Entosphenus minimus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Entosphenus minimus[1]
(Bond & Kan, 1973)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Nadgromada bezżuchwowce
Gromada cefalaspidokształtne
Rząd minogokształtne
Rodzina minogowate
Rodzaj Entosphenus
Gatunek Entosphenus minimus
Synonimy
  • Lampetra minima Bond & Kan, 1973[2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 VU pl.svg

Entosphenus minimus – gatunek bezżuchwowca z rodziny minogowatych (Petromyzontidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Dawniej uważany za endemit występujący jedynie w jeziorze Miller Lake w stanie Oregon w USA. Później stwierdzono jego występowanie również w pobliskich strumieniach (Miller Creek, Jack Creek) oraz w górnych odcinkach rzek Sycan River oraz Williamson River w dorzeczu rzeki Klamath.

Budowa ciała[edytuj | edytuj kod]

Osiąga średnio ok.10 cm długości całkowitej (max. 14,5 cm). Wzdłuż ciała od 59 do 66 miomerów. Procentowe proporcje długości poszczególnych części ciała są następujące: odcinek przedskrzelowy 11 -17 % długości całkowitej, odcinek skrzelowy 8,9 - 12,2 %, tułów 40,3 - 49,1 %, ogon 27 - 34,6 %, oko 2,1 - 3,3 %, przyssawka gębowa 5 - 8,6 %. U osobników dojrzałych płciowo druga płetwa grzbietowa jest znacznie wyższa niż u niedojrzałych - u tych pierwszych wysokość wynosi 4,4 do 6,1 % długości całkowitej ciała, zaś u tych drugich 2,2 - 4,2 %. Płetwa ogonowa ma kształt łopatkowaty bądź zaokrąglony.

Ubarwienie cała zakonserwowanych, dorosłych lecz niedojrzałych płciowo, osobników jest żółtawobrązowe, zaś osobników dojrzałych brązowo-purpurowe. Linia boczna nie jest pigmentowana.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Gatunek słodkowodny. Spotykany w górnych odcinkach rzek, oraz w górskich jeziorach, na wysokości 1400-2134 m.n.p.m. Ślepice żyją w mulistym dnie na głębokości do 1 m. Przeobrażenie następuje po około 30 miesiącach, zaś osobniki dorosłe żyją jeszcze przez 6 miesięcy.

Odżywianie[edytuj | edytuj kod]

Osobniki dorosłe są pasożytami. Atakuje głownie niewielkie ryby (do 15 cm) z gatunków Gilia bicolor, Rhinichthys osculus, oraz introdukowane pstrągi źródlane i potokowe. Ze względu na niewielkie rozmiary żywicieli i głęboki charakter zadawanych ran większość ataków Enthosphenus minimus jest śmiertelna. Znane są przypadki żywienia się na padlinie oraz kanibalizmu.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Wędrówki rozrodcze są bardzo ograniczone. Tarło w jeziorze Miller Lake odbywa się między 20 lipca a 20 sierpnia, zaś w rzece Sycan w czerwcu (w tym drugim przypadku odbywa się ono rano, przy temperaturze wody około 20°C. Tarlaki wygrzebują dołek ,o średnicy około 10 cm i głębokości 3 cm, w żwirowatym lub piaszczystym dnie w wodzie o głębokości około 30 cm. Jedna samic składa od 500 do 730 ziaren ikry. Po tarle osobniki dorosłe giną.

Znaczenie i ochrona[edytuj | edytuj kod]

W roku 1985 gatunek ten został wytępiony (przy użyciu trucizny) w jeziorze Miller z powodu jego pasożytnictwa na palczakach pstrągów.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Entosphenus minimus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. C.E. Bond & T.T. Kan. Lampetra (Entosphenus) minima n. sp., a dwarfed parasitic lamprey from Oregon. „Copeia”. 1973 (3), s. 569, 1973. DOI: 10.2307/1443122 (ang.). 
  3. NatureServe 2013, Entosphenus minimus [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2018 [online], wersja 2017-3 [dostęp 2018-03-03] (ang.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Entosphenus minimus. (ang.) w: Froese, R. & D. Pauly. FishBase. World Wide Web electronic publication. www.fishbase.org [dostęp 16 maja 2016]