Przejdź do zawartości

Equinor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Equinor ASA
Logo
ilustracja
Państwo

 Norwegia

Siedziba

Stavanger

Data powstania

14 czerwca 1972

Forma prawna

spółka akcyjna

Udziałowcy

Rząd Norwegii (67%)

Zatrudnienie

ok. 20 245 (2017)[1]

Symbol akcji

NYSE: EQNR
Euronext: EQNR

Dane finansowe
Przychody

61,2 mld USD (2017)[1]

Wynik operacyjny

13,8 mld USD (2017)[1]

Wynik netto

4,6 mld USD (2017)[1]

Aktywa

111,1 mld USD (2017)[1]

Kapitał własny

39,9 mld USD (2017)[1]

brak współrzędnych
Strona internetowa

Equinor ASA (do 2018: Statoil ASA, do 2009: StatoilHydro ASA) – norweskie przedsiębiorstwo energetyczne, które prowadzi działalność w 38 krajach (2015) oraz do 2012 posiadało stacje paliw w 8 krajach na świecie (m.in. w Polsce – 356 stacji w roku 2013[2]). Stacje paliw należące do koncernu zostały w roku 2010 wydzielone do oddzielnej spółki Statoil Fuel and Retail, która w roku 2012 została przejęta przez Alimentation Couche-Tard[3][4]. Od roku 2015 stacje paliw przechodziły rebranding polegający na zmianie nazwy na Circle K[5].

Wiosną 2018 r. Statoil[6] zmienił nazwę na Equinor. Przedsiębiorstwo skupia się na wydobyciu ropy i gazu oraz rozwija segment energetyki odnawialnej, inwestując głównie w morską energetykę wiatrową.

Działalność

[edytuj | edytuj kod]

Statoil został założony 14 lipca 1972 roku. Jest to największe naftowe przedsiębiorstwo w Skandynawii i największe przedsiębiorstwo w Norwegii. Zatrudnia około 20 tys. osób. Spółka jest notowana na NYSE oraz na Giełdzie Papierów Wartościowych w Oslo. 67% udziałów w przedsiębiorstwie należy do państwa (Norwegii). Siedziba główna znajduje się w norweskim mieście Stavanger.

Od 2004 roku koncern stał się sponsorem tytularnym pucharu świata w piłce ręcznej mężczyzn, nazywanym także Statoil World Cup[7].

W 2007 r. Statoil połączył się z paliwową częścią Norsk Hydro zmieniając nazwę na StatoilHydro.

W 2011 r. Statoil znalazł się na pierwszym miejscu na liście przedsiębiorstw najbardziej zrównoważonych środowiskowo i socjalnie, prowadzonej przez organizację Global.org[8].

18 kwietnia 2012 zostało ogłoszone, że Alimentation Couche-Tard zakupi Statoil Fuel & Retail za 2,8 mld dolarów i stanie się spółką Couche-Tard[9].

We wrześniu 2015 prasa poinformowała, że stacje paliw dotychczas funkcjonujące pod marką Statoil będą znane jako sieć Circle K[10]. Wiosną 2016 roku stacje rozpoczęły rebranding w krajach Skandynawii, państwach bałtyckich, Rosji i Polsce.

15 marca 2018 Statoil ogłosił, że na walnym zgromadzeniu w maju zmieni nazwę na Equinor[11]. Nowa nazwa ma być elementem strategii odchodzenia od paliw kopalnych.

Equinor w Polsce

[edytuj | edytuj kod]

Equinor ASA (do 2018 roku: Statoil ASA) rozpoczął działalność w Polsce na początku lat 90. XX wieku, rozwijając sieć stacji paliw pod marką Statoil. W kolejnych latach Equinor skoncentrował swoją aktywność w Polsce przede wszystkim na projektach związanych z transformacją energetyczną, w szczególności w sektorze odnawialnych źródeł energii oraz dostaw gazu ziemnego.

Spółka rozwija projekty morskiej i lądowej energetyki wiatrowej. Biura Equinor w Polsce zlokalizowane są w Warszawie i Gdańsku, natomiast działalność operacyjna związana z projektami offshore wind rozwijana jest w Łebie. Poprzez swoją spółkę zależną Wento, Equinor rozwija lądowe źródła energii odnawialnej, w tym farmy fotowoltaiczne, lądowe farmy wiatrowe oraz projekty magazynowania energii elektrycznej (BESS).

1. Morskie farmy wiatrowe Bałtyk

[edytuj | edytuj kod]

1.1 Projekty i partnerstwo

[edytuj | edytuj kod]

Projekty Bałtyk 1, Bałtyk 2 oraz Bałtyk 3 realizowane są przez Equinor we współpracy z polską spółką energetyczną Polenergia w formule joint venture, w której każdy z partnerów posiada po 50% udziałów. Projekty te należą do największych planowanych inwestycji w sektorze morskiej energetyki wiatrowej w Polsce i stanowią istotny element rozwoju tego segmentu rynku energetycznego.

