Ernst Heinrich Weber

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy niemieckiego anatoma, fizjologa i psychologa (ur. 1795). Zobacz też: Ernst Weber, fizjolog (ur. 1875).
Ernst Heinrich Weber

Ernst Heinrich Weber (ur. 24 czerwca 1795 w Wittenberdze, zm. 26 stycznia 1878 w Lipsku), niemiecki anatom, fizjolog i psycholog. Brat Wilhelma Webera, znanego niemieckiego fizyka. Studiował w Wittenberdze. Od 1818 pracował w Lipsku na uniwersytecie. Znany z prac nad zakończeniami nerwowymi w skórze i nad krążeniem. Wprowadził hydrodynamikę do badania przepływów krwi i sformułował prawo Webera-Fechnera, uzależniające odpowiedź od bodźca pobudzającego. Badał tzw. próg przestrzenny skóry w zbudowanym przez siebie estezjometrem – cyrklem Webera. Z bratem swym Eduardem Friedrichem (1806—1871), odkrył działanie hamujące nerwu błędnego na czynność serca (1845). Opisał szkieletowe połączenie między pęcherzem pławnym i błędnikiem u ryb – Webera narząd. Napisał: „Die Lehre vom Tastsinn und GemeingefŰhl” (1846), „Annotationes anatomicae et physiologicae” (1851) i in.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wielka Encyklopedia Powszechna PWN" (1962-1969)
  • Ilustrowana Encyklopedia Trzaski, Everta i Michalskiego (1924-1927)
  • Wielka Ilustrowana Encyklopedia Gutenberga (1934-1939)