Ernest August (książę Cumberland)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ernest August II
Książę Cumberland i Teviotdale
Okres panowania od 18 listopada 1851
do 1866
Poprzednik Jerzy V (król Hanoweru)
Następca Ernest August III
Dane biograficzne
Dynastia Welfowie
Urodziny 21 września 1845
Hanower
Śmierć 14 listopada 1923
Gmunden
Ojciec Jerzy V (król Hanoweru)
Matka Maria Sachsen-Altenburg
Żona Thyra Glücksburg
Dzieci Maria Luiza,
Jerzy Wilhelm,
Aleksandra,
Olga,
Chrystian,
Ernest August III
Galeria w Wikimedia Commons Galeria w Wikimedia Commons

Ernest August (II) (ur. 21 września 1845 w Hanowerze; zm. 14 listopada 1923 w Gmunden, Austria) – następca tronu Hanoweru, trzeci książę Cumberland i Teviotdale, hrabia Armagh.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ernest August Wilhelm Adolf Jerzy Fryderyk urodził się 21 września 1845 roku w Hanowerze. Był synem ostatniego króla Hanoweru Jerzego V i królowej Marii. Miał dwie młodsze siostry. Jego dziadkiem był król Ernest August I. Po aneksji królestwa Hanoweru w 1866 roku i detronizacji ojca w tym samym roku wydał się na wygnanie do Austrii.

 Osobny artykuł: Bitwa pod Langensalza.

Cesarz Franciszek Józef I otoczył opieką hanowerską rodzinę królewską i włączył młodego Ernesta Augusta do czynnej służby. Ekskról Jerzy wraz z rodziną osiadał w Salzkammergut, na pograniczu austriackich landów Górna Austria, Salzburg i Styria. Należały także do niego tereny w Grünau im Almtal, w gminie Salzkammergut, w regionie Górnej Austrii.

W Gmunden 15 czerwca 1882 roku rozpoczęła się budowa Zamku Cumberland w stylu neogotyckim, charakterystycznym dla epoki dynastii Tudorów. Zamek zbudowano według projektu pochodzącego z Hanoweru architekta Ferdynanda Schorbacha. Zamek został wykupiony na własność 15 września 1886. Stał się on rezydencją księcia Ernesta Augusta i jego rodziny. Tam mieszkał i tam też zmarł w 1923 roku.

Sprawa sukcesji[edytuj | edytuj kod]

12 czerwca 1878 roku w Paryżu zmarł Jerzy V. Królowa Wiktoria pośmiertnie odznaczyła Jerzego Orderem Podwiązki. Ernest August odziedziczył po ojcu tytuły księcia Cumberland i Teviotdale. Był też nominalnym kandydatem to tronu Królestwa Hanoweru. Ernest August nie wykorzystał śmierci ojca do załagodzenia konfliktu z Prusami. Jeszcze bardziej go zaostrzył. Nieprzejednana postawa Ernesta Augusta zamknęła mu drogę do objęcia wielu intratnych stanowisk i funkcji. Był on osobą niepożądaną na terenie Królestwa Prus, a następnie Cesarstwa Niemieckiego.

W 1884 roku zmarł Wilhelm, książę Brunszwiku-Lüneburga, daleki kuzyn następcy tronu. Ernest August zgłosił swoje pretensje do księstwa, ale że nadal nie chciał uznać aneksji Hanoweru przez Prusy, Bismarck nie zgodził się na oddanie mu tronu brunszwickiego. 2 listopada 1885 stany księstwa Brunszwiku-Lüneburga wybrały Albrechta Hohenzollerna regentem tego niemieckiego państwa związkowego.

Małżeństwo i rodzina[edytuj | edytuj kod]

Dnia 22 grudnia 1878 ożenił się w Kopenhadze z księżniczką Thyrą, córką Christiana IX (1818-1906) i królowej Luizy Hesse-Kassel (1817-1898). Księżniczka Thyra była siostrą króla Danii, Fryderyka VIII, królowej Wielkiej Brytanii, Aleksandry, króla Grecji, Jerzego I i cesarzowej Rosji, Dagmary znanej jako Maria Fiodorowna. Para miała sześcioro dzieci:

Syn i następca[edytuj | edytuj kod]

Rok przed wybuchem I wojny światowej doszło do ocieplenia relacji na linii Ernest August – dom Hohenzollernów. Okazją do pojednania stał się ślub syna, również Ernesta Augusta z księżniczką Wiktorią Luizą, 24 maja 1913 roku. Ślub Ernesta Augusta III. i Wiktorii Luizy był jednocześnie ostatnim wielkim zjazdem głów koronowanych Europy, w większości spokrewnionych ze sobą, potomków królowej Wiktorii i króla Danii Chrystiana IX.

Ernest August 27 października 1913 roku zrzekł się na rzecz syna pretensji do tronu księstwa Brunszwiku-Lüneburga. Następnego dnia przestał być także (choć formalnie) członkiem Bundesrat, parlamentu, gdyż tylko panujący książę Brunszwiku-Lüneburga mógł wedle prawa piastować taką funkcję. Syn Ernesta Augusta został z dniem 1 listopada 1913 roku kolejnym księciem Brunszwiku-Lüneburga. Sam Ernest August na osłodę został udekorowany przez cesarza Wilhelma II, Orderem Czarnego Orła.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alexander Dylong: Hannovers letzter Herrscher. König Georg V. zwischen welfischer Tradition und politischer Realität, MatrixMedia, Göttingen 2012. ISBN 978-3-932313-49-3
  • Gudrun Keindorf und Thomas Moritz (red. w imieniu stow. „Freunde der Burg Plesse“): „Größer noch als Heinrich der Löwe.“ König Georg V. von Hannover als Bauherr und Identitätsstifter, Staats- und Universitätsbibliothek Göttingen, Paulinerkirche. Mecke Verlag, Duderstadt 2003. ISBN 3-936617-16-3.


Poprzednik
Jerzy V
Kingdom of Hanover Arms.svg Pretendent do tronu Hanoweru
1878-1913
Kingdom of Hanover Arms.svg Następca
Ernest August III