Erwin Olaf

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Erwin Olaf
Erwin Olaf Springveld
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 2 czerwca 1959
Hilversum
Zawód, zajęcie artysta fotograf, producent filmowy, reżyser
Strona internetowa

Erwin Olaf, właśc. Erwin Olaf Springveld (ur. 2 czerwca 1959 w Hilversum w Holandii) – współczesny fotografik oraz reżyser filmowy. Jego prace mają odniesienia do filmów Herzoga czy Felliniego, czy do malarstwa Vermeera[1]. Od wczesnych lat 80. żyje i pracuje w Amsterdamie[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Hilversum[3] w Holandii jako syn Lydii van 't Hoff i Simona Jacobusa Springvelda. W latach 1977-1980 studiował dziennikarstwo w School of Journalism w Utrechcie[4]. Ukończył też fakultet poświęcony fotografii prasowej[5].

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Po ukończeniu studiów, przyjął posadę asystenta fotografa André Ruigroka i w tym samym czasie zaczął też robić autoportrety. W tym okresie duży wpływ na jego twórczość miał choreograf Hans van Manen i prace Roberta Mapplethorpe'a[6].

Od 1981 zaczął pracować jako fotograf niezależny, przyjmował zlecenia komercyjne i działał w środowiskach homoseksualnych w Holandii[2]. Od samego początku jego realizacje charakteryzowało połączenie komentarza społecznego z estetyką fotografii użytkowej[4]. Perfekcyjnemu fotografowi szybko udało się nawiązać kontakt z takimi gigantami jak Audi, BMW, Coca-Cola czy Heineken[4].

Jego zdjęcia reklamowe, silnie naznaczone jego indywidualnym stylem – dowcipne, przewrotne, odważne i intrygujące[5], jak zdjęcia z cyklu Fashion Victim, w których fotograf potępia nadmierny konsumpcjonizm, przywiązanie do metek i drogich marek. Cykl bardzo odważnych aktów, w których modele i modelki mają założone na głowy torby na zakupy z drogich sklepów (Chanel, Armani, Calvin Klein) radykalnie i jednoznacznie odnosi się do tego zjawiska[7].

Eksplozję zainteresowania przyniósł mu w 2000, najbardziej rozpoznawalny cykl „Królewska Krew”[4]. W 2005 zrobił zdjęcia do słynnego kalendarza kawy Lavazza.

Miksując fotografię prasową z fotografią studyjną, Olaf wypłynął na światową scenę sztuki w 1988, kiedy to otrzymał pierwszą nagrodę w konkursie Young European Photographer, dzięki serii fotografii pt. „Chessmen” (Szachiści)[8], przedziwne portrety nagich, wyposażonych w rozmaite atrybuty postaci. Nagroda ta poprzedzona była wystawą w Museum Ludwig w Kolonii (Niemcy). Z kolei w projekcie „Mature” pokazał w erotycznych pozach nagie kobiety w podeszłym wieku. Od tamtej pory, w swych licznych pracach, Erwin Olaf kontynuuje eksplorację zagadnień dotyczących płci, seksualności i humoru[8].

W 2014 Zielonej Bramie w Gdańsku miała miejsce wystawa czterech cykli: „Blacks”, „Grief” oraz siostrzane „Dusk” i „Dawn”, a także kilka prac wideo[1].

Klienci[edytuj | edytuj kod]

Erwin Olaf wykonywał fotografie dla takich marek jak: Audi, CITY Magazine, Diesel, Diet Coke, Elle, Heineken, JWT, Kirshenbaum, Kohler, Lavazza, Levi's, Marriott, McCann, McGarry Bowen, Microsoft, Momentum, Moooi, New York Times Magazine, Nintendo, Nokia, PlayStation, TBWA/Chiat/Day, Virgin[8][9].

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Rok Nagroda Tytuł
1988 Pierwsza Nagroda w konkursie Young European Photographers seria fotografii pt. „Chessmen”
1999 Srebrny Lew (Międzynarodowy Festiwalu Reklamy w Cannes) jedno ze zdjęć z kampanii marki Diesel z 1999
2001 Srebrny Lew (Międzynarodowy Festiwalu Reklamy w Cannes) jedno ze zdjęć z serii Heineken
2003 Złoto (Photography District New York) seria zdjęć reklamowych marki Nicorette
Grote Paul – I miejsce w rankingu Top-40 holenderskich fotografów
2004 Nagroda The Association of Photographers in London seria „Separation”
2005 Nagroda w konkursie Photography Annual Award, Photo District News zdjęcie „The Hairdresser's” z serii „Rain”
2006 Pierwsza Nagroda „Outstanding Achievement”, The International Color Awards, Masters Of Color Photography
2008 Lucie Award – osiągnięcia w fotografii reklamowej[10]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Borys Kossakowski (2014-04-26): Elegancja i perwersja. Dekadencka fotografia Erwina Olafa (pol.). Trojmiasto.pl. [dostęp 2009-02-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-02)].
  2. a b Fotografia XX wieku, Museum Ludwig w Kolonii, wydawnictwo TASCHEN/TMC Art, 2007
  3. Erwin Olaf Biography (ang.). Hamiltons. [dostęp 2009-02-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-02)].
  4. a b c d Bownik (2013-10-11): Być jak Erwin Olaf (pol.). Digital Camera Polska. [dostęp 2009-02-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-02)].
  5. a b Anna Cymer (2010-03-01): Sylwetki fotografów: Erwin Olaf – prowokator i entuzjasta uroków życia (pol.). ŚwiatObrazu. [dostęp 2014-02-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-02)].
  6. Michalina Domoń (2017-06-08): Piękno jest w oku widza – wywiad z Erwinem Olafem (pol.). Artysta i sztuka. [dostęp 2009-02-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-02)].
  7. Erwin Olaf (ang.). Curiator. [dostęp 2018-01-02].
  8. a b c Bernstein & Andriulli – Photographers – Erwin Olaf (ang.). ba-reps.com. [dostęp 2009-02-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-02)].
  9. Bownik (2013-10-11): Erwin Olaf (pol.). Artysta i sztuka. [dostęp 2009-02-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-02)].
  10. Bernstein & Andriulli (ang.). ba-reps.com. [dostęp 2018-01-02].