Ernest Legouvé

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ernest Legouvé

Ernest Legouvé, (ur. 14 lutego 1807 w Paryżu, zm. 14 marca 1903, tamże). Francuski pisarz i poeta dramatyczny.

Ojciec Ernesta, Gabriel Legouvé (1764-1812) był poetą francuskim. Matkę utracił w 1810 roku. Po niepowodzeniach pierwszych powieści („Max” (1833) i i.) zwrócił uwagę wykładami w Collège de France (1847), drukowany pt. „Histoire morale des femmes” (1848, 8. wyd. 1896) i „La femme en France au XIX. s.” (1864), z późniejszych dzieł należy wymienić: „La science de la famille” (1867), „Messieurs les enfants” (1868, ubóstwienie dziecka), „Les pères et les enfants au XIX. s.” (18671869, 2 tomy, nowe wyd. 1903), „Nos filles et nos fils” (1878, 3. wyd. 1901), bogate w treść „Soixante ans de souvenirs” (18861887, 2 tomy, uzupełnienie w 4 t. 1888), „Fleurs d'hiver, fruits d'hiver; histoire de ma maison” (1890), „Une élève de seize ans” (1890), „Étude sur le style des poètes du XVII. s.” (1904). Z utworów dramatycznych Legouvè największym powodzeniem cieszyły się „Louise de Ligneroiles” (1840), „Adrienne Lecouvreur” (wraz ze Scribe'em, 1849, popisowa rola Rachel i Modrzejewskiej), tragedia „Médée” (1854). Od 1856 był członkiem Akademii Francuskiej.

Bibliografia[edytuj]

  1. "Wielka Ilustrowana Encyklopedia Gutenberga"