Ernesto Lazzatti

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ernesto Lazzatti
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 25 września 1915
Ingeniero White
Pozycja pomocnik
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1924–1933 Puerto Comercial
1933–1947 Boca Juniors 379 (6)
1947–1948 Danubio Montevideo 50 (0)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1936–1937 Argentyna 4 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1950 Boca Juniors
1954 Boca Juniors

Ernesto Lazzatti (25 września 1915 - 30 grudnia 1988) - piłkarz argentyński noszący przydomek Pibe de Oro, pomocnik. Później trener, a następnie dziennikarz sportowy.

Urodzony w Ingeniero White Lazzatti w piłkę zaczął grać w 1924 roku w miejscowym klubie Puerto Comercial. Zawodową karierę piłkarską rozpoczął w 1933 roku w klubie Boca Juniors, w którym zadebiutował 8 kwietnia 1934 roku w wygranym 3:2 meczu z Chacarita Juniors Buenos Aires. Razem z Boca Juniors już na początku dwa razy z rzędu zdobył mistrzostwo Argentyny - w 1934 i 1935 roku. W reprezentacji zadebiutował 9 sierpnia 1936 roku w wygranym 1:0 meczu z Urugwajem.

Jako gracz klubu Boca Juniors wziął udział w turnieju Copa América 1937, gdzie Argentyna zdobyła tytuł mistrza Ameryki Południowej. Lazzatti zagrał w trzech meczach - z Urugwajem (na pół godziny przed końcem zmienił go José Minella), Brazylią (zastąpił w drugiej połowie Minellę) oraz w decydującym o mistrzostwie barażowym pojedynku z Brazylią.

Po mistrzostwach kontynentalnych jeszcze trzy razy jako członek drużyny Boca Juniors sięgnął po krajowy prymat - w 1940, 1943 i 1944 roku.

Ostatni raz w barwach Boca Juniors Lazzatti zagrał 24 sierpnia 1947 roku w przegranym 1:2 meczu z River Plate. W tym samym roku Lazzatti przeszedł do urugwajskiego klubu Danubio Montevideo. W Boca Juniors rozegrał łącznie 379 meczów (220 zwycięstw i 78 remisów), a dokładniej 33 846 minut oraz zdobył 6 bramek. W 1948 roku, po rozegraniu 50 meczów, zakończył karierę w klubie Danubio. W latach 1936-1937 rozegrał w reprezentacji Argentyny 4 mecze. Z powodu imponujących umiejętności technicznych Lazzatti zyskał sobie przydomek Pibe de Oro (czyli Złoty Chłopiec).

Po zakończeniu kariery piłkarskiej Lazzatti spróbował pracy trenerskiej, dwukrotnie kierując drużyną Boca Juniors - w 1950 roku oraz w 1954 roku. W 1954 doprowadził dwój zespół do mistrzostwa Argentyny. Po tym sukcesie nie wrócił już do pracy trenerskiej, poświęcając swój czas dziennikarstwu sportowemu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]