Eparchia grodzieńska i brzeska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Eparchia grodzieńska i brzeska [1] – powstała w 1900 poprzez wydzielenie z eparchii wileńskiej i litewskiej. W momencie powstania nowa administratura liczyła 26 dekanatów [2]:

  • Grodno
  • Wołkowysk
  • Podorosk
  • Brzostowica Wielka
  • Białystok
  • Bielsk Podlaski
  • Drohiczyn
  • Kleszczele
  • Brześć
  • Włodawa
  • Wysokie Litewskie
  • Kamieniec Litewski
  • Polesie
  • Kobryń
  • Czerewczyce
  • Antopol
  • Janów
  • Bezdież
  • Prużana
  • Sielec
  • Szereszewo
  • Kosów
  • Byteń

Łącznie w eparchii funkcjonowały 654 cerkwie i kaplice obsługiwane przez 365 kapłanów. W jej granicach działało pięć klasztorów: monaster Zaśnięcia Matki Bożej w Żyrowicach, monaster Świętych Borysa i Gleba w Grodnie, monaster Narodzenia Matki Bożej w Grodnie, monaster Narodzenia Matki Bożej w Krasnymstoku, monaster Zwiastowania Przenajświętszej Bogurodzicy i św. Jana Teologa w Supraślu.

W 1900/1901 w eparchii było 1296 szkół cerkiewnych. W tym 9 seminarii nauczycielskich, 6 szkół dwuklasowych, 455 jednoklasowych i 841 szkół gramoty (podstawowych) [1].

W czasie I wojny światowej większość prawosławnej ludności guberni grodzieńskiej, razem z duchowieństwem, udała się na bieżeństwo. Z powodu wyjazdu arcybiskupa grodzieńskiego Michała do Moskwy w lutym 1915, w 1918 do Grodna przybył dotychczasowy wikariusz eparchii, biskup białostocki Włodzimierz i tymczasowo zaczął zarządzać całą administraturą. W 1925 administratura weszła w skład Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego pod nazwą diecezji grodzieńskiej.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]