Ernie DiGregorio

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ernie DiGregorio
Ernie DiGregorio
15, 7
rozgrywający
Data i miejsce urodzenia 15 stycznia 1951
North Providence, Rhode Island, USA
Obywatelstwo amerykańskie
Wzrost 183 cm
Masa ciała 82 kg
Kariera
Aktywność 1973 – 1978
Szkoła średnia North Providence (North Providence, Rhode Island)
College Providence (1970–1973)
Draft 1973, numer: 3
Buffalo Braves

Ernest "Ernie" DiGregorio (ur. 15 stycznia 1951 w North Providence) – amerykański koszykarz włoskiego pochodzenia, obrońca, debiutant roku NBA[1].

Zasłynął z podań za plecami podczas występów na uczelni Providence. Trzykrotnie wybierano go MVP zespołu[2]. Wspólnie z Marvinem Barnesem poprowadzili zespół do Final Four NCAA w 1973 roku. DiGregorio został wtedy zaliczony do składu All-American First Team[3].

Po ukończeniu uczelni przystąpił do draftu NBA. Został w nim wybrany z numerem 3 przez Buffalo Braves. Jako debiutant notował średnio 15,2 punktu, 8,2 asysty i 2,7 zbiórki[4]. W kategorii asyst oraz skuteczności rzutów wolnych (90,2%) został liderem NBA[4]. W drugiej ze wspomnianych statystyk został też rekordzistą NBA, w kategorii graczy debiutujących w lidze[5]. Został uznany za debiutanta roku, zaliczono go również do NBA All-Rookie Team. Ustanowił także rekord NBA, notując jako debiutant aż 25 asyst w jednym spotkaniu[4]. Rezultat ten jest nadal aktualnym rekordem, współdzielonym od 1987 roku z Nate'm McMillanem.

Podczas rozgrywek 1976/77 został po raz drugi w karierze liderem NBA w skuteczności rzutów wolnych - 94,5%, ustanawiającym tym samym nowy rekord ligi[6].

Po rozegraniu zaledwie 27 spotkań sezonu 1977/78 DiGregorio został sprzedany do Los Angeles Lakers. W ich barwach rozegrał zaledwie 25 spotkań, po czym został zwolniony[4]. Jeszcze w trakcie tych samych rozgrywek podpisał jako wolny agent umowę z Boston Celtics. Do końca rozgrywek występował jednak wyłącznie podczas sparingów zespołu. po tym epizodzie już nigdy więcej nie pojawił się na parkietach NBA. Karierę zakończył jednak oficjalnie dopiero w 1981 roku.

W 1999 roku został wybrany do - National Italian American Sports Hall of Fame[2].

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

NCAA[edytuj | edytuj kod]

  • Uczestnik Final Four NCAA (1973)[7]
  • MVP Regionu Wschodu NCAA[7]
  • Zaliczony do składu NCAA Final Four All-Tournament Team[7]
  • Wybrany do All-American First Team (1973)[3]
  • Laureat nagrody - Eastern Player of the Decade for the 1970s (ECAC)[7]
  • Zdobywca nagrody Lapchick Award (1973)[2]

NBA[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. a b NBA Rookie of the Year Award Winners (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  2. a b c Ernie DiGregorio - National Italian American Sports Hall of Fame (ang.). niashf.org. [dostęp 2 lipca 2014].
  3. a b Official NCAA Consensus All-Americans (ang.). ncaa.org. [dostęp 2 lipca 2014].
  4. a b c d Ernie DiGregorio - Stats (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  5. NBA Individual Regular Season Records for Free Throw Percentage (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  6. 1976-77 NBA Season Summary (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  7. a b c d Ernie DiGregorio - Providence College (ang.). friars.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  8. All-Rookie Teams (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  9. NBA Assists Leaders Year by Year (ang.). landofbasketball.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  10. NBA & ABA Year-by-Year Leaders and Records for Free Throw Pct (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]