1.2 Lokalizacja i skala projektów

[edytuj | edytuj kod]

Farmy Bałtyk 2 i Bałtyk 3 zlokalizowane są w Polskiej Wyłącznej Strefie Ekonomicznej Morza Bałtyckiego, w odległości około 22–37 km od wybrzeża w rejonie Łeby i Ustki. Projekt Bałtyk 1 planowany jest w większej odległości od brzegu – około 80 km. Łączna planowana moc zainstalowana projektów Bałtyk wynosi do około 3 GW, co czyni je jednym z największych kompleksów morskich farm wiatrowych rozwijanych w regionie Morza Bałtyckiego.

1.3 Bałtyk 2 i Bałtyk 3

[edytuj | edytuj kod]

Łączna moc zainstalowana projektów Bałtyk 2 i Bałtyk 3 wynosi około 1,44 GW. Farmy będą składać się ze 100 turbin, z których każda ma moc jednostkową przekraczającą 14 MW. Projekty znajdują się w fazie budowy zarówno na lądzie, jak i na morzu.

1.4 Bałtyk 1

[edytuj | edytuj kod]

Projekt Bałtyk 1 planowany jest jako największy z trzech przedsięwzięć, o potencjalnej mocy zainstalowanej do około 1,56 GW.

1.5 Baza operacyjno-serwisowa w Łebie

[edytuj | edytuj kod]

Na potrzeby obsługi projektów Bałtyk wybrano lokalizację bazy operacyjno-serwisowej w Łebie. Baza będzie wspierać etap budowy MFW Bałtyk oraz ma pełnić funkcję zaplecza logistycznego dla eksploatacji farm wiatrowych, w tym koordynacji transportu morskiego, obsługi technicznej oraz działań utrzymaniowych.

2. Projekty odnawialne na lądzie

[edytuj | edytuj kod]

Equinor rozwija w Polsce projekty odnawialnych źródeł energii na lądzie za pośrednictwem spółki zależnej Wento. Działalność obejmuje rozwój farm fotowoltaicznych i lądowych farm wiatrowych, a także przygotowanie projektów związanych z magazynowaniem energii elektrycznej.

3. Dostawy gazu

[edytuj | edytuj kod]

Equinor prowadzi sprzedaż gazu ziemnego do Polski, pochodzącego z Norweskiego Szelfu Kontynentalnego. Surowiec transportowany jest między innymi systemem gazociągów Baltic Pipe, stanowiącym element infrastruktury dywersyfikacji dostaw gazu do kraju.

4. Dostawy ropy naftowej

[edytuj | edytuj kod]

Equinor dostarcza norweską ropę na polski rynek, wspierając bezpieczeństwo energetyczne oraz zapewniając zróżnicowane i niezawodne źródła energii obok swoich działań w zakresie energii odnawialnej i gazu ziemnego.

Źródła

[edytuj | edytuj kod]
  1. Equinor, Historia działalności detalicznej Statoil Fuel & Retail. [12]
  2. Statoil completes divestment of Statoil Fuel & Retail, Equinor.com, 2012
  3. Craig Richard, "Statoil enters Polish offshore market", Windpower Offshore, 2019
  4. Heather O’Brian, "Equinor buys stake in third Polish offshore project", Windpower Offshore, 2019
  5. Polenergia – projekty morskich farm wiatrowych [13]
  6. WindEurope – Offshore wind projects database [14]
  7. Offshorewind.biz – construction updates for Bałtyk offshore wind projects, 2026
  8. Offshorewind.biz – Equinor selects Łeba for O&M base, 2026
  9. Equinor – Baltic offshore wind cluster information [15]
  10. Equinor – renewable energy activities in Poland [16]
  11. Equinor – long-term gas sales agreements with PGNiG [17]
  12. Equinor Poland – corporate information [18]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. a b c d e f Annual Report on Form 20-F. (ang.).
  2. Statoil: Poznaj Statoil Fuel & Retail Polska. [dostęp 2013-09-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-08-22)].
  3. Couche-Tard, Press Release [online].
  4. Statoil, Statoil completes divestment of Statoil Fuel & Retail – further strengthens upstream focus – equinor.com [online], 19 czerwca 2012 [zarchiwizowane z adresu 2018-09-25].
  5. Statoil oficjalnie zmienia się w Polsce w Circle K. wirtualnemedia.pl. [dostęp 2018-03-19].
  6. Statoil oficjalnie zmienia nazwę na Equinor [online], 16 maja 2018 [dostęp 2018-05-17] (pol.).
  7. Croatian Handball Team Wins Statoil World Cup. croatia.org. [dostęp 2016-08-14]. (ang.).
  8. The Global 100 Most Sustainable Corporations in the World: 2011 Global 100 List. global100.org. [dostęp 2011-12-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-01-20)].
  9. Canada’s Couche-Tard to buy Statoil Fuel for $2.8 billion. Reuters. [dostęp 2017-05-11]. (ang.).
  10. bezprawnik.pl: Pora odzwyczaić się od Statoil – będzie zmiana nazwy na Circle K –. [dostęp 2015-09-22].
  11. WNP,pa: Statoil zmieni nazwę na Equinor. wnp.pl, 15 marca 2018. [dostęp 2018-03-15].
  12. https://www.equinor.com
  13. https://www.polenergia.pl
  14. https://windeurope.org
  15. https://www.equinor.com
  16. https://www.equinor.com
  17. https://www.equinor.com
  18. https://www.equinor.com

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]