovin' otrzymał nominację do Nagród Grammy. Wreszcie jego twórczość została doceniona przez krytyków. Jednak miał on niewielki wpływ na nagrywanie samych piosenek, a wkrótce o wszystkich sprawach, takich jak wybór piosenek na płytę, decydował już ktoś inny, a jego rola sprowadziła się do bycia śpiewającą marionetką w ręku wytwórni płytowej. Jednocześnie jego piosenki zaczęły być bardziej różnorodne.

W latach 80. Humperdinck miał już 50 lat, ale jego albumy ciągle regularnie wydawano. On sam dawał rocznie nawet ponad 200 koncertów. Ciągle był obiektem adoracji rzeszy fanek. Mieszkał równocześnie w Anglii i w Beverly Hills. Mimo tego, udawało mu się prowadzić stabilne życie z żoną Patrycją. Łącznie mieli czterech synów, powiązanych z pracą ojca. W 1986 roku nagrał piosenkę „Portofino”, która szybko stała się wielkim przebojem.

W 1989 roku otrzymał gwiazdkę na słynnym Pasażu Sławy w Hollywood. Spotykał się z królową Anglii i prezydentami. Udziela się w różnych fundacjach charytatywnych. Jest nadal aktywny zawodowo. Jesienią 2007 roku odbył trasę koncertową po Europie.

Na początku marca 2012 roku brytyjski nadawca BBC ogłosił, że Humperdinck został wybrany wewnętrznie na reprezentanta Wielkiej Brytanii podczas 57. Konkursu Piosenki Eurowizji organizowanego w Baku[7]. Jego konkursową piosenką został utwór „Love Will Set You Free[8], z którym wystąpił 26 maja z pierwszym numerem startowym w finale widowiska i zajął ostatecznie przedostatnie, 25. miejsce[1].

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 BBC News - Engelbert Humperdinck is UK Eurovision act for 2012. W: BBC Online [on-line]. 1 marca 2012. [dostęp 2 marca 2012].
  2. Knokke – Heist songfestival contestants 1959–1973 – europopmusic. [dostęp 29 października 2011].
  3. Engelbert – Dommage Dommage. [dostęp 29 października 2011].
  4. Engletbert Humperdinck interview on the Chris Evans Breakfast Show, BBC Radio 2, broadcast 11 May 2012.
  5. „Artist: Engelbert Humperdinck, Title: A Man Without Love” at. [dostęp 18 maja 2012]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-22)].
  6. The Engelbert Humperdinck Show (TV Series 1969–) – IMDb.
  7. Engelbert Humperdinck reprezentantem UK. W: Eurowizja.org [on-line]. 2 marca 2012. [dostęp 2 marca 2012].
  8. Co zaśpiewa Engelbert Humperdinck w Baku?. W: BBC Online [on-line]. 20 marca 2012. [dostęp 20 marca 2012].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]