Ernest August Hanowerski (1914–1987)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ernest August Welf
ilustracja
Pretendent do tronu Hanoweru
Okres panowania od 30 stycznia 1953
do 9 grudnia 1987
Poprzednik Ernest August Welf
Następca Ernest August Welf
Pretendent do tronu Brunszwiku
Okres panowania od 30 stycznia 1953
do 9 grudnia 1987
Poprzednik Ernest August Welf
Następca Ernest August Welf
Dane biograficzne
Dynastia Welfowie
Data i miejsce urodzenia 18 marca 1914
Brunszwik
Data i miejsce śmierci 9 grudnia 1987
Hanower
Ojciec Ernest August Welf
Matka Wiktoria Luiza Hohenzollern
Żona Ortrud Oldenburg
Dzieci Maria Wiktoria
Ernest August
Ludwik Rudolf
Olga Zofia
Aleksandra Irena
Henryk Juliusz
Żona Monika zu Solms-Laubach

Ernest August (IV) Hanowerski, książę Hanoweru, książę Brunszwiku, książę Wielkiej Brytanii i Irlandii[1] (Ernst August Georg Wilhelm Christian Ludwig Franz Nikolaus Oskar von Hannover, ur. 18 marca 1914 w Brunszwiku; zm. 9 grudnia 1987 w Pattensen) – od 30 stycznia 1953 do 9 grudnia 1987 roku tytularny książę Hanoweru, syn księcia Ernesta Augusta IIII z Hanoweru i księżnej Wiktorii Luizy Pruskiej.

Życiorys[edytuj]

Ernest August urodził się w 1914 roku jako kolejny książę Brunszwiku-Lüneburga. Był synem Ernesta Augusta III i księżnej Wiktorii Luizy Pruskiej. Po upadku monarchii w 1918 wraz z rodzicami i rodzeństwem udał się na wygnanie do Austrii. Uczęszczał do szkoły z internatem w Salem. Po ukończeniu gimnazjum studiował prawo w Getyndze. Tam też uzyskał tytuł doktora praw w 1936 roku.

Podczas II wojny światowej brał udział w wojnie przeciwko ZSRR. Służył w Wehrmachcie do 1942 roku pod dowództwem generała Ericha Höpnera. Został ranny wiosną 1943 roku w walkach o Charków. Po nieudanym zamachu na Hitlera 20 lipca 1944 roku został aresztowany przez gestapo. Był przetrzymywany przez kilka tygodni w Berlinie przy Prinz-Albrecht-Strasse.

Zamek Marienberg, siedziba książąt hanowerskich

Po wojnie uciekł wraz całą rodziną z zamku w Blankenburgu przed nadciągającą Armią Czerwoną na Zamek Marienberg niedaleko Hanoweru. Po śmierci ojca został głową rodziny Welfów i głową dynastii hanowerskiej. Pod kierunkiem żony Ortrud zamek w Marienberg został przekształcony w pałac-muzeum. Książę Ernest August zmarł 9 grudnia 1987 roku w Pattensen. Jego następcą został najstarszy syn Ernest August.

Rodzina[edytuj]

Ernest August IV był potomkiem króla Jerzego V, ostatniego władcy Królestwa Hanoweru. Spokrewniony był z wieloma domami panującymi Europy, poprzez matkę księżnę Wiktorię Luizę, córkę cesarza Wilhelma II z dynastią Hohenzollernów. Ojciec Ernesta Augusta IV, Ernest August III był ostatnim księciem Brunszwiku-Lüneburga w latach 1913-1918. Ernest August poślubił 5 września 1951 księżniczkę Ortrud Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg (ur. 19 grudnia 1925, zm. 6 lutego 1980). Para miała sześcioro dzieci:

  • Maria Wiktoria (ur. 1952),
  • Ernest August (ur. 1954),
  • Ludwik Rudolf (ur. 1955; zm. 1988)[2],
  • Olga Zofia (ur. 1958),
  • Aleksandra Irena (ur. 1959),
  • Henryk Juliusz (ur. 1961).

Po śmierci pierwszej żony książę Ernest August ożenił się po raz drugi. 16 lipca 1981 roku poślubił hrabinę Monikę zu Solms-Laubach (ur. 1929). Para nie miała dzieci.

Linki zewnętrzne[edytuj]

Przypisy

  1. Tytuł honorowy. W Niemczech w 1919 r. zniesiono tytuły arystokratyczne (art. 109 konstytucji weimarskiej i ustawa z 23 czerwca 1920 o zniesieniu przywilejów stanowych szlachty). Stały się one częścią nazwiska rodowego.
  2. Kurzbiographie von Ludwig Rudolph