Enterococcus faecalis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Paciorkowiec kałowy
Paciorkowiec kałowy: zdjęcie
Systematyka
Królestwo Bakterie
Typ Firmicutes
Klasa Bacilli
Rząd Lactobacillales
Rodzina Enterococcaceae
Rodzaj Enterococcus
Gatunek Enterococcus faecalis

Paciorkowiec kałowy (łac. Enterococcus faecalis) – bakteria gram dodatnia[1] należąca do enterokoków, dawniej klasyfikowana do paciorkowców grupy D (Streptococcus faecalis, według serotypowania Lancefield), występuje w przewodzie pokarmowym człowieka i innych ssaków[2]. E. faecalis może powodować zagrażające życiu zakażenia u ludzi, zwłaszcza w środowiskach szpitalnych, w których występuje naturalnie wysoki poziom oporności na antybiotyki. Bakteria ta często występuje w zębach leczonych kanałowo i to miejsce może być pierwotnym źródłem zakażenia[1].

Fizjologia[edytuj | edytuj kod]

E. faecalis to nieruchliwy mikroorganizm należący do fakultatywnych beztlenowców. Fermentuje glukozę bez produkcji gazów. Może przeprowadzać α, β i γ hemolizę.

Patogeneza[edytuj | edytuj kod]

E. faecalis może powodować zapalenie wsierdzia, zakażenia układu moczowego, prostaty i najądrzy. Również zakażenia układu nerwowego, ale te są mniej rozpowszechnione[3].

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

Lekiem z wyboru w zakażeniach miejscowych jest ampicylina, dla szczepów β-laktazo(+) (takie w Polsce praktycznie nie występują) możemy zastosować penicylinę z inhibitorem[4].

W zakażeniach układu moczowego skuteczna jest nitrofurantoina[4].

W zakażeniach uogólnionych ampicylinę powinno kojarzyć się z aminoglikozydami. Coraz częściej pojawiają się szczepy HLAR, które są oporne na wysokie stężenia aminoglikozydów, wtedy można podać wankomycynę, jednak coraz częściej pojawia się oporność wśród tych bakterii również i na ten antybiotyk (szczepy VRE)[5]. Na enterokoki oporne na wankomycynę stosuje się linezolid.

E. faecalis posiada naturalną oporność na cefalosporyny, klindamycynę, ko-trimoksazol, oraz streptograminy.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 IN. Rôças, JF. Siqueira, KR. Santos. Association of Enterococcus faecalis with different forms of periradicular diseases. „J Endod”. 30 (5), s. 315-320, 2004. DOI: 10.1097/00004770-200405000-00004. PMID: 15107642. 
  2. Ryan KJ, Ray CG. Sherris Medical Microbiology (4th ed.). „McGraw Hill”, s. 294, 2004. 
  3. Pelletier LL. Microbiology of the Circulatory System. „Baron's Medical Microbiology”, 1996. Univ of Texas Medical Branch. 
  4. 4,0 4,1 Danuta Dzierżanowska: Antybiotykoterapia praktyczna. Wyd. V. α-medica press, 2009, s. 261-262.
  5. Amyes, Sebastian G.B.. Enterococci and streptococci. „International Journal of Antimicrobial Agents”. 29, Supplement 3, s. S43-S52, 2007. DOI: 10.1016/S0924-8579(07)72177-5. 

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.