Ernie DiGregorio

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ernie DiGregorio
Ernie DiGregorio
15, 7
rozgrywający
Data i miejsce urodzenia 15 stycznia 1951
North Providence
Wzrost 183 cm
Masa ciała 82 kg
Kariera
Aktywność 1973–1978
Szkoła średnia North Providence (North Providence, Rhode Island)
College Providence (1970–1973)
Draft 1973, numer: 3
Buffalo Braves

Ernest "Ernie" DiGregorio (ur. 15 stycznia 1951 w North Providence) – amerykański koszykarz włoskiego pochodzenia, występujący na pozycji rozgrywającego, debiutant roku NBA z 1974[1].

Zasłynął z podań za plecami podczas występów na uczelni Providence. Trzykrotnie wybierano go MVP zespołu[2]. Wspólnie z Marvinem Barnesem poprowadzili zespół do Final Four NCAA w 1973. DiGregorio został wtedy zaliczony do I składu All-American[3].

Po ukończeniu uczelni przystąpił do draftu NBA. Został w nim wybrany z numerem 3 przez Buffalo Braves. Jako debiutant notował średnio 15,2 punktu, 8,2 asysty i 2,7 zbiórki[4]. W kategorii asyst oraz skuteczności rzutów wolnych (90,2%) został liderem NBA[4]. W drugiej ze wspomnianych statystyk został też rekordzistą NBA, w kategorii graczy debiutujących w lidze[5]. Został uznany za debiutanta roku, zaliczono go również do NBA All-Rookie Team. Ustanowił także rekord NBA, notując jako debiutant aż 25 asyst w jednym spotkaniu[4]. Rezultat ten jest nadal aktualnym rekordem, współdzielonym od 1987 roku z Nate'm McMillanem.

Podczas rozgrywek 1976/77 został po raz drugi w karierze liderem NBA w skuteczności rzutów wolnych - 94,5%, ustanawiającym tym samym nowy rekord ligi[6].

Po rozegraniu zaledwie 27 spotkań sezonu 1977/78 DiGregorio został sprzedany do Los Angeles Lakers. W ich barwach rozegrał zaledwie 25 spotkań, po czym został zwolniony[4]. Jeszcze w trakcie tych samych rozgrywek podpisał jako wolny agent umowę z Boston Celtics. Do końca rozgrywek występował jednak wyłącznie podczas sparingów zespołu. po tym epizodzie już nigdy więcej nie pojawił się na parkietach NBA. Karierę zakończył jednak oficjalnie dopiero w 1981 roku.

W 1999 roku został wybrany do - National Italian American Sports Hall of Fame[2].

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

NCAA[edytuj | edytuj kod]

  • Uczestnik Final Four NCAA (1973)[7]
  • MVP Regionu Wschodu NCAA[7]
  • Zaliczony do składu NCAA Final Four All-Tournament Team[7]
  • Wybrany do All-American First Team (1973)[3]
  • Laureat nagrody - Eastern Player of the Decade for the 1970s (ECAC)[7]
  • Zdobywca nagrody Lapchick Award (1973)[2]

NBA[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b NBA Rookie of the Year Award Winners (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  2. a b c Ernie DiGregorio - National Italian American Sports Hall of Fame (ang.). niashf.org. [dostęp 2 lipca 2014].
  3. a b Official NCAA Consensus All-Americans (ang.). ncaa.org. [dostęp 2 lipca 2014].
  4. a b c d Ernie DiGregorio - Stats (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  5. NBA Individual Regular Season Records for Free Throw Percentage (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  6. 1976-77 NBA Season Summary (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  7. a b c d Ernie DiGregorio - Providence College (ang.). friars.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  8. All-Rookie Teams (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  9. NBA Assists Leaders Year by Year (ang.). landofbasketball.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  10. NBA & ABA Year-by-Year Leaders and Records for Free Throw Pct (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]