Erich Koch

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Erich Koch
Bundesarchiv Bild 183-H13717, Erich Koch.jpg
Data i miejsce urodzenia 19 czerwca 1896
Elberfeld
Data i miejsce śmierci 12 listopada 1986
Barczewo
nadprezydent Prus Wschodnich
Okres od 1933
do 1945
Przynależność polityczna NSDAP
Poprzednik Wilhelm Kutscher

Erich Koch (ur. 19 czerwca 1896 w Elberfeld[a], zm. 12 listopada 1986 w Barczewie) – niemiecki nazista, gauleiter i ostatni nadprezydent Prus Wschodnich w latach 19331945, jednocześnie od 1941 szef Zarządu Cywilnego Okręgu Białystok i komisarz Rzeszy dla Ukrainy, zbrodniarz wojenny.

Życiorys[edytuj]

Służył w Armii Cesarstwa Niemieckiego podczas I wojny światowej, a po jej zakończeniu walczył we Freikorpsie na Górnym Śląsku. W 1922 wstąpił w szeregi NSDAP i aktywnie brał udział w sabotowaniu francuskiej okupacji Zagłębia Ruhry, za co był parokrotnie więziony, co przysporzyło mu popularności w kręgach partyjnych. Został także liderem tamtejszego okręgu. Następnie, w 1928, został przeniesiony na stanowisko gauleitera Prus Wschodnich, a w niedługim czasie został posłem do Reichstagu. Krótko po przejęciu władzy przez narodowych socjalistów w 1933 Adolf Hitler mianował go nadprezydentem Prus Wschodnich. Kolejnym stopniem w jego karierze był tytuł SA-Obergruppenführera w 1938.

Początkowo podczas II wojny światowej zajmował się sprawą Polaków, zamieszkujących ziemie włączone do III Rzeszy. W 1941 został szefem administracyjnym na Ukrainie, co dawało mu do dyspozycji Gestapo na tym terenie; był odpowiedzialny za deportacje setek tysięcy ludzi do obozów zagłady. Gdy Armia Czerwona wkroczyła na Ukrainę, wrócił do Prus Wschodnich. Stamtąd słał telegramy do Führera, iż będzie bronił tych terytoriów do końca.

Uniknąwszy schwytania przez Rosjan, ukrywał się do 1949, kiedy został schwytany przez Brytyjczyków w Hamburgu (podawał się wówczas za byłego majora rezerwy, Rolfa Bergera). Mimo nalegań ZSRR, został wydany nie Związkowi Radzieckiemu, a Polsce. Proces, który rozpoczął się dopiero latem 1958, zakończył się uznaniem go winnym śmierci około 400 000 Polaków (zbrodnie na Ukrainie nie były brane pod uwagę) i wyrokiem kary śmierci z 9 maja 1959. Wyroku jednak nigdy nie wykonano[1].

Karę pozbawienia wolności odbywał w więzieniu w Barczewie; wraz z nim przebywali tam także osadzeni byli polscy opozycjoniści, m.in. Stefan Niesiołowski[2]. Zmarł tamże w wieku 90 lat. Pochowano go potajemnie na miejscowym cmentarzu parafialnym.

Uwagi

  1. obecnie część Wuppertalu, Nadrenia

Przypisy

  1. Według dokumentów, do których dotarli dziennikarze „Rzeczpospolitej", przyczyną decyzji o niewykonaniu na nim wyroku śmierci miało być przekonanie polskiego i sowieckiego aparatu bezpieczeństwa o tym, że uda się od Kocha wydobyć tajemnice „Bursztynowej Komnaty", które miał on rzekomo znać (zob. artykuł w „Rzeczypospolitej": „Jak SB i KGB tropiły Bursztynową Komnatę"), choć oficjalnie uzasadniano ją chorobą skazanego.
  2. Odsłonięto tablicę poświęconą więźniom politycznym (pol.). 2012-10-26. [dostęp 2013-10-24].

Bibliografia[edytuj]

  • Kurt Dieckert, Horst Grossmann: Bój o Prusy Wschodnie: Kronika dramatu 1944-1945. Gdańsk: Maszoperia Literacka, 2011. ISBN 978-83-62129-76-8.
  • Mieczysław Siemieński: Rozmowy z Erichem Kochem : próbowałem zmienić świat, Wydawnictwo Poligraf: Brzezia Łąka 2012 ​ISBN 978-83-7856-016-6