Ernest Renshaw

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ernest Renshaw
Ilustracja
Państwo

 Wielka Brytania

Data i miejsce urodzenia

3 stycznia 1861
Royal Leamington Spa

Data i miejsce śmierci

2 września 1899
Waltham St. Lawrence

Wzrost

178 cm

Gra

praworęczna, jednoręczny backhand

Status profesjonalny

1879

Zakończenie kariery

1897

Gra pojedyncza
Wimbledon

W (1888)

Gra podwójna
Wimbledon

W (1884–1886, 1888, 1889)

James Ernest Renshaw (ur. 3 stycznia 1861 w Royal Leamington Spa, zm. 2 września 1899 w Waltham St. Lawrence) – brytyjski tenisista, zwycięzca Wimbledonu w grze pojedynczej i grze podwójnej.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Był bratem bliźniaczym Williama Renshawa, wspólnie z którym tworzył parę deblową dominującą na kortach Wimbledonu w latach 80. XIX wieku. Renshawowie stanowili w tym okresie także wiodącą siłę w grze pojedynczej, będąc pionierami ofensywnego użycia serwisu, woleja i smeczu. Wielokrotnie między sobą rozstrzygali walkę o tytuł na Wimbledonie – zazwyczaj zwycięsko wychodził z niej młodszy o 15 minut i nieco niższy William – a ich głównym rywalem w tym okresie był Herbert Lawford. Gry uczyli się na asfalcie szkolnego podwórka w Cheltenham[1].

Ernest Renshaw pięć razy walczył o mistrzostwo Wimbledonu w grze pojedynczej, w tym raz w finale turnieju pretendentów (All Comers). Obowiązywał w tym okresie regulamin, który gwarantował zwycięzcy udział w finale kolejnej edycji (challenge round), z rywalem wyłonionym w turnieju pretendentów. Kilkakrotnie zdarzało się, że ubiegłoroczny zwycięzca do rywalizacji nie stawał i wtedy tytuł przypadał triumfatorowi turnieju pretendentów[1]. Statystycy wimbledońscy zazwyczaj traktują wówczas finały All Comers jako właściwe finały, ale można się spotkać także z formułą finałowego walkowera.

W 1882 roku Ernest Renshaw po raz pierwszy wygrał turniej pretendentów, by we właściwym finale spotkać się w broniącym tytułu bratem i przegrać w pięciu setach. Rok później w turnieju pretendentów Ernest Renshaw spotkał się z Herbertem Lawfordem i odniósł pięciosetowe zwycięstwo, chociaż rywal prowadził już w decydującej partii 5:0. Renshaw awansował następnie po raz drugi z rzędu do challenge round, ale ponownie uległ w pięciu setach bratu. W 1885 i 1886 roku Lawford zdołał pokonać Ernesta Renshawa w turnieju pretendentów. Jeszcze raz Ernest i Lawford spotkali się w finale All Comers w 1887 roku – Renshaw nie wykorzystał prowadzenia 2:1 w setach i zszedł z kortu pokonany, a rywalowi przypadł tytuł mistrzowski, gdyż William Renshaw nie przystąpił do obrony mistrzostwa[1].

W 1888 roku Ernest Renshaw doczekał się wreszcie swojego zwycięstwa na Wimbledonie. Wykorzystując słabszą dyspozycję brata, który przegrał z Willoughbym Hamiltonem, ponownie triumfował w turnieju pretendentów (w finale z Ernestem Lewisem) i w challenge round zmierzył się z Herbertem Lawfordem. Odniósł trzysetowe zwycięstwo, w ostatnim secie do zera. Tym samym w kolejnym roku sam przystępował do turnieju jako obrońca tytułu i w challenge round po raz kolejny spotkał się z bratem, któremu uległ 4:6, 1:6, 6:3, 0:6[1].

Para deblowa Renshawów, która jako pierwsza stosowała żelazną później zasadę gry podwójnej atakowania w jednej linii, odniosła łącznie siedem zwycięstw na Wimbledonie, w tym dwukrotnie na kortach Oksfordu (1880, 1881 – zwycięstwa te nie są uwzględniane w oficjalnych statystykach Wimbledonu). Liczba triumfów krótko stanowiła rekord turnieju, kilkanaście lat później po raz ósmy triumfowali inni bracia, Reginald i Lawrence Doherty[1].

Poza Wimbledonem Renshawowie triumfowali cztery razy w mistrzostwach Irlandii (1881, 1883, 1884, 1885). W grze pojedynczej Renshaw wygrywał ten turniej także cztery razy (1883, 1887, 1888, 1892). Podobnie jak brat był praworęczny.

Ernest Renshaw zmarł w wieku 38 lat. W 1983 roku został wpisany w poczet członków Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy.

Finały w turniejach wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza (1–4)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 1. 1882 Wimbledon, Londyn Trawiasta Wielka Brytania William Renshaw 1:6, 6:2, 6:4, 2:6, 2:6
Finalista 2. 1883 Wimbledon, Londyn Trawiasta Wielka Brytania William Renshaw 6:2, 3:6, 3:6, 6:4, 3:6
Finalista 3. 1887 Wimbledon, Londyn Trawiasta Wielka Brytania Herbert Lawford 6:1, 3:6, 6:3, 4:6, 4:6
Zwycięzca 1. 1888 Wimbledon, Londyn Trawiasta Wielka Brytania Herbert Lawford 6:3, 7:5, 6:0
Finalista 4. 1889 Wimbledon, Londyn Trawiasta Wielka Brytania William Renshaw 4:6, 1:6, 6:3, 0:6

Gra podwójna (5–0)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 1884 Wimbledon, Londyn Trawiasta Wielka Brytania William Renshaw Wielka Brytania Ernest Lewis
Wielka Brytania Edward Williams
6:3, 6:1, 1:6, 6:4
Zwycięzca 2. 1885 Wimbledon, Londyn Trawiasta Wielka Brytania William Renshaw Wielka Brytania Claude Farrer
Wielka Brytania Arthur Stanley
6:3, 6:3, 10:8
Zwycięzca 3. 1886 Wimbledon, Londyn Trawiasta Wielka Brytania William Renshaw Wielka Brytania Claude Farrer
Wielka Brytania Arthur Stanley
6:3, 6:3, 4:6, 7:5
Zwycięzca 4. 1888 Wimbledon, Londyn Trawiasta Wielka Brytania William Renshaw Wielka Brytania Patrick Bowes-Lyon
Wielka Brytania Herbert Wilberforce
2:6, 1:6, 6:3, 6:4, 6:3
Zwycięzca 5. 1889 Wimbledon, Londyn Trawiasta Wielka Brytania William Renshaw Wielka Brytania Ernest Lewis
Wielka Brytania George Hillyard
6:4, 6:4, 3:6, 0:6, 6:1

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Dutkowski 1979 ↓, Czempion okresu pionierskiego, s. 41–51.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]