Ernest Pohl

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ernest Pohl
Tablica pamiątkowa Ernesta Pohla w Rudzie Śląskiej - Wirku.
Data i miejsce
urodzenia
3 listopada 1932
Ruda Śląska, Polska
Data i miejsce
śmierci
12 września 1995
Hausach, Niemcy
Pseudonim „Nochal”, „Yła”, „Ewa”
Pozycja napastnik
Wzrost 173 cm
Masa ciała 72 kg
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1945–1952
1952–1953
1953–1956
1957–1967
1968–1969
1969–1970
Slavia Ruda Śląska
Orzeł Łódź
Legia Warszawa
Górnik Zabrze
Polonia Greenpoint Nowy Jork
Wisła Garfield


55 (43)
209 (143)

Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1955–1965  Polska 46 (39)

Ernest Pohl, w latach 1952–1990 Pol (ur. 3 listopada 1932 w Rudzie Śląskiej, zm. 12 września 1995 w Hausach, Niemcy) – polski piłkarz, reprezentant Polski, wielokrotny mistrz Polski, trzykrotny król strzelców polskiej ekstraklasy. Występował na pozycjach napastnika i pomocnika, nosił przydomki boiskowe Nochal, Yła, Ewa.

Był z wykształcenia technikiem górniczym, a także instruktorem piłki nożnej. Pierwsze występy piłkarskie zaliczył w klubie Slavia Ruda Śląska. Lata 1952–1953, wcielony do wojska, spędził w Orle Łódź (w tamtym okresie pod nazwą Garnizonowy Wojskowy Klub Sportowy). Od 1953 występował w warszawskiej Legii, w ciągu trzech sezonów zaliczając dwa dublety – tytuł mistrza Polski i Puchar Polski w 1955 i 1956. Jako pierwszy zawodnik Legii został najlepszym strzelcem ligi w 1954. W 1956 przeszedł do Górnika Zabrze, gdzie w ciągu kolejnych jedenastu sezonów zdobył dalsze osiem tytułów mistrzowskich (1957, 1959, 1961, 1963–1967) i jeden Puchar (1965). W 1959 i 1961 ponownie był najlepszym strzelcem ligowym. Liczba strzelonych przez Pohla bramek – 186 w ekstraklasie – jest do dziś rekordowa w polskiej piłce nożnej.

Miał bogatą kartę reprezentacyjną. W latach 1955–1964 wystąpił w 46 oficjalnych spotkaniach kadry, strzelając 39 bramek; grał na igrzyskach olimpijskich w Rzymie (1960), gdzie w wygranym meczu z Tunezją zdobył pięć bramek (Polska wygrała 6:1), ale jego popisy strzeleckie nie zapobiegły odpadnięciu reprezentacji już w fazie eliminacyjnej po porażkach z Danią i amatorską drużyną Argentyny.

Pol wystąpił w 6 edycjach Pucharu Mistrzów Krajowych: w Legii Warszawa (1 edycja) i Górniku Zabrze (5 edycji). Zagrał w 21 meczach (2 w Legii i 19 w Górniku), strzelając 11 bramek (wszystkie dla Górnika). Najwięcej goli (5) uzyskał w sezonie 1966/67, co dało mu 3 miejsce w klasyfikacji generalnej strzelców rozgrywek wespół z Arthurem Thomasem z Linfield Belfast (zwycięzcy - Jürgen Piepenburg z Vorwärts Berlin i Paul van Himst z Anderlechtu Bruksela - strzelili po 6 goli).

Był jednym z najwybitniejszych śląskich piłkarzy po wojnie, cenionym za umiejętności kreowania gry ofensywnej. Posiadał także zdolności egzekutorskie, skutecznie wykańczając akcje partnerów; jego atutem były silne i celne strzały, oddawane z różnych pozycji na boisku i wyłamujące się ze schematów. Laureat Złotych Butów w plebiscycie Sportu (1963/64). Eksperci cyklu Encyklopedia piłkarska Fuji uznali Pohla za najlepszego polskiego piłkarza w 1959, 1961 i 1964.

W ostatnich latach kariery partnerował na boisku przyszłym gwiazdorom reprezentacji i Górnika Zabrze – Szołtysikowi i Lubańskiemu. Po zakończeniu kariery pozostał w Górniku jako trener, był asystentem kilku szkoleniowców.

W 1990 na stałe wyjechał do Niemiec (dokąd wcześniej udały się jego dwie córki i żona), tam też zmarł.

Od 2005 imię Ernesta Pohla nosi stadion Górnika Zabrze.

Bibliografia[edytuj]

  • Andrzej Gowarzewski, Stefan Szczepłek, Bożena Lidia Szmel, Legia to potęga, Katowice 2004 (9. część cyklu Kolekcja Klubów)