Enryaku-ji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Enryaku-ji 延暦寺
Konpon-chūdō, główny budynek klasztoru
Konpon-chūdō, główny budynek klasztoru
Państwo  Japonia
Miejscowość góra Hiei
Rodzaj klasztoru Klasztor buddyjski
Właściciel tendai
Typ zakonu męski
Założyciel klasztoru Saichō
Materiał budowlany drewno
Data budowy 805
Data zburzenia 1571
Położenie na mapie Japonii
Mapa lokalizacyjna Japonii
Enryaku-ji 延暦寺
Enryaku-ji 延暦寺
Ziemia36°04′15″N 135°50′35″E/36,070833 135,843056

Enryaku-ji (jap. 延暦寺?) – jeden z największych zespołów świątyń buddyjskich w Japonii.

Historia klasztoru[edytuj]

Klasztor znajduje się na górze Hiei w Ōtsu, w prefekturze Shiga. Założony w 805 przez Saichō, twórcę sekty Tendai, której był główną bazą. Z czasem ogromnie się wzbogacił dzięki nadaniom ze strony możnowładców. Jednakże, do dużego rozwoju ekonomicznego Enryakuji (oraz innych wielkich klasztorów) w okresie Heian przyczyniło się przede wszystkim masowe przechodzenie w ich opiekę rolników, rzemieślników i kupców. Praktyka ta miała na celu uniknięcie płacenia wysokich danin administracji cesarskiej. W późnym okresie Heian Enryakuji była jedną z pierwszych świątyń, która nie tylko uzyskała ekonomiczną i militarną autonomię, ale też w istotny sposób wpływała na politykę państwową. Wyraźnym przykładem takiego stanu, była rola jaką Enryakuji odegrała w czasie wojny Gempei. Dysponował własną armią mnichów–wojowników sōhei (akusō), którzy często ścierali się w walce z wojskami innych klasztorów.

Na początku XIII wieku w klasztorze tym praktykował późniejszy mistrz zen Ryōnen Myōzen (1184-1225)[1]. Jako kilkunastoletni chłopiec studiował w tym klasztorze także późniejszy twórca szkoły sōtō i uczeń Ryōnena – Eihei Dōgen (1200-1253)[2]. Co więcej, w 1218 roku przyjął wskazania bodhisattwy w tym klasztorze uczeń Dōgena i spadkobierca jego Dharmy – Koun Ejō (1198-1280)[3].

W 1571 Enryaku-ji zostało całkowicie spalone przez Nobunagę, któremu potęga kleru buddyjskiego przeszkadzała w sprawowaniu niepodzielnej władzy nad centralną częścią Honsiu. Większość z kilku tysięcy mieszkańców została zabita.

Obecne budowle pochodzą z rekonstrukcji prowadzonych od XVI wieku. Zespół świątynny jest podzielony na trzy rejony: Tōdō, Saitō, Yokawa. Każdy z nich posiada główny pawilon (chūdō) i kilka innych o różnym przeznaczeniu.

W 1994 r. kompleks został wpisany na listę światowego dziedzictwa kulturowego UNESCO.

Przypisy

  1. Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: A History. Japan. Str. 21
  2. Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: A History. Japan. Str. 54
  3. Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: A History. Japan. Str. 124

Bibliografia[edytuj]

  • Heinrich Dumoulin: Zen Buddhism: A History. Japan. Nowy Jork: Macmillan Publishing Company, 1988, s. 509. ISBN 0-02-908250-1.