Eparchia Kairu (chaldejska)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy eparchii Kościoła chaldejskiego. Zobacz też: eparchie katolickie innych obrządków o tej samej nazwie.
Eparchia Kairu
Państwo  Egipt
Siedziba Kair
Data powołania 1980
Wyznanie katolicyzm
Kościół Kościół chaldejski
katedra katedra Matki Bożej Fatimskiej w Kairze
Biskup diecezjalny sede vacante
Dane statystyczne (2013)
Liczba wiernych 3000
Liczba kapłanów
• w tym diecezjalnych
• w tym zakonnych
5
4
1
Liczba osób zakonnych 4
Liczba parafii 3
Położenie na mapie Egiptu
Ziemia30°03′N 31°14′E/30,050000 31,233333

Eparchia Kairu - eparchia Kościoła chaldejskiego w Egipcie, obejmująca wszystkich wiernych tego obrządku zamieszkałych w tym kraju. Została erygowana w 1980. Podlega bezpośrednio chaldejskiemu patriarsze Babilonu. Eparchia pozostaje sede vacante od 31 grudnia 2009, kiedy to zmarł eparcha bp Youssef Sarraf. Historia kościoła chaldejskiego w Egipcie rozpoczyna się w XIX wieku, kiedy to wiele rodzin chrześcijan tego obrządku opuściło tereny dzisiejszego Iraku i przybyło do kraju nad Nilem. W 1890 roku szacowano liczbę tych katolików na ok. 150 rodzin (czyli co najmniej ok. 600 osób). W tym samy roku patriarcha chaldejski Abbo-Elyonan wysłał do Egiptu wikariusza Petrosa Abed celem opieki duszpasterskiej nad chaldejskimi migrantami. Dzięki fundacji Heleny Abdel-Messih powstał pierwszy kościół chaldejsko-katolicki w Egipcie pod wezwaniem św. Antoniego Wielkiego w Faggala (dzielnica Kairu). W 1950 roku liczba katolików chaldejskich w Egipcie podwoiła się (ok 300 rodzin, czyli ok. 1200 osób). W tym samym roku wikariusz patriarchalny Emmanuel Rassam rozpoczął budowę nowego kościoła. Kamień węgielny tej świątyni poświęcił sam patriarcha chaldejski Józef II Ghanima a konsekracji dokonał wysłannik papieża Piusa XII kardynał E.Tisserant w 1953 r. Kościół otrzymał wezwanie Matki Bożej Fatimskiej. Równocześnie siedziba wikariusza patriarchalnego została przeniesiona z Faggala do Heliopolis. 23 IV 1980 papież Jana Paweł II powołał nową diecezję chaldejsko-katolicką w Kairze, która posiada jurysdykcję nad chaldejskimi katolikami na terenie całego Egiptu. Wikariusze patriarchalni i biskupi chaldejsko-katoliccy w Kairze: Petros Abed 1890-1912; Joseph Gharib 1912-1920; Petros Aziz 1920-1928; Paul Bero 1928-1932; Suleiman Usta 1932-1939; Emmanuel Rassam 1939-1964; Efrem Bede 1964-1971 Thomas Bidawid 1971; Ephrem Bede 1971-1984; Ibrahim Sarraf 1984-2009. W tatach dziewięćdziesiątych XX wieku diecezja liczyła ok. 400 katolików-chaldejskich i posiadała dwa kościoły: katedralny i św. Antoniego Wielkiego. Diecezja ta jest wyjątkowa, gdyż posiada tylko jednego kapłana - biskupa (żartobliwie określanego jako wikariusza, proboszcza i biskupa "w jednym"). Katolicy chaldejscy często współpracują z melchitami-katolikami i uczestniczą w liturgii tego drugiego kościoła, wszędzie tam, gdzie nie mają dostępu do swej liturgii (np. w Aleksandrii znajdują się pod opieką duszpasterską 3 parafii melkicko-katolickich. PRZYPIS K. Kościelniak, Pluralizm Kościoła Katolickiego w Egipcie wczoraj i dziś, w: „Saeculum Christianum” 7(2000) s. 36-55 szczególnie s. 49. http://www.academia.edu/21652738/Pluralizm_Ko%C5%9Bcio%C5%82a_katolickiego_w_Egipcie_wczoraj_i_dzi%C5%9B

Bibliografia[edytuj]

K. Kościelniak, Pluralizm Kościoła Katolickiego w Egipcie wczoraj i dziś, w: „Saeculum Christianum” 7(2000) s. 36-55 szczególnie s. 38. http://www.academia.edu/21652738/Pluralizm_Ko%C5%9Bcio%C5%82a_katolickiego_w_Egipcie_wczoraj_i_dzi%C5%9B