Erich Rudorffer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Erich Rudorffer
224 zwycięstwa
Ilustracja
Maj. Erich Rudorffer, grudzień 1944.
Major Major
Data i miejsce urodzenia 1 listopada 1917
Cesarstwo Niemieckie Zwochau,
Cesarstwo Niemieckie
Przebieg służby
Lata służby 1939-1945
Siły zbrojne Balkenkreuz.svg - Luftwaffe
Jednostki JG 2, JG 54, JG 7
Stanowiska dowódca II./JG 54
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Późniejsza praca pilot cywilny
Odznaczenia
Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego z Liśćmi Dębu i Mieczami
Krzyż Niemiecki w Złocie Krzyż Żelazny I Klasy Krzyż Żelazny II Klasy Czarna Odznaka za Rany

Erich Rudorffer (ur. 1 listopada 1917, zm. 8 kwietnia 2016[1]) – niemiecki as myśliwski z okresu II wojny światowej, major. Znajduje się na siódmym miejscu listy pilotów z największą liczbą zestrzeleń. Rudorffer zgłosił łącznie 224 zestrzelenia[2], walcząc na wszystkich głównych niemieckich teatrach wojennych, w tym w Europie (m. in. Polska), na Morzu Śródziemnym i Froncie Wschodnim. Podczas wojny uczestniczył w ponad 1000 misjach bojowych, stoczył ponad 300 walk powietrznych, był zestrzeliwany przez artylerię przeciwlotniczą i myśliwce wroga 16 razy[3], musiał skakać na spadochronie 9 razy. Wśród jego 224 zestrzeleń znajduje się 58 samolotów szturmowych Ił-2. Po tym jak w październiku 2009 zmarł Günther Rall, Rudorffer stał się pierwszym spośród żyjących asów myśliwskich pod kątem liczby potwierdzonych zestrzeleń.

Zestrzelił m. in. Stefana Pawlikowskiego.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Rudorffer, Erich - TracesOfWar.com, en.ww2awards.com [dostęp 2017-11-23] (ang.).
  2. Niektóre źródła podają liczbę 222.
  3. Mark Sołonin w książce "Na uśpionych lotniskach" (Rebis Poznań 2009, strona 150) podaje, że został zestrzelony 18 razy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Berger, Florian (1999). Mit Eichenlaub und Schwertern. Die höchstdekorierten Soldaten des Zweiten Weltkrieges. Selbstverlag Florian Berger.
  • Fellgiebel, Walther-Peer (2000). Die Träger des Ritterkreuzes des Eisernen Kreuzes 1939-1945. Podzun-Pallas. ​ISBN 3-7909-0284-5​.
  • Musciano, Walter A (1995). Die berühmten Me 109 und ihre Piloten. Weltbild Verlag GmbH.
  • Obermaier, Ernst (1989). Die Ritterkreuzträger der Luftwaffe Jagdflieger 1939 - 1945 (w języku niemieckim). Mainz, Germany: Verlag Dieter Hoffmann. ​ISBN 3-87341-065-6​.
  • Patzwall, Klaus D. and Scherzer, Veit (2001). Das Deutsche Kreuz 1941 - 1945 Geschichte und Inhaber Band II. Norderstedt, Germany: Verlag Klaus D. Patzwall. ​ISBN 3-931533-45-X​.
  • Schaulen, Fritjof (2005). Eichenlaubträger 1940 - 1945 Zeitgeschichte in Farbe III Radusch - Zwernemann (w języku niemieckim). Selent, Germany: Pour le Mérite. ​ISBN 3-932381-22-X​.
  • Scherzer, Veit (2007). Die Ritterkreuzträger 1939–1945 Die Inhaber des Ritterkreuzes des Eisernen Kreuzes 1939 von Heer, Luftwaffe, Kriegsmarine, Waffen-SS, Volkssturm sowie mit Deutschland verbündeter Streitkräfte nach den Unterlagen des Bundesarchives (w języku niemieckim). Jena, Germany: Scherzers Miltaer-Verlag. ​ISBN 978-3-938845-17-2​.
  • Sprick, Mike (1996). Luftwaffe Fighter Aces: The Jagdflieger and their combat tactics and techniques. Ivy Books, 1996.
  • Williamson, Gordon (2006). Knight's Cross, Oak-Leaves and Swords Recipients 1941-45. Osprey Publishing Ltd. ​ISBN 1-84176-643-7​.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]