Eparchia pietrozawodzka i karelska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Eparchia pietrozawodzka i karelska
Петрозаводская и Карельская епархия
Ilustracja
Sobór św. Aleksandra Newskiego w Pietrozawodsku
Państwo  Rosja
Siedziba Pietrozawodsk
Pietrozawodsk, ul. Prawdy 5
Data powołania 1828, reaktywacja 1990
Data zamknięcia 1937
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Metropolia karelska
Sobór św. Aleksandra Newskiego w Pietrozawodsku
Biskup diecezjalny metropolita pietrozawodzki i karelski Konstantyn (Gorianow)
Dane statystyczne (2005)
Liczba kapłanów 73
Liczba dekanatów 6
Liczba parafii 66
Liczba klasztorów 6
Położenie na mapie Karelii
Mapa lokalizacyjna Karelii
Sobór katedralny
Sobór katedralny
Położenie na mapie Rosji
Mapa lokalizacyjna Rosji
Sobór katedralny
Sobór katedralny
Ziemia61°46′52,2″N 34°22′47,8″E/61,781167 34,379944
Strona internetowa

Eparchia pietrozawodzka i karelska – jedna z eparchii Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Jej stolicą jest Pietrozawodsk. Funkcję soboru pełni od 2000 sobór św. Aleksandra Newskiego w Pietrozawodsku. Eparchia, powołana w 1990, jest kontynuatorką działającej w latach 1828–1937 oraz 1947–1948 eparchii ołonieckiej. Obejmuje obszar autonomicznej Republiki Karelii (bez sześciu rejonów wchodzących w skład eparchii kostomukszańskiej).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Eparchia ołoniecka[edytuj | edytuj kod]

W 1828 Świątobliwy Synod Rządzący oraz car Mikołaj I Romanow powołał eparchię ołoniecką ze stolicą w Pietrozawodsku, na obszarze dotąd podległym eparchii niżnonowogrodzkiej, a następnie petersburskiej. Biskupi nowej eparchii nosili tytuł biskupów pietrozawodzkich i ołonieckich. Pierwszym hierarchą na tej katedrze został biskup Ignacy (Siemionow). W 1829 otwarte zostało prawosławne seminarium duchowne w Ołońcu, zaś od 1898 wychodziło pismo Ołonieckije jeparchialnyje wiedomosti.

Przed rewolucją październikową eparchia ołoniecka liczyła 565 cerkwi i 2127 kaplic, rozlokowanych w 35 dekanatach, w których pracę duszpasterską wykonywało 1370 kapłanów. Działało ponadto 20 klasztorów. Katedra ołoniecka była obsadzona do 1937. Po tej dacie, z braku kandydatów na biskupa, obszar eparchii znalazł się pod tymczasowym zarządem metropolitów leningradzkich. Nowy hierarcha został wyznaczony dopiero w 1947, jednak już w roku następnym samodzielne biskupstwo zostało skasowane i ponownie dołączone do eparchii leningradzkiej. W tym czasie na terytorium eparchii działały 4 cerkwie.

Odbudowa[edytuj | edytuj kod]

19 lipca 1990 Pietrozawodsk ponownie został stolicą samodzielnej eparchii Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. W tym momencie na wyznaczonym terytorium eparchii działało 5 parafii obsługiwanych przez 6 kapłanów. Biskupem pietrozawodzkim i ołonieckim został Manuel (Pawłow). Od 1996 nosił on tytuł biskupa pietrozawodzkiego i karelskiego, co pokrywało się z nową nazwą eparchii.

Według danych z 2005 liczba parafii wzrosła do 66, reaktywowano również 6 klasztorów (nie licząc stauropigialnego monasteru Wałaam).

W 2013 z terytorium eparchii wydzielono eparchię kostomukszańską[1].

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

Eparchia pietrozawodzka i karelska dzieli się na sześć dekanatów:

Biskupi[2][edytuj | edytuj kod]

Biskupi ołonieccy[edytuj | edytuj kod]

Biskupi pietrozawodzcy[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]