Epoetyna beta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Epoetyna beta
Identyfikacja
Inne nazwy i oznaczenia łac. epoetinum beta
numer CAS 122312-54-3
DrugBank DB00016
Genetyka i fizjologia
Choroby niedokrwistość
Klasyfikacja medyczna
ATC B03XA01
Stosowanie w ciąży kategoria C[1]
Farmakokinetyka
Biodostępność 23–42%[2]
Okres półtrwania 4-12 h (dożylnie)[2]; 13–28 h (podskórnie)[2]
Uwagi terapeutyczne
Drogi podawania dożylnie, podskórnie

Epoetyna beta (łac. epoetinum beta) – hormon peptydowy, rekombinowany analog ludzkiej erytropoetyny, wytwarzany metodą inżynierii genetycznej w komórkach jajnika chomika chińskiego, lek stymulujący różne etapy erytropoezy.

Mechanizm działania biologicznego[edytuj | edytuj kod]

Epoetyna beta jest rekombinowanym analogiem ludzkiej erytropoetyny, wytwarzany metodami inżynierii genetycznej w komórkach jajnika chomika chińskiego. Zbudowana jest z 165 aminokwasów o sekwencji identycznej z naturalną erytropoetyną oraz identyczną z nią glikozylacją[1][2]. Mechanizm działania epoetyny beta jest identyczny jak erytropoetyny, ponieważ wiąże się z tym samym receptorem[1]. U pacjentów z niewydolnością nerek jej pozytywny wpływ biologiczny jest związany z niedoborem erytropoetyny[3]. Natomiast u pacjentów z chorobą nowotworową problem polega zarówno na niedoborze erytropoetyny, jak i zmniejszonej wrażliwości na endogenną erytropoetynę[4].

Zastosowanie medyczne[edytuj | edytuj kod]

Epoetyna beta znajduje się na wzorcowej liście podstawowych leków Światowej Organizacji Zdrowia (WHO Model Lists of Essential Medicines) (2019)[5].

Unia Europejska[edytuj | edytuj kod]

Wskazania do zastosowania epoetyny beta:

  • niedokrwistość objawowa związana z przewlekłą niewydolnością nerek u dorosłych i dzieci[2]
  • niedokrwistość objawowa związana z chemioterapią z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego) u dorosłych[2]
  • uzyskanie większej ilości autologicznych erytrocytów u osób przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego z zastosowaniem autotransfuzji (zakres stężenia hemoglobiny 100–130 g/l, bez niedoboru żelaza), jeśli nie ma możliwości przechowania wystarczającej ilości krwi własnej i planowy duży zabieg chirurgiczny wymaga znacznej objętości krwi (nie mniej niż 4 jednostki krwi dla kobiet i nie mniej niż 5 jednostek dla mężczyzn)[2].

Jest dopuszczona do obrotu w Polsce (2020)[6].

Stany Zjednoczone[edytuj | edytuj kod]

W USA nie została wprowadzona na rynek farmaceutyczny[7].

Działania niepożądane[edytuj | edytuj kod]

Może powodować następujące działania niepożądane u ponad 1% pacjentów[2]: ból głowy, nadciśnienie tętnicze, zakrzepy w żyłach i tętnicach.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Jan Podlewski, Alicja Chwalibogowska-Podlewska: Encyklopedia Leki Współczesnej Terapii. Wyd. XXII. Warszawa: Medical Tribune Polska, 2019, s. 353. ISBN 978-83-951310-6-6.
  2. a b c d e f g h Roche Pharma AG: NeoRecormon wielodawkowy 50 000 j.m. liofilizat i rozpuszczalnik do sporządzania roztworu do wstrzykiwań. Charakterystyka produktu leczniczego. Europejska Agencja Leków, 2007. [dostęp 2020-12-18].
  3. H. Franklin Bunn, Erythropoietin, „Cold Spring Harbor Perspectives in Medicine”, 3 (3), 2013, a011619, DOI10.1101/cshperspect.a011619, ISSN 2157-1422, PMID23457296, PMCIDPMC3579209 [dostęp 2020-12-18].
  4. A. Engert, Recombinant human erythropoietin in oncology: current status and further developments, „Annals of Oncology”, 16 (10), 2005, s. 1584–1595, DOI10.1093/annonc/mdi307, ISSN 0923-7534, PMID15958437 [dostęp 2020-12-18].
  5. WHO Model List of Essential Medicines 21th List (ang.). Światowa Organizacja Zdrowia, 2019. [dostęp 2020-12-18].
  6. Obwieszczenie Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych z dnia 8 lipca 2020 r. w sprawie ogłoszenia Urzędowego Wykazu Produktów Leczniczych Dopuszczonych do Obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Dziennik Urzędowy Ministra Zdrowia, 2020-07-20. [dostęp 2020-12-19].
  7. David Goldsmith, 2009: a requiem for rHuEPOs--but should we nail down the coffin in 2010?, „Clinical Journal of the American Society of Nephrology”, 5 (5), 2010, s. 929–935, DOI10.2215/CJN.09131209, ISSN 1555-905X, PMID20413441 [dostęp 2020-12-18].

Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.