Eparchia raszko-prizreńska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Eparchia raszko-prizreńska
Eparhija raško-prizrenska
Ilustracja
Widok na Prizren z soborem katedralnym św. Jerzego
Państwo  Kosowo
 Serbia
Siedziba Prizren
Data powołania 1808
Wyznanie prawosławne
Kościół Serbski Kościół Prawosławny
Sobór św. Jerzego w Prizrenie
Biskup diecezjalny biskup raszko-prizreński Teodozjusz (Šibalić)
Dane statystyczne
Liczba dekanatów 5
Powierzchnia 10 887 km²
brak współrzędnych

Eparchia raszko-prizreńska – jedna z eparchii Serbskiego Kościoła Prawosławnego obejmująca terytorium Kosowa. Jej ordynariuszem jest biskup raszko-prizreński Teodozjusz (Šibalić), zaś funkcje katedry pełni sobór św. Jerzego w Prizrenie.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Prizren był siedzibą prawosławnej eparchii już w XI w.[1] Eparchia raszko-prizreńska została erygowana w 1807 lub 1808, gdy władze tureckie zdecydowały o połączeniu eparchii prizreńskiej i eparchii raszkiej w jedną administraturę, w randze metropolii. Granice nowej eparchii wyznaczały Ochryda, Novi Pazar, Szkodra i Novo Brdo. Do 1895 ordynariuszami eparchii byli Grecy, fanarioci; ostatnim był metropolita Melecjusz zmarły w 1895. W 1912 z terytorium administratury wyłączono okolice Peci[1].

W 1913 eparchię raszko-prizreńską włączono do Serbskiego Kościoła Prawosławnego (metropolii belgradzkiej). W jego jurysdykcji administratura utraciła status metropolii[1].

Po operacji Allied Force i wycofaniu się wojsk serbskich z Kosowa świątynie prawosławne należące do eparchii raszko-prizreńskiej były wielokrotnie przedmiotem ataków kosowskich Albańczyków[2][3]. W szczególności podczas zamieszek w Kosowie w marcu 2004 zniszczonych zostało 35 cerkwi i monasterów[4] oraz pałac biskupów raszko-prizreńskich oraz eparchialne seminarium duchowne Świętych Cyryla i Metodego[2]. Obiekty te w kolejnych latach zostały w większości odnowione i przywrócone do użytku liturgicznego[2].

Biskupi raszko-prizreńscy[1][edytuj | edytuj kod]

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

Eparchia dzieli się na pięć dekanatów (namiestnictw): gnilański, kosowsko-mitrowicki, nowopazarski, pećki, prisztiński i prizreński[11].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Епархија. www.eparhija-prizren.com. [dostęp 2015-11-16].
  2. a b c A. Daniłowa: Kosowo i Metochia sześć lat później (pol.). „Przegląd Prawosławny”. [dostęp 2010-11-11].
  3. E. Czykwin: Kosowo bez Serbów? (pol.). „Przegląd Prawosławny”. [dostęp 2015-11-16].
  4. Dopunjeni i ispravljeni spisak uništenih i oštećenih pravoslavnih crkava i manastira na Kosovu u toku martovskog nasilja (serb.). B92. [dostęp 2010-11-11].
  5. biskup Sawa (Vuković), Srpski jerarsi od devetog do dvadesetog veka, Evro Beograd, Unireks Podgorica, Kalenić Kragujevac, 1996, s. 332.
  6. biskup Sawa (Vuković), Srpski jerarsi od devetog do dvadesetog veka, Evro Beograd, Unireks Podgorica, Kalenić Kragujevac, 1996, s. 442.
  7. biskup Sawa (Vuković), Srpski jerarsi od devetog do dvadesetog veka, Evro Beograd, Unireks Podgorica, Kalenić Kragujevac, 1996, s. 91.
  8. A. Matreńczyk: Pavle serbski - szkic do portretu (pol.). „Przegląd Prawosławny”. [dostęp 2010-11-11].
  9. A. Matreńczyk, Prawosławie na świecie, „Przegląd Prawosławny”, nr 8 (302), sierpień 2010, ISSN 1230-1078, s.42.
  10. Владика Теодосије нови епископ рашко-призренски. www.politika.rs. [dostęp 2015-11-16].
  11. Парохијe. www.eparhija-prizren.com. [dostęp 2015-11-16